Door: op



Bezoekersreacties:
Diane Kooistra op 20 mei 2019:
Faye leidt een leven waar veel vrouwen van dromen, ze is getrouwd met een knappe zakenman, is moeder van een lief dochtertje, heeft nooit geldzorgen en een gouden toekomst voor zich. Ze heeft haar goede baan opgezegd om voor haar gezin te kunnen zorgen en haar man geholpen bij het opzetten van zijn bedrijf waar ze kon. Over haar verleden wil ze het liever niet hebben. Dat ze haar eigen persoonlijkheid kwijtraakt neemt ze voor lief. En dat er veel geroddel is en de vriendschappen in deze wereld nep zijn laat ze over zich heenkomen. Dan klapt de bubbel waar ze in zit ineens helemaal in, haar man zet haar het huis uit en laat haar alleen. Zonder geld. Haar plek wordt zomaar overgenomen door een jongere versie van Faye, Na een periode vol verdriet besluit ze wraak te nemen, en hoe. De nieuwe Faye pakt alles aan om een nieuwe toekomst voor zichzelf en haar dochter te krijgen, Ze krijgt daarbij hulp van haar beste vriendin en een nieuwe vriendin. De manier waarop ze dat doet is heel slim en vol gevaarlijke momenten. 

Camilla Läckberg heeft met de Gouden kooi een nieuwe thriller geschreven, de enige overeenkomst met haar vorige boeken is dat Faye ook uit Fjällbacka komt, net als Patrik en Erika. Verder staat het er helemaal los van! Ik kon wel de typische schrijfstijl van Camilla Läckberg herkennen. Ze werkt met verhalen uit het heden en verleden en die brengt ze dan op het einde bij elkaar. Ook het verhaal vanuit verschillende punten bekijken, iets wat Camilla vaker doet in haar boeken, zorgde ervoor dat ik geboeid en nieuwsgierig bleef. Wat wel nieuw was waren de erotische scenes die soms best ver gingen. Dat kon ik niet echt waarderen. Verder heb je in het begin het gevoel dat je, los van de proloog, een roman aan het lezen bent. De onderhuidse spanning tussen de hoofdpersonen en de gebeurtenissen kun je wel een beetje voelen. Dan wordt het een spannende roman en op het laatst komt de thriller aan de beurt. Ze houdt je daarbij zeker op het einde echt bij het verhaal en laat je op het eind verbaasd achter. Alle losse eindjes zijn netjes afgewerkt op eentje na maar dat is absoluut niet storend. Ik moest eerst de Fjällbacka serie loslaten en toen kon ik echt wel genieten van het lezen van deze thriller.


Diane Kooistra op 20 mei 2019:
Dit is geen ik zeg mijn baan op en begin een bed and breakfast in Italie- verhaaltje. Nee, dit is een echte spannende thriller zoals we gewend zijn van Marelle. Anne ontsnapt met hulp van derden en met een boel geld van haar man naar Sicilië. Ze kent de taal en weet waar ze naartoe gaat. Ze gaat werken op het kantoor van de plaatselijke makelaar. Daar ontdekt ze verschillen in de papieren. Ze raakt bevriend met enkele andere mensen uit het dorp en voelt zich steeds beter passen in haar nieuwe leventje met haar nieuwe identiteit. Dan wordt alles weer op de kop gezet door maffiapraktijken en andere zaken die gebeuren. Haar leven loopt gevaar, helemaal als haar man erachter komt waar ze is. Een bloedstollende achtervolging en een mega spannend einde, En dan is het boek alweer uit. En dat is jammer want er zaten zulke mooie stukken in. Ook het persoonlijke is niet vergeten tussen de spannende scenes door en het verhaal wordt door verschillende mensen verteld waardoor je letterlijk een klok voelt tikken tijdens het lezen. Ik vond het een heerlijk lezen boek vol spannende en een paar romantische momenten. Ik kijk uit naar de volgende ik vertrek thriller van Marelle.

Annette op 15 mei 2019:
Ilja Gort is vooral bekend als de bijzondere presentator die iedere kijker aansteekt met zijn liefde voor Frankrijk. In 1994 kocht hij een chateau in Frankrijk en verhuisde daarom heen om een wijnbedrijf op te zetten. Niet alleen de druiven uit zijn wijngaard zijn succesvol, ook zijn pennenvruchten doen het goed. Hij begon met vertellingen over zijn belevenissen, later volgden een aantal spannende romans waarvan De Druivenfluisteraar de meest recente is.  

Janty is een druivenfluisteraar, aldus journaliste Leonie die hij tijdens zijn absurde roadtrip tegen het mooie lijf loopt. Zelf zou hij zich zo niet noemen. Janty is een uiterst zwijgzame man. Hij voelt energiestromen en communiceert op deze manier met onder andere druivenranken en het truffelvarken Bellefleur. Die laatste bezorgt hem nogal wat kopzorgen en in een poging de slacht te ontlopen geraken ze in een absurde roadtrip waarbij ze achterna gezeten worden door de politie, boze truffelboeren, een stel mafioso met als klapstuk de meest beruchte man van de maffia.  

De Druivenfluisteraar is een vermakelijk verhaal met een paar absurde wending. De auteur weet als geen ander om de lezer in het verhaal te houden met zijn geestige en observerende pen. Dat laatste is ook echt het sterkste punt. Het verhaal an sich mist nog een aantal elementen, waardoor het niet meer wordt dan een onderhoudende vertelling voor een warme zomerse avond met een goed glas wijn. 

Wat ontbreekt is de zogenaamde urgentie in dit verhaal en dat komt met name doordat de personages diepgang missen, en het verhaal meer als spannende anekdotes aan elkaar hangt dan dat er echt iets is wat het verhaal voortstuwt. Dat is jammer want in de basis is Janty een heel interessant persoon, die getekend is door zijn verleden. Dat verleden komt heel summier aan het licht en al behoeft het geen toeters en bellen, het wordt nu te kort gedaan door de onderkoelde reacties van de tegenpersonages. Alsof het eigenlijk niet uitmaakt. Dat gegeven trekt zich ook door in andere belangrijke gebeurtenissen zoals de truffelfraude, de cacaohandel en de lange tentakels van de maffia die tot de grens van Frankrijk reiken. Die worden slechts aangetipt zonder er dieper op in te gaan, en dat is zonde want het zijn hele interessante onderwerpen. Hierdoor voelt het alsof het er aan toegevoegd is om het toevoegen. 
De ster van de show is zonder meer Bellefleur en de relatie tussen haar en Janty is goed weer gegeven. Hier komt wel de mystieke band tussen mens en dier mooi naar voren. Om eerlijk te zijn is de chemie tussen die twee sterker dan tussen Leonie en Janty.  

Op de vraag of het een vrouwenthriller is of niet, komt een twijfelend antwoord. Het is een spannend verhaal, maar niet echt een thriller. Het vleugje romantiek dat er aan toegevoegd is, is net te magertjes om echt de lezer te grijpen. Het bevat genoeg interessante thema’s, maar de auteur gaat hier best snel doorheen. Dat het verhaal zo fijn leest komt voornamelijk doordat Ilja Gort een meesterverteller is en na het lezen van De Druivenfluisteraar zou je best een avond met hem en een goed glas wijn in een wijngaard willen zitten om te luisteren naar zijn verhalen. Vandaar dat De Druivenfluisteraar wel een vrouwenthriller is met drie en een halve ster omdat niet alle thrillers zenuwslopend hoeven te zijn, maar je soms ook wel mag genieten.


Ellen op 10 mei 2019:
Journalisten Tara Linders en Diego Martinez zijn op Hawaï voor de tv-opnames van het extreme adventure-programma De trip. Tara doet verslag voor dagblad De Dageraad en Diego werkt er als redacteur. Als een van de kandidaten gewond uitvalt, grijpt Diego zijn kans en springt in. Terwijl hij zich aan de levensgevaarlijke challenges waagt, komt Tara op het spoor van een commune, met aan het hoofd de excentrieke Cassandra. De communeleden zijn volledig in de ban van deze vrouw en als zij meer lijkt te weten over Tara's pijnlijke verleden, wordt ook Tara's nieuwsgierigheid gewekt. Plots dreigt de Mauna Loa-vulkaan, de grootste ter wereld, eerder tot uitbarsting te komen dan werd voorspeld en moet iedereen het eiland verlaten. Maar juist dan wordt een van de communeleden dood aangetroffen en blijkt Cassandra spoorloos. Wat heeft zij te verbergen? Tara en Diego blijven op het eiland om in een race tegen de klok en met gevaar voor eigen leven de waarheid te achterhalen. 

Nathalie Pagie (1975) is thrillerauteur en communicatieadviseur. Ze woont in Breda. Ze debuteerde met de thriller ‘De toneelclub’ (2013). Daarna verscheen ‘De campus’(2014), ‘Paradijsvogels’ en ‘Casa Familia’ (2017), ‘Rio Grande’(2018) en ‘IJsengel’ (2018). ‘De trip’ is het vierde boek met hoofdpersonen Diego Martinez en Tara Linders. 

Het boek begint met een hypnosesessie, waarbij medium Cassandra Tara terugbrengt naar haar verleden. Tara was tien toen haar ouders omkwamen bij een auto-ongeluk. Daarna gaat het verhaal naar het programma De trip dat op Hawaï wordt opgenomen. Diego heeft hieraan meegewerkt als tekstschrijver en Tara is op het eiland om verslag te doen voor de krant. Als lezer maak je kennis met de presentator van het programma Thierry de Beauregard en de kandidaten. Voor Nederland doen de sexy Renate en boomlange Willem mee. Als Willem een ongeluk krijgt, neemt Diego zijn plaats in. Dat vond ik vreemd, want het lijkt mij dat zoiets niet kan dat een frisse kandidaat het overneemt. Medium Cassandra heeft ook een flinke rol in het verhaal, want Tara wil meer weten uit haar verleden en gaat steeds terug naar het andere eiland voor een nieuwe hypnosesessie. Daarnaast kom je het een en ander te weten over het leven van Cassandra, die getrouwd is met Wolfgang Kaiser die in de gevangenis in Duitsland zit. Als Tara op een eiland 500 kilometer verderop over Cassandra hoort praten, krijgt ze nieuwe informatie en gaat ze op zoek naar meer gegevens. 

Wat mij nog opviel was de proloog op pagina 10 waarin de hand van Tara werd vastgegrepen en hetzelfde verhaal op pagina 248 waarin ze de hand van haar moeder zocht en vond. Een slip of the pen? 

Het boek bestaat uit maar liefst 65 korte hoofdstukken. Door Nathalies heldere manier van schrijven vlieg je er zo doorheen. Nadat ik Paradijsvogels had gelezen was ik erg enthousiast over haar en haar personages Tara en Diego. Helaas moet ik bekennen dat ik De trip een tegenvaller vond. De karakters hebben niet de diepgang van Paradijsvogels en een aantal wendingen vind ik onrealistisch. Van het stoere en slimme duo is in dit boek niet zoveel over, want beide nemen ze domme beslissingen. De plot met het belangrijke pakketje uit Duitsland vond ik vergezocht en te eenvoudig. Toch is De trip een leuk vakantieboek. Niet de literaire thriller die op het omslag staat.


Tessa op 29 maart 2019:
Sayer Altair wordt geconfronteerd met een dood meisje in een kooi. Het hele team is van slag. Alvorens het meisje wordt gevonden raken er eerst nog een aantal mensen van het team door boobytraps die zijn geplaatst. Het meisje blijkt de vermiste dochter van de senator te zijn. Als Sayer op een foto de dochter van de senator ziet staan met een ander meisje blijkt dit het meisje te zijn wat ook wordt vermist en waarschijnlijk ook in een kooi vast zit. Het team werkt dag en nacht door om de dader(s) te achterhalen wat een lastige klus is. Als ze een verdachte op het oog hebben weten ze zeker dat ze er zijn maar niets is minder waar. De zoektocht gaat door en er wordt ondertussen weer een meisje vermist. Er wordt op een gegeven moment een verband gelegd met tweelingen, rituelen en een drug die de meisjes naar een andere wereld brengen. Sayer vindt steun bij haar zorgenkralen die veelvuldig terugkomen in het boek. Lukt het de agenten om de dader(s) te achterhalen? 

Een spannend boek waarbij je constant op het verkeerde spoor wordt gezet. Sayer worstelt met haar verleden door haar overleden ouders en overleden man waardoor ze snel boos wordt. Op een gegeven moment heeft de kunsthistoricus James interesse in haar en vraagt haar mee uit eten. Hier lees je niets meer over dus dat miste ik. Ook is het plot zo geschreven dat er wellicht een vervolg volgt op dit verhaal. Het boek bevat veel psychologie en zit goed in elkaar. Er zaten wel veel moeilijke woorden in dus een uitleg wat het betekent zou handig zijn geweest. Al met al wel een aanrader.


Silvia op 29 maart 2019:
Ellison Cooper had een academische carrière aan de universiteit van Californië voordat ze zich voltijds op het schrijven richtte. Daarna werkte ze bij een bureau voor rechtshulp in Washington, waar ze het rechtssysteem van binnenuit te zien kreeg. In ‘Gekooid’ verwerkte ze haar favoriete onderwerpen: antropologie, neurowetenschappen en misdaad. Cooper is een splinternieuwe stem in de thrillerwereld. Ze woont en werkt nabij San Francisco.  

‘Gekooid’ brengt je aardig dicht bij het zieke brein van een misdadiger. En juist dat fascineert de intelligente FBI-neuroloog Sayer Altair. Ze is vastberaden om de meest verdorven geest te doorgronden. Sinds de dood van haar verloofde is ze een onderzoek gestart naar afwijkingen in de hersenen van seriemoordenaars. Als er een jong meisje dood gevonden wordt, opgesloten en verhongerd in een kooi, is Sayer de aangewezen persoon om het onderzoek te leiden, en samen met het team deze gruwelijke moord op te lossen. Sayer ontdekt dat er nog een meisje gevangen is genomen. Is hier een seriemoordenaar aan het werk? Is Sayer nog op tijd om het meisje uit de handen van de moordenaar te redden?  

Cooper heeft met ‘Gekooid’ een spannende, lugubere thriller neergezet. Zo gruwelijk dat ze je meermaals laat huiveren. Ze gebruikt intrigerende elementen in haar verhaal zoals gedragswetenschap, neurologie en criminologie. Het verhaal leest vlot, heeft een gemakkelijke schrijfstijl, korte hoofdstukken en zit qua plot goed in elkaar. Af en toe stuiten we op een voor ons onbekend woord. ‘Gekooid’ is geloofwaardig en origineel, herbergt actie, maar ook de nodige dosis humor is erin meegenomen. Spannende gebeurtenissen worden afgewisseld met wat rustige momenten. Het personage Sayer Altair is goed uitgewerkt, je leert haar langzamerhand beter kennen, en kunt je goed inleven in haar karakter. ‘Gekooid’ is het eerste deel met Sayer als hoofdpersoon. Dit personage en haar team lenen zich goed voor een serie. We kijken dan ook reikhalzend uit naar deel 2. ‘Gekooid’ valt goed onder het kopje ‘Vrouwenthriller’ maar ook menig man zal hier enorm van genieten. Ik waardeer het met 4 sterren! Op naar een volgend deel.


Cristina op 29 maart 2019:
FBI-neuroloog Sayer Alistair moet in razend tempo de moord op de dochter van een invloedrijke U.S. senator onderzoeken terwijl ze ook een ontvoerd meisje probeert te redden. Deze thriller begint veelbelovend en is moeilijk weg te leggen. Ik ben meteen geïntrigeerd door de wetenschappelijk inzichten van Sayer over het brein van een seriemoordenaar. Dankzij de korte hoofdstukken en de simpele stijl leest het boek heerlijk weg. Wat gelijk opvalt is dat Sayer’s team uit de gebruikelijke collega’s bestaat: een profiler, een lijkschouwer, een IT-specialist, etc. Dus niets nieuws onder de zon. Ik voel de teleurstelling opkomen tijdens de laatste wending, die ongeloofwaardig overkomt. En dan verlies ik helaas interesse in de thriller en dus ook in de moordenaar. 

Desondanks is ‘Gekooid’ een spannende thriller die vanaf het begin aanvoelt als een Netflix-serie. De auteur Ellison Cooper, buiten Washington DC tussen senators opgegroeid en ervaren moordonderzoeker, weet dus wel waar ze het over heeft. Alleen de plot is helaas te vergezocht. In juli 2019 komt deel 2 van deze reeks uit met de titel ‘Buried’ (Begraven). Dan weet de auteur de lezer hopelijk te boeien met een nieuwe moordzaak en meer details over de verdachte dood van Sayer’s echtgenoot. Dan weet de auteur de lezer hopelijk weer te boeien.


Dini van Heumen op 28 maart 2019:
Voordat Ellison Cooper zich fulltime bezighield met schrijven had ze een academische carrière aan de universiteit van Californië. Daarna werkte ze bij een bureau voor rechtshulp in Washington, waar ze het rechtssysteem van binnenuit te zien kreeg. In gekooid verwerkte Cooper haar favoriete onderwerpen: antropologie, misdaad en de werking van het brein. 

FBI-neuroloog Sayer Altair heeft het allemaal; ze is intelligent, vastberaden en opgeleid om de meest verdorven geest te analyseren. Sinds de dood van haar verloofde Jake stort zij zich volledig op haar onderzoek naar afwijkingen in het brein van seriemoordenaars. Wanneer de politie een uitgehongerd jong meisje in een kooi dood aantreft, is Sayer de aangewezen persoon voor dit onderzoek. Het slachtoffer blijkt de dochter van een bekende senator te zijn. Dit maakt het de zaak niet makkelijker door alle media-aandacht. Wanneer Sayer en haar team er achter komen dat er vermoedelijk nog een meisje onder dezelfde omstandigheden gevangen moet zitten en er wellicht sprake is van een seriemoordenaar zetten ze alles op alles om een tweede moord te voorkomen en deze moordenaar te stoppen.  

Gekooid is deel een van de serie met FBI-neuroloog Sayer Altair. De cover is niet echt thrillerachtig. Het had ook een cover van een roman kunnen zijn. Het boek heeft korte hoofdstukken waardoor het wel lekker vlot leest. Alleen de vertaler gebruikt niet echt voor de handliggende woorden dus soms kom je woorden tegen waarvan je even moet nadenken of opzoeken wat ze betekenen. Ook jammer is het feit dat er onnodige foutjes in het boek zijn geslopen. De dader had ik al vrij snel geraden dus het was in mijn ogen allemaal wat voorspelbaar. Verder kwam de auteur steeds weer met nieuwe verdachten op de proppen, iets dat je vaker in thrillers ziet. Dat was niet echt origineel te noemen. Deze serie over een FBI-neuroloog vind ik wel weer origineel. En altijd leuk om een nieuwe auteur te leren kennen en een nieuwe serie. Dus dit kan een leuke serie worden. Het verhaal bleef mij verder wel boeien en het was spannend genoeg om Gekooid met 3,5* te belonen en uit te kijken naar deel twee van deze serie met Sayer Altair waar we nog meer over Sayer en haar team te weten komen.


Diana Broer op 28 maart 2019:
Van de achterflap: FBI-neuroloog Sayer Altair heeft het allemaal: ze is intelligent, vastberaden en opgeleid om zelfs de meest zieke geest te doorgronden. Sinds de dood van haar verloofde geeft ze zich volledig over aan haar onderzoek naar afwijkingen in het brein van seriemoordenaars. Een uitgehongerd meisje wordt dood in een kooi gevonden, en FBI-neuroloog Sayer Altair wordt opgeroepen om het onderzoek te leiden. Het slachtoffer is de dochter van een senator en het onderzoek staat meteen in de spotlights, niet bevorderlijk voor het oplossen van de zaak. En dan ontdekt Sayer dat er nog een meisje gevangen is genomen. Is Sayer op tijd om een tweede gruwelijke moord te voorkomen? Gekooid is een spannende en manipulatieve vrouwenthriller met een sociopathische seriemoordenaar. 

Toen ik dit boek begon te lezen dacht ik bij mezelf: "Misschien is dit te gruwelijk?" Er waren moorden met onschuldige dieren en jonge vrouwen. Het harde politiewerk dat wordt gedaan om de seriemoordenaar te stoppen krijgt de meeste aandacht zodat er wel een goed evenwicht is. Ik denk dat fans van televisieseries zoals Law & Order en Criminal Minds dit boek leuk vinden. Het boek leest prettig en is spannend maar niet zo spannend dat het een pageturner is geworden. Elke keer als ik dacht dat de rechercheurs dicht bij het oplossen van de misdaad waren, was er een nieuwe draai. In het begin vond ik dit leuk en voelde ik mij op het verkeerde been gezet. Helaas gebeurde dit net een keer te vaak waardoor het een beetje vergezocht leek. De karakterisering van FBI-agent Altair is goed gedaan dat maakte het verhaal veel geloofwaardiger. Het motief van de moordenaar vond ik heel uniek zodat het boek een bizar einde kreeg. Voor mij net geen 4 sterren, het was wel spannend maar net te vaak een plotwending dat maakt het een beetje ongeloofwaardig.


Sander van Kerkoerle op 28 maart 2019:
Gekooid is sluw en misleidend en kun je beschouwen als een echte vrouwenthriller met daarin een vleugje medisch, psychologisch en heel licht esoterisch raakvlak Sayer Altair krijgt als FBI agent de leiding over een nieuw onderzoek waarin een sluwe moordenaar de wereld op zijn kop zet. Gedurende het onderzoek loopt Sayer met haar team te vechten tegen een uitermate sluwe moordenaar die de touwtjes stevig in handen lijkt te hebben. Een zaak die mogelijk uitgroeit tot iets dat Quantico op de grondvesten laat schudden. Ellison Cooper heeft een prettige schrijfstijl waarin serieuze zaken, actie, humor en mythen samenkomen tot een verhaal dat de aandacht vast houdt. De verschillende personages zijn goed uitgewerkt en hebben een duidelijk karakter waar de lezer een beeld bij kan vormen. 

Gekooid is goed opgebouwd en verloopt in een geloofwaardig tijdsbestek. Het gebruik van korte hoofdstukken met een duidelijke weergave van waar de gebeurtenissen zich afspelen zorgen voor een overzichtelijke situatie. Alleen naar het einde toe verliest Gekooid, door de verschillende wendingen, aan kracht. Voor het gevoel is dit te gemaakt en overdreven met als resultaat dat het toch een ietwat teleurstellend slot is geworden. Gekooid lijkt op voorhand een thriller met de nodige psychologische druk te zijn. Door de schrijfstijl is dit gevoel bij het lezen niet zo sterk aanwezig geweest. Over het geheel gezien is Gekooid een goede thriller die lekker wegleest. Zoek je ijzingwekkende spanning á la Bernard Minier, Marc Raabe of Sebasitan Fitzek dan kun je teleurgesteld raken. De onderhuidse spanning die bij deze auteurs naar boven komt heb ik nu niet gevoeld. Ondanks dat is het lezen van Gekooid zeker aan te raden.


Erna Eikhoudt op 28 maart 2019:
Ellison Cooper woont in de Bay Area bij San Francisco samen met haar man en zoon. Ze is afgestudeerd antropoloog en heeft een achtergrond in archeologie, culturele neurowetenschappen, oude religies, kolonialisme en mensenrechten. Ze heeft gewerkt in Centraal Amerika, West-Afrika, Micronesia en Europa. Ook heeft ze in Washington gewerkt als moord onderzoeker. 

In Gekooid is alles wat er voorkomt aan mythologie, DNA wetenschap en neurobiologie van seriemoordenaars werkelijkheid. Sayer Altair is een FBI neurowetenschapper die zich bezig houdt met onderzoek naar mogelijke hersenafwijkingen bij seriemoordenaars. Sinds haar verloofde omgekomen is tijdens een FBI missie richt ze zich daar volledig op. Maar dan doet de politie van Washington DC een vreselijke ontdekking, ze vinden een meisje in een kooi, ze is verhongerd, ze heeft een hondje bij zich. Sayer Altair krijgt de leiding over het moordonderzoek. De vader van het meisje is een invloedrijke senator die de publiciteit opzoekt om de moord op te lossen en vaak geheime informatie kent. Dit werkt het onderzoek van Sayer Altair vaak tegen. Er lijkt een lek te zijn van binnen uit, maar van wie? Terwijl Altair en het team aan deze casus werken ontdekken ze dat er nog een meisje in een kooi opgesloten is met een kitten, en het meisje is er erg slecht aan toe. Kunnen Sayer Altair en haar team voorkomen dat ze sterft? En wie zit achter deze misdaden, is dit een seriemoordenaar? Sayer Altair trekt zich deze zaak erg aan, helemaal als enkele van haar collega’s ook slachtoffer worden van deze moordenaar, ze bijt zich er in vast. Ze probeert de casus te ontrafelen en jaagt op een moordenaar met een gevaarlijke obsessie. 

Het verhaal is goed opgezet en heeft een originele inslag. Ik had verwacht dat er wat meer met de specifieke kennis van Sayer Altair zou zijn gedaan. Maar juist dat gedeelte vond ik weinig uitgediept. De spanningsboog is er een met pieken en dalen en juist op het einde komt er een plot bij waarvan ik denk….had dat maar weggelaten. Omdat er een aantal foutjes in het boek zijn geslopen heb ik het origineel erbij gepakt. In het Engels staan deze foutjes er niet in, dus dat is te wijten aan de vertaling. Ik geef het verhaal 3 ½ ster, maar door de foutjes trek ik er ½ punt af en komt voor de Nederlandse versie op 3 sterren. Ik ga het vervolg: Buried zeker lezen ( maar dan wel in het Engels)


Joke Zwier op 28 maart 2019:
Speciaal agent Sayer Altair doet naast haar werk voor de FBI neurologisch onderzoek naar de werking van het menselijk brein bij seriemoordenaars. Tijdens een scan van een misdadigersbrein wordt ze weggeroepen, omdat er in een schuilkelder een dood meisje met een nog levende pup in een kooi is gevonden. Zij gaat de leiding krijgen naar het onderzoek, dat door de media algauw tot de kooimoordenaar wordt bestempelt. Tijdens het onderzoek bouwt de spanning zich op en wordt de zaak steeds complexer en groter. Dit mede, doordat het gevonden meisje de dochter van een senator is. Deze voert met hulp van de media de druk op Sayer en haar team behoorlijk op. Op een gegeven moment gaan ze zelfs vermoedens krijgen dat ergens een lek zit bij de FBI. Vermoedens en wendingen waardoor deze weer bijgesteld worden laten lange tijd de spanning in het verhaal. Op het karakter van Sayer na, zijn de meeste karakters erg oppervlakkig en leer je ze niet echt kennen. Sayer is redelijk uitgewerkt en valt op als zwarte, motorrijdende vrouw, die snel carrière maakt. Als ze zich ergens druk om maakt, pakt ze automatisch haar zorgenkralen uit haar zak. Populair maakt haar dit niet binnen de hoofdzakelijk door mannen gedomineerde FBI wereld. Dat haar baas een vrouw is, zorgt er wel voor dat ze een kans krijgt. In de loop van het verhaal zie je wel dat de waardering door haar mannelijke collega Vik er is, doordat hij haar nieuwe zorgenkralen geeft. Achter de identiteit van de psychopaat kom je pas heel laat achter en leer je niet echt kennen. Gekooid heeft een goed plotopbouw, af en toe een vleugje humor en weet de lezer regelmatig op het verkeerde been te zetten, maar verliest door de ongeloofwaardige plotwending op het einde wel een beetje aan kracht. Ellison Cooper heeft mij weten te boeien met haar verhaal, alleen door de medische termen en de veelvuldige plotwendingen en verdachtmakingen wordt de vaart wel uit het verhaal gehaald. Af en toe zat ik wel op het puntje van mijn stoel en wilde doorlezen, . Gekooid bevat korte hoofdstukken, die maken dat je door wilt lezen en steeds weet waar zich iets afspeelt door de aanduiding boven het hoofdstuk. In Gekooid heeft de auteur een knappe combinatie van antropologie, misdaad en de werking van het brein weten te verwerken. Het valt onder een typische vrouwenthriller, maar is heel goed ook door mannelijke lezers te lezen.

Linda Bouwmeester op 28 maart 2019:
Speciaal agent Sayer Altar wordt tijdens haar werk voor de FBI weg geroepen, omdat er in een schuilkelder een uitgehongerd dood meisje in een kooi is aangetroffen. Bij het meisje was ook een levende pup. Het meisje blijkt ook nog de dochter van een senator te zijn. De senator zoekt de media op en die smult hiervan. Tijdens het onderzoek vecht Sayer samen met haar team tegen een zeer sluwe moordenaar., maar komt er achter dat er nog een meisje zoek is. Zal zij op tijd zijn om haar te vinden? 
De spanning in het boek wordt goed opgebouwd. Gekooid is een vrouwenthriller, een aanrader om te lezen. De schrijfstijl is prettig om te lezen met korte hoofstukken die goed aangeven waar je je om dat moment bevindt. Zie er wel een vervolg op komen met het open einde, en die wil ik graag lezen. Ben benieuwd hoe het met Sayer verder gaat. Het karakter van Sayer wordt goed uitgediept terwijl de overige personen wat oppervlakkig blijven. Dat had van mij wel wat meer gemogen. Altijd leuk om van een onbekende schijfster iets te lezen, ben nieuwsgierig naar andere boeken van haar.


Diane Kooistra op 9 maart 2019:
Als Renske een rondje hardloopt komt ze 2 vissers tegen waarvan er een heel dronken lijkt en de ander bewusteloos op de kant ligt. Ze probeert hem te reanimeren maar dat mislukt. Daarmee komt een oude nare ervaring boven. Ze vertrouwt de situatie niet helemaal als ze ook nog een dode vogel vindt. Ze gaat daarna zelf met gevaar voor eigen leven op onderzoek uit. Dat past wel bij haar want het is haar werk waardoor ze toegang en kennis heeft over chemische stoffen. Hierbij krijgt ze hulp van een oude vriend en agent Marcel en zijn partner Sara. Marcel wordt door dezelfde nare herinnering geplaagd en door zijn verleden met Renske en probeert zich niet te laten beïnvloeden door haar. Samen komen ze erachter dat er inderdaad zaken niet kloppen maar ze komen er te laat achter in welke gevaarlijke positie ze terechtkomen. Een spannend plot is het gevolg.  

Tamara Onos heeft een spannende thriller geschreven die letterlijk uit het dagelijkse leven lijkt geplukt. Ze laat de personages echt tot leven komen in het verhaal en verwerkt ze erin met al hun pluspunten en hun tekortkomingen. Renske is een gescheiden moeder met twee kinderen in de puberteit die ook hun aandacht vragen en hun problemen hebben en dat maakt het verhaal zo realistisch. Het personage Renske zou nog kunnen groeien en ontwikkelen in volgende delen. De mensen die om haar heen staan en meespelen in het verhaal komen ook echt over en dat maakt dat je niet alleen bezig bent met het oplossen van een misdaad maar ook met de personages eromheen..


Wendy Wenning op 12 februari 2019:
Renske is gescheiden en woont samen met haar kinderen Stijn en Liselotte. Twee pubers, maar gelukkig heeft Renske tot nu toe weinig klagen over hun gedrag. Renske Nijland is Arboprofessional en expert gevaarlijke stoffen en in die functie doet zij onderzoek naar en adviseert bij vermoeden van verkeerd gebruik van deze stoffen. Tijdens haar vaste hardlooprondje ziet ze bij de vissersparkeerplaats een man staan en het lijkt er op dat hij de weg een beetje kwijt is. Als Renske gaat vragen wat er aan de hand is, wijst de man naar de slootkant. Daar ligt een man en later blijkt deze visser, een bekende van Renske, verdronken te zijn. Alles wijst erop dat de man teveel gedronken heeft en in benevelde toestand in het water terecht is gekomen. Maar Renske gelooft hier niets van en als ze ook vlakbij een dode reiger vindt is ze ervan overtuigd dat hier wat aan de hand is wat te maken heeft met gevaarlijke stoffen. Ooit heeft ze een fout gemaakt en dat zal haar nooit meer gebeuren. Vandaar bijt ze zich vast in dit mysterie, alleen brengt ze hiermee ongewild haar kinderen in levensgevaar.  

Onder invloed heeft meerdere verhaallijnen waarvan eerst de verbinding tussen deze lijnen nog enige onduidelijkheid geeft. Wel begint er dan al een licht vermoeden op te komen. De proloog laat een angstig fragment zien, een fragment dat gelijk zorgt voor nieuwsgierigheid naar de rest van het verhaal. De auteur weet meteen een fijne vaart in het verhaal te brengen en het kost dan ook weinig moeite om lekker door te blijven lezen. Tamara heeft een prettige schrijfstijl en weet details goed over te brengen. Bijvoorbeeld in een korte zin een schouwarts zo te beschrijven dat er gelijk een bepaald persoon voor je staat. Zoals in de bekende serie’s, een schouwarts met van die typische trekjes. 

De man stroopte de mouwen van zijn colbert omhoog, waarbij de ovale elleboogstukken star naar buiten staken.‘  

Renske heeft in het verleden veel met Marcel gewerkt, tot de laatste zaak waar door een grove fout het gruwelijk mis ging. Nu probeert Renske Marcel weer aan haar kant te krijgen, maar Marcel houdt het zoveel mogelijk af, omdat dit teveel herinneringen oproept. Ook dit maakt nieuwsgierig, nieuwsgierig naar datgene wat er in het verleden is gebeurd maar ook is er dat gevoel dat er iets is met Marcel. Het lijkt of hij iets verborgen houdt.

Wat niet wilde zeggen dat hij heilig was. Hij was zich vanmiddag kapot geschrokken.‘  

We leren in dit eerste deel van deze serie Renske kennen als een volhardende vrouw. Een fervent hardloopster en verslaafd aan chocola. Maar dat is dan ook bijna het enige wat we van haar leren kennen, echte diepgang mist er nog. Onder invloed heeft daarentegen een mooie spanningsboog en naast een spannende zaak zijn er ook herkenbare thema’s toegevoegd. Puberperikelen en de gevaren die in het leven van een puber op de loer liggen. In dit boek gebeuren juist die dingen die een ouder grote angsten aanjaagt.

Het mocht niet weer gebeuren. Niet nog een keer. Niet háár kind.’ 

Tamara heb ik leren kennen door het schrijfproject van VrouwenThrillers.nl, Geef de pen door… en daar was al duidelijk dat Tamara oog heeft voor details en secuur is. Dit zie je ook weer terug in Onder invloed. Een netjes uitgewerkt verhaal, gedetailleerd maar ook niet te waardoor er een vertraging kan ontstaan. De verhaallijnen worden langzaam met elkaar verbonden, al is hier enige voorspelbaarheid in te vinden. Tamara heeft het talent de karakters goed herkenbaar neer te zetten waardoor in ieder geval de vaste personages bij je blijven. Misschien is het opzet om Renske nog niet teveel diepgang mee te geven, zodat Tamara in de volgende delen meer vrijheid heeft in de uitwerking van dit karakter. Het maakt wel nog meer nieuwsgierig naar het volgende boek, met de hoopvolle verwachting Renske dan beter te kunnen doorgronden. Het lezen van Onder invloed was in ieder geval een zeer aangename kennismaking en laat uitzien naar het volgende deel. 

Onder invloed is veelbelovend en laat het ontluikende schrijftalent van Tamara Onos zien.


Wendy Wenning op 21 december 2018:
Soraya is in het dagelijks leven redacteur en recensent bij Hebban.nl, met als specialisatie thrillers. Ze heeft door haar werk veel contacten met auteurs en hun horen vertellen over hun schrijfproces inspireerde haar zodat bij Soraya langzaam de uitdaging ontstond zelf een boek te gaan schrijven. 

Rechercheur Elvira Selas heeft noodgedwongen haar carrière als undercoveragente moeten beëindigen. Ze gaat er een jaar tussenuit en keert dan terug naar de Nederlandse politie. Hier krijgt ze haar laatste kans op de afdeling Zware Criminaliteit. Als ze het hier verprutst, kan ze haar loopbaan bij de politie vergeten. 

De zaak die Elvira toegewezen krijgt is een raadselachtige dubbelmoord. Er moet een verband zijn want bij beiden slachtoffers is er een rouwkaart met een Latijnse tekst achtergelaten door de dader. Elvira richt zich op de zaak, maar zonder dat het politiekorps daarvan op de hoogte is, is ze ook met andere dingen bezig. Ze probeert haar broer te vinden die verdwenen is. Het vermoeden bestaat dat haar broer nog steeds banden onderhoudt met een berucht drugskartel. Dezelfde waar Elvira haar undercovertijd heeft doorgebracht. Elvira zal terug moeten naar een verleden dat ze liever had willen laten rusten. 

‘Nooit meer zal ze het ervaren. De geborgenheid van een plek waar haar niets kan overkomen.’  

Persona verhaalt vanuit het perspectief van Elvira, in de derde persoon. Daarnaast zijn er hoofdstukken die cursief zijn geschreven en die verhalen vanuit de dader. Elvira moet verplichte sessies bij een forensisch psycholoog volgen en deze man weet meer dan zij verwacht. Ondertussen probeert Elvira haar plekje in het korps weer te vinden maar omdat er veel andere dingen meespelen gaat niet alles even soepel. Haar undercovertijd heeft Elvira ook hard gemaakt, en de meeste emoties probeert ze ver van haar vandaan te houden. Wat gelijk al opvalt is de schrijfstijl van Vink. Een schrijfstijl die je kan omschrijven als erg precies. Het voelt of elk woordje, elke zin met veel zorgvuldigheid is uitgekozen. Misschien wel tig keren geschrapt, aangepast voordat de auteur voor haar gevoel de juiste woorden en zinnen had. Je proeft hierin veel perfectionisme. 
De auteur is met het schrijven van Persona ook niet over een nacht ijs gegaan. Ze heeft er ongeveer drie jaar aan besteed waarbij de research de meeste tijd in beslag nam. Alles weloverwogen neerzetten en er dan ook nog een spannend verhaal van maken is niet makkelijk met dit perfectionisme. Maar ze is er wel in geslaagd al waren er gedeeltes dat de spanning iets vertraagde. Alleen niet op een hinderlijke manier, maar eerder als een rustpunt in het geheel.  

Bij het hoofdpersonage moest ik qua uiterlijk gelijk aan de auteur zelf denken. Heb geprobeerd te negeren maar na vele pogingen besloten dit te accepteren. Elvira wordt krachtig neergezet en vooral haar persoonlijke drijfveer maakt haar keihard. Maar als ze de emoties toelaat komt er een zachte en ook kwetsbare vrouw te voorschijn. Terwijl er een zaak moet worden opgelost, moet ze ook nog voortdurend haar eigen veiligheid in de gaten houden. Want dat het drugskartel nog niet klaar met haar is, is helder. Het persoonlijke motief van haar maakt het ook heel moeilijk om aan de goede kant van de wet te blijven. Aan het eind van dit boek is duidelijk dat de ontwikkeling van dit personage nog niet klaar is en ben dan ook benieuwd wat we in de toekomst kunnen verwachten. 

Persona is in ieder geval een prima debuut, waarbij Vink laat zien het goed in de vingers te hebben. Een personage die een indruk achterlaat, een mooie spanningsboog en een goed verhaal met onverwachte wendingen, voldoende ingrediënten voor een goede thriller. Nederland heeft er weer een nieuw thrillertalent bij.


Mieke Wijnants op 13 december 2018:
De korte proloog geeft de lezer de indruk dat het verhaal een thriller betreft. Kijk je naar de NUR-codes voor in het boek: 402 dan zou het een waargebeurd verhaal betreffen, de tweede NUR-code 300 geeft aan dat het boek valt onder Literaire fictie algemeen. Als lezer weet je na het lezen van het verhaal, dat het een ingenieuze spannende roman is met veel psychologie. De zachtgele cover laat een afbeelding van een vrouwenmond zien, die iets probeert te doorbreken, haar ogen zien nog niet alles en haar mond snakt naar … 
Is de vrouwenmond op de cover Lisa, Amélie of … ? 

De auteur neemt de lezer mee in het leven van Maarten Brugman; een ingedutte dertiger die ooit werkte als freelance accountant; door zijn eerlijkheid vertrokken opdrachtgevers, kreeg hij een hekel aan zijn werk en stopte ermee. Van zijn toenmalige vrouw Elizabeth kreeg hij verwijt op verwijt; een scheiding lag voor de hand. In die periode wordt Maarten zwaarmoedig, heeft geen zin en energie meer om zijn leven op te pakken. Hij gaat uiteindelijk werken bij Xeros als callcentermedewerker. Maarten heeft geen sociale contacten, vindt amper aansluiting bij zijn collega’s en heeft sporadisch contact met zijn moeder; een overbezorgde vrouw die hem haar wil oplegt en waar hij geen weerwoord op heeft. Hij probeert zichzelf te zien door de ogen van anderen en heeft hierdoor totaal geen zelfvertrouwen meer, vindt zichzelf niet de moeite waard en denkt dat hij een vrouw niets te bieden heeft. Op zekere dag hoort Maarten een stem; een imaginair persoon in de vorm van een vrouw die hij Amélie noemt. Ze probeert door middel van vragen waar hijzelf antwoord op moet geven, zijn gedachtegang te ordenen. Ze laat hem nadenken over zichzelf; wat voelt hij, wie is hij en wat wil hij? Ze hoopt op deze manier zijn leven weer leuk te maken en zijn zelfvertrouwen te vergroten. Gaat dit lukken?  

De auteur voert de verschillende personages langzaam op, zodat je als lezer rustig aan kennis kunt maken met de verschillende, soms duistere karakters. De net afgestudeerde Lisa werkt als teamleider bij Xeros; Hans Schuurman als manager. Hans is getrouwd met Barbara; samen hebben ze twee zoons. Hans houdt van kunst; ze bezoeken vaak exposities. Daar ontmoeten ze Erik; fotograaf en schilder, die vrouwen als een uitdaging ziet. 

'Ik denk aan de beginjaren van mijn huwelijk. Ineens dringt het tot me door dat ik met de eerste de beste die mij ‘goed genoeg’ vond, ben getrouwd.

Richard van der Spek, de vader van Lisa, koopt grote panden op die hij verhuurt aan bedrijven en zelfstandigen. Roderick werkt achter de schermen voor Richard. Lisa woont in een pand van haar vader; ze kreeg twee jaar de tijd om een zelfstandig leven op te bouwen. De twee jaar zijn bijna om en ze moet het pand verlaten; ze komt echter geld te kort om ergens anders te gaan wonen. Haar vader is onverbiddelijk. Mandy een vriendin laat zich betalen voor seks; ze nodigt Lisa uit om dit ook te gaan doen. Gaat ze hier op in? 

'Het warme water heeft de nervositeit voor de afspraak van vanavond enigszins verdreven.

Hans is bereid om Lisa te helpen aan een beter betaalde functie. Ze wordt door Hans gevraagd om mensen van haar afdeling aan te reiken om een nieuw project binnen Xeros op te starten. Wat houdt dit project in werkelijkheid in? En waar, met wat en met wie wordt Lisa geconfronteerd? 

'Een donkere schaduw beweegt zich door de tuin en even slaat haar hart over.

Het verhaal kent veel ontwikkelingen waarin de personages meer met elkaar te maken hebben dan dat ze zelf weten. De auteur laat ze op vernuftige wijze samenvloeien. In moeilijke tijden leer je je vrienden kennen is in het verhaal duidelijk aanwezig; juist degene die ze voorheen niet zag biedt Lisa een uitweg. In het verhaal zie je niet alleen Maarten, maar ook Lisa groeien. De auteur weet je aandacht vast te houden en focussen op alle personages tot de laatste bladzijden. De proloog wordt hierdoor aan het eind pas duidelijk; dat is knap gedaan. Hoewel al eerder duidelijk is ‘wie’ en ‘waarom’, is de afloop verrassend gruwelijk. 

In de epiloog komt daar nog een schepje bovenop. De auteur schrijft niet alleen beeldend en humoristisch, ook de gedachtegang van personages roept ze tot leven. Met haar fijnzinnig vindingrijk taalgebruik weet ze een eenvoudige balie om te toveren tot een ‘niervormige balie’, een nietszeggend steegje tot een steegje dat je voor je ziet en ruikt. Personages worden sterk neergezet; als lezer kun je deze bij wijze van spreken uittekenen. Levendige dialogen, een goed opgebouwde verhaallijn en de vele bijvoeglijke naamwoorden geven het verhaal nog meer kleur. Het is fijn om als lezer de ruimte te hebben om zelf te mogen nadenken en invulling te geven aan onbeantwoorde vragen; in dit verhaal is het juist jammer, omdat er teveel onbeantwoord blijft. Misschien een vervolg schrijven? 

Van de andere kant is dit boek gericht op het psychologische effect van mens op mens en daar is de auteur ruimschoots in geslaagd. De auteur heeft een boeiend psychologisch verhaal geschreven waarin de eenzaamheid, letterlijk en figuurlijk, van de diverse personages onder de loep worden genomen. Een verhaal over vriendschap, fraude, bedrog, verleiding, machtsmisbruik, onder druk worden gezet, liefde in meerdere variaties en wat het missen van een ouder of juist het opkijken daar na met iemand kan doen.


Wendy Wenning op 13 december 2018:
De cover heeft een mooie kleur geel en het lijkt op een stuk papier dat kapot is gegaan doordat een vrouw haar gezicht erdoorheen heeft geduwd. Een vrouw die haar stem wil laten gelden en dat maakt de cover ook perfect passend bij het verhaal.  
Na een wat (nog) onduidelijke proloog is er de kennismaking met Maarten, een personages. Maarten is een man die doet wat hij moet doen en daar is ook alles mee gezegd. Hij is zijn levenslust kwijt. Xeros, een callcenter, waar hij zich voor moet doen als accountmanager van een gerenommeerd bedrijf. Dit om nieuwe klanten binnen te halen voor de bedrijven die Xeros daarvoor ingeschakeld heeft. Maarten is gecharmeerd van zijn teamleider Lisa, maar die wendt haar charmes naar Hans, de manager, om zo hogerop te komen in het bedrijf. Lisa maakt regelmatig misbruik van de onzekere Maarten om zo de rotklusjes voor haarzelf te ontlopen. Op een gegeven moment gaat Maarten een stem horen die hem wil helpen een leuker leven te krijgen. Eerst vindt Maarten het maar niks totdat hij in de gaten krijgt dat De Stem hem wel hele goede adviezen geeft.   

Ondanks dat er eerst de verwachting is dat Maarten het hoofdpersonage is, verhaalt het boek uit meerdere personages die allemaal hun eigen stem hebben. Maarten is eenzaam, voelt zich onzichtbaar en sinds hij gestopt is met roken heeft hij behoorlijk wat overwicht. Ook heeft hij last van angsten. Lisa, zijn collega, heeft er veel voor over om haar doel te bereiken. Hans, de manager, denkt het helemaal voor elkaar te hebben en zijn vrouw Barbara vaart er wel bij. Geld genoeg alleen sinds de kinderen ook de hele dag van huis zijn voelt ze zich vaak eenzaam. Ze voelt zich dan ook snel aangetrokken tot de charmante kunstenaar Erik. Vooral als blijkt dat Hans zijn zaakjes niet zo goed voor elkaar heeft.

Hij was zo zeker geweest van zijn zaak, maar nu leek het kaartenhuis van zijn zorgvuldig gecalculeerde bestaan op een hoop oud papier; zelfs zijn huwelijk bleek wankel.‘ 

De proloog van de Stem is beangstigend en roept meteen een goede nieuwsgierigheid op. De eigenzinnige schrijfstijl van de auteur, met een goede aandacht voor details, trekt je gelijk het verhaal in en laat de nieuwsgierigheid steeds verder groeien. De personages worden tot in de finesse uitgediept en worden tijdelijk een onderdeel van je leven. De personages wisselen elkaar af en elk nieuw hoofstuk is er weer een ander personage aan het woord. En in elk nieuw hoofdstuk worden we voorzien van nieuwe informatie waardoor er voortdurend weer wat te ontdekken valt. Als Maarten De Stem gaat horen begint hij langzaam uit zijn schulp te kruipen en krijgt dit personage een steeds meer interessant karakter. De Stem, die hij later de naam Amélie geeft, zorgt er onbewust voor dat Maarten erachter begint te komen wat hij van het leven verwacht.  

De auteur slaagt er prima in de lezer tot aan het laatste moment te blijven verrassen. De ontwikkelingen zijn onvoorspelbaar en na elk hoofdstuk vraag je je af wat er nu weer allemaal staat te gebeuren. De verhaallijnen lopen naast elkaar en worden door een goed uitgekiende uitwerking langzaam tot elkaar verbonden. De personages hebben allemaal een verbinding alleen zijn ze niet altijd op de hoogte dat er een onderling verband bestaat. De sublieme en vooral originele opbouw en uitwerking laten genieten tot aan de laatste bladzijde al blijven er wat losse eindjes over die vragend houden. Een fraaie roman die door de vele spannende ontwikkelingen en personages die ieder op hun eigen wijze met de situaties omgaan genoeg elementen in zich heeft om een psychologische thriller genoemd te mogen worden. Een aangename kennismaking met deze auteur die heeft weten te overtuigen door haar verfrissende en eigenzinnige schrijfstijl.


Wendy Wenning op 6 november 2018:
Terwijl Sanne nog druk bezig is met het verwerken van dingen uit het verleden, worden Sanne en Luca als rechercheurs geconfronteerd met een aantal zaken die buiten hun jurisdictie vallen. Als bij toeval worden in een bos in Friesland lichaamsdelen gevonden die er al jaren blijken te liggen. In Amersfoort verdwijnen de vrouw en dochter van een vriend van Luca’s broer Gianni spoorloos en Gianni vraagt zijn broer om hulp. Allemaal vreemde zaken waar Sanne en Luca niets mee te maken hebben. Het afschudden van haar verleden blijkt voor Sanne een moeilijker taak dan gedacht, vooral als het verleden steeds dichter bij het heden lijkt te komen. 

Hij kon zijn lippen niet bewegen, die waren bevroren. Zijn verwondingen voelden heet, maar konden de kou niet verdrijven. Kou die altijd als een laagje om zijn lichaam zat, zelfs in de zomer.’ 

Na het lezen van Verminkte toekomst was het met smart wachten op VT5, Verknipte tegenstander. Toen nog niet wetende dat het verhaal van Verminkte toekomst nog een venijnig staartje zou krijgen, was er evengoed de ongeduld om meer van Sanne en de andere personages te horen. De hele serie al gelezen te hebben en de personages in het hart gesloten te hebben, is het weer een feest om meegevoerd te worden met de belevenissen van Sanne en Luca als rechercheursteam, en de andere (bij)personages die langzamerhand een grotere rol toebedeeld krijgen. 

In de vorige delen heeft Sanne al veel meegemaakt en weet hierbij veel steun te krijgen van Luca en Will. Will is in dit deel prominenter aanwezig en dit zal ook zijn verklaring krijgen. Een onderdeel van een wending die misschien niet door iedereen verwacht en gehoopt was, maar deze wending was in ieder geval verrassend. Door het personage Will, die paragnost is, nog meer naar voren te trekken is het spirituele nog meer verweven dan anders. Skaye is zelf ook zeer spiritueel, mede door haar eigen vader, en hiermee zet ze een zeer persoonlijke handtekening in dit boek.  

Skaye heeft het zich met Verknipte tegenstander niet makkelijk gemaakt. Verhaallijnen die best wel ingewikkeld in elkaar zitten, die zich in het heden en verleden afspelen, en het is verbazingwekkend hoe Skaye met alle personages deze lijnen strak weet te houden en geen enkele keer uit de bocht te vliegt. Soms valt er misschien wat aan de geloofwaardigheid te tornen, maar voor degene die de moeite neemt het nawoord te lezen, zal grotendeels het tegendeel bewezen worden. Het is moeilijk van te voren in te schatten op wat voor manier de verhaallijnen zich tot elkaar verbinden. Het duurt dan ook geruime tijd voordat er enkele vermoedens beginnen te rijzen en het is een kwestie van lezen en geduldig afwachten. Maar zodra de verbanden zichtbaar worden neemt de spanning in hoog tempo toe en wordt het helemaal onmogelijk het boek terzijde te leggen. Met een spannende ontknoping worden in Verknipte tegenstander de verhaallijnen aan elkaar verbonden zonder nog losse eindjes achter te laten.
Bewezen had Skaye zich inmiddels al wel maar met Verknipte tegenstander weet ze dit weer goed te benadrukken.


Wendy Wenning op 29 oktober 2018:
Saar en Niek hebben net een verschrikkelijke mededeling gehad, hun kinderwens zal niet vervuld gaan worden. Alle mogelijke behandelingen zijn geprobeerd, maar samen kunnen ze geen kinderen krijgen. De artsen weten niet waar het aan ligt, maar er zijn geen opties meer. Ja, een behandeling in het buitenland, maar daar hebben ze geen vertrouwen in. Om alles even op een rijtje te zetten en te verwerken besluiten ze een vakantie te boeken, ze gaan drie weken naar Bonaire. Daar aangekomen blijkt het appartement dat ze geboekt hebben niet zo geweldig te zijn. Nogal oud en met een niet-werkende airco. Maar ze zijn toch van plan veel weg te zijn dus maken ze zich hier niet zo druk over. Ze maken kennis met Toine en Pauline, Nederlanders die op Bonaire wonen, en ondanks dat ze veel te verwerken hebben, hebben ze toch een topvakantie. Wel heeft Saar er problemen mee dat Niek weinig wil praten, terwijl zij er heel veel moeite mee heeft dat ze haar kinderwens voorgoed opzij moet zetten. Toch kan ze ook genieten van de vakantie. Maar als er een Nederlandse toerist vermist raakt en Saar door toeval hier meer mee te maken krijgt dan ze zou willen, verandert de vakantie langzamerhand in een verschrikkelijke nachtmerrie. 

Het is begin november en in Nederland is het guur en koud. De verschrikkelijke mededeling zorgt ervoor dat Saar zich leeg voelt, geen energie meer heeft. Alles is troosteloos en juist daarom kiezen ze voor een zonnige bestemming, ergens waar het warm en licht is. Tijdens het schrijven van deze recensie is het ook koud in Nederland en al komt datgene wat het stel te horen krijgt heftig naar binnen, alleen al het regelen van de zonvakantie laat de warmte naar binnen stromen. Het is dan ook heel goed voor te stellen dat dit net is wat ze even nodig hebben. Niet dat het hierdoor vergeten wordt, maar het maakt het iets makkelijker om het even van hun af te zetten. Van Rijn weet in Bestemming Bonaire alles beeldend te beschrijven en voert de lezer in gedachten mee naar de Caribische eilanden.  

Van Rijn heeft een fijne, meeslepende schrijfstijl en door als personages gewone mensen, zoals jij en ik, in het verhaal te plaatsen, is er weinig voor nodig om de lezer mee te voeren. Eerst draait het voornamelijk om de verwerking maar na de kennismaking met Toine en Pauline is er al een kleine verandering voelbaar. De levensstijl van Toine en Pauline wijkt toch iets af van hun levensstijl en Saar heeft er soms een vreemd, niet te onder woorden te brengen, gevoel bij. Ondanks dat het verhaal soms gewoon even wat door kabbelt, is het die lichte onderhuidse spanning die een waarschuwing afgeeft. Een waarschuwing voor ontwikkelingen die de lezer weleens kunnen verbazen. En dat gebeurt ook want het vermoeden dat in het allereerste begin wordt gewekt wordt later volledig aan de kant geschoven. Ondanks dat het duurt voordat de spanning tot grotere hoogte wordt gebracht, weet van Rijn vooral door de voortdurend aanwezige onderhuidse spanning de lezer te intrigeren.  

Bestemming Bonaire heeft een fijne onderhuidse spanning en een setting waarmee de lezer zich lekker kan opwarmen tijdens de koude wintermaanden.


Website Security Test