Door: op



Bezoekersreacties:
Diane Kooistra (..) op 8 november 2019:
In dit zesde deel van de VT serie van Melissa Skaye wordt Sanne op een nieuwe zaak gezet. Samen met haar collega Luca probeert ze te achterhalen wie onderbenen bij gezonde mensen amputeert. De lezer heeft ondertussen al kennisgemaakt met de dader en met een afschuwelijk ongeluk in Amsterdam, je bent al voor Sanne aan het puzzelen wat het verband is. Sanne woont ondertussen samen met Will, de paragnost die ze tijdens haar werk heeft ontmoet, ze krijgt haar privéleven een beetje meer op de rit. Er worden voldoende terugblikken gegeven door Melissa Skaye. Die zorgen ervoor dat je snel weer in het verhaal zit.. Er gebeurt zoveel in dit boek dat Sanne en de lezer zich geen moment hoeven te vervelen. Er zijn meerdere draadjes die gelukkig wel dicht bij elkaar komen. Gelukkig is niet alles pais en vree en het wordt Sanne zelfs even teveel. Melissa Slaye schrijft in het nawoord dat ze dankbaar is dat haar uitgever voor Sanne in de bres is gesprongen omdat die ellende genoeg had gehad. Daar ben ik ook blij van want nu klopt het verhaal en is het mooi zoals het is zonder dat het teveel wordt. De gebeurtenissen zijn realistisch en mooi, gruwelijk mooi, beschreven. Er waren verschillende kippenvelmomenten tijdens het lezen en de lezer voelt steeds weer de band met Sanne maar ook met de mensen om haar heen. Ook vind ik het knap hoe Melissa gevoelens van schrik en onmacht kan beschrijven. Hoe beschrijf je bijvoorbeeld de gevoelens van mensen die hun onderbenen kwijt zijn geraakt? En van hun familie? Nou, laat dat aan Melissa over. Op het moment dat je denkt dat je alles gehad hebt komt ze nog met een verrassing. Heerlijk! Verzwegen trauma gaat over gebeurtenissen in je leven die je eerst stil wilt houden, geheimen die toch wel naar boven komen en die je maar beter kunt delen anders gaat er iets mis. Houd je van zo’n verhaal? Dan raad ik dit boek echt aan. Dit boek is dankzij de terugblikken los te lezen maar dat zou bijna zonde zijn. Het is echt een verslavende serie die je helemaal moet lezen en waarbij je tijdens het lezen al af gaat vragen wat er in het volgende deel zal gaan gebeuren.

Diane Kooistra op 8 november 2019:
Carol vertrekt onder een andere naam naar Frankrijk, huurt daar een auto en een huis en trekt zich terug om te gaan schrijven…..daar gaat ze morgen mee beginnen, net als stoppen met roken en drinken. Haar verhaal wordt afgewisseld door sessies bij een psycholoog die in het verleden hebben plaatsgevonden. Hierdoor leert de lezer Carol beter kennen en begrijpt de lezer al snel dat schrijven niet de enige reden is van haar vertrek naar Frankrijk. Carol heeft een overbuurvrouw die elke avond naakt in haar zwembad baantjes trekt, ze raakt geïntrigeerd, nee geobsedeerd door die vrouw en daardoor weer geïnspireerd om onderzoek naar haar te doen. Dan vindt er een moord plaats en Carol gaat op onderzoek uit. Het blijft echter niet onopgemerkt en alles leidt tot een spannend plot dat van dit boek een spannend geheel maakt….  

Het verhaal komt wat langzaam op gang, er wordt uitgebreid verteld hoe Carol het allemaal geregeld heeft dat ze naar Frankrijk kon vertrekken voor 8 weken en wie en wat ze allemaal achterlaat. Dat Carol een writers block heeft is al snel duidelijk. Het is mooi hoe de spanning van het afleveren van een nieuw boek beschreven wordt, heel herkenbaar voor auteurs lijkt me. Na het lezen van de achterflap zat ik met spanning te wachten tot hét zou gaan gebeuren. De buurvrouw en de moord. Na deze gebeurtenissen verandert de roman met een beetje spanning naar een spannende thriller want er is sprake van gevaar, een eng figuur en je hoopt dat hun plan slaagt. Het verhaal lijkt uiteindelijk te draaien om het vinden van jezelf en keuzes durven maken. Dat geldt in ieder geval voor de hoofdpersonen. Het is een boek waarin de personages die de grootste rollen spelen uitgebreid beschreven worden en ook goed uit de verf komen. De personages om de hoofdpersonen heen spelen wat meer op de achtergrond waardoor er een mooi evenwicht is tussen de personen Het einde is mooi, het plaatje klopt en laat de lezer met voldoening achter. Ik zie je is een heerlijk boek om te lezen, dat komt vooral door de prettige en rustige schrijfstijl van Michael Berg.


Karin op 4 oktober 2019:
Katie Lowe studeerde af aan de Universiteit van Birmingham. Ze startte met schrijven van haar blog in 2012 waar ze over body image, feminisme en gezondheid schreef. In 2019 keerde ze terug naar Birmingham om te promoveren in de Engelse literatuur met haar proefschrift over vrouwelijke woede in het literaire modernisme en het #MeToo tijdperk. 
De vier meisjes met gesloten ogen liggen met hun hoofden tegen elkaar op de bloedrode cover. Een prachtige cover voor een thriller. 

Furie speelt zich af in een kustplaats in Engeland. Een plaatsje waar vroeger in de 17e eeuw heksenprocessen plaatsvonden. Violet verliest haar vader en zus bij een ongeluk en krijgt een studiebeurs op Elm Hollow, een particuliere meisjesschool. Ze wordt in een select groepje toegelaten, een groepje bestaande uit Robin, Alex en Grace. Ze raakt geïnteresseerd in hekserij en zwarte magie en volgt samen met de andere drie meisjes geheime lessen van juf Annabel in de torenkamer. Wanneer het lichaam van een verdwenen meisje wordt gevonden, gaat Violet twijfelen aan alles; aan de docenten, haar vriendinnen en zichzelf. 

Furie is het debuut van Katie Lowe en start met een spannende proloog dat uitnodigt verder te lezen. Het verhaal is verdeeld in de vier jaargetijden en start met de herfst. De verwarring begint: De lange zinnen in een soort ouderwetse schrijfstijl vergen concentratie tijdens het lezen. Soms is het nodig de stukken nogmaals lezen om te begrijpen wat er precies staat. Er is veel uitleg over schilderijen en literatuur tijdens de lessen van juf Annabel dat ervoor zorgt dat de spanning op dat moment uit het verhaal wordt gehaald. De lessen in de torenkamer zijn moeilijk te volgen. Toch heeft het verhaal spanning als het over het leven van de vier meisjes gaat en het verdwenen meisje wordt gevonden. De karakters van de vier meisjes blijven ietwat vaag en er is meer sprake van tweedeling (twee meisjes tegen twee andere meisjes) dan van personages. Het is moeilijk om sympathie op te brengen voor een van de meisjes. Jammer dat de personages niet meer diepgang hebben gekregen. Het onderwerp hekserij is een prima onderwerp dat zich uitstekend leent om een spannende, geloofwaardige thriller over te schrijven. In Furie zat zeer zeker meer in dan er nu is uitgekomen en dat is jammer. 

Lezers die interesse hebben in de onderwerpen die aan bod komen in Furie, zoals het occulte, de macht van vrouwen door de eeuwen heen, hekserij en moord, komen zeer zeker aan hun trekken en hebben waarschijnlijk een heel andere mening over dit boek.


Wendy Wenning op 11 september 2019:
Yvonne Franssen publiceerde in 2011 haar eerste thriller Talio, en een jaar later volgde de thriller De genius. In 2013 schreef ze ter gelegenheid van de Limburgse Avond van het Spannende Boek de minithriller Mysterie aan de Maas. Daarna werd het op thriller gebied een tijdje stil rond Franssen. Vorig jaar verscheen het succesvolle Schaduwen en nu is Kamer 305 verschenen. 

Kim is ongelukkig getrouwd met Simon en heeft al ruim een jaar een buitenechtelijke relatie met Martijn. Als Kim een afspraak heeft met Martijn komt hij niet opdagen. Maar in de badkamer van de hotelkamer waar ze hebben afgesproken vind Kim een dode vrouw. Wie is die vrouw, waarom is ze vermoord en heeft Martijn hier iets mee te maken? Kim neemt een beslissing die haar zal blijven achtervolgen.  

Eva werkt als verpleegkundige in een ziekenhuis. Ze wordt regelmatig geplaagd door traumatische herinneringen uit haar jeugd en enkele mysterieuze moorden lijken hiermee samen te hangen. Kim en Eva kennen elkaar niet maar nadat Kim de dode vrouw heeft aangetroffen raken hun levens ongewild met elkaar verstrengeld. Los van elkaar proberen Eva en Kim de waarheid te achterhalen en dat heeft voor beiden verstrekkende gevolgen.  

Kamer 305 start met een fragment dat zich afspeelt in het leven van Eva, in 2015. Dit fragment toont een heftige situatie uit het verleden van Eva en duidelijk is dat alleen al hierdoor Eva een trauma heeft opgelopen. Dan is er een sprong in de tijd, naar 2018. Hier is een personage aan het woord, en er wordt niet kenbaar gemaakt wie dit is. Tussendoor zullen we nog meer hoofdstukken tegenkomen met dit (nog) onbekende personage en dit roept uiteraard vragen op.  

Een half jaar verder. We volgen vier personages. Martijn, Kim, Eva en de onbekende. Alle personages vertellen vanuit de eerste persoon. De personages wisselen elkaar continu af door middel van over het algemeen korte fragmenten. Hieraan zien we al dat Franssen een hele goede techniek beheerst. Het steeds overschakelen van de een naar de ander kan het moeilijk maken alles goed bij elkaar te houden. En het maakt het best ingewikkeld. Maar Franssen lijkt hier weinig moeite mee te hebben. De lijnen worden mooi compact en overzichtelijk gehouden al is het wel zo dat zodra er een verbinding lijkt te komen deze het volgend moment weer even verbroken worden. Totdat ze toch definitief verbonden worden. Net allemaal tandwieltjes, die steeds weer een andere kant opdraaien, zoekende naar het goede punt om zich aan elkaar vast te klikken.  

Franssen doet goed haar best zo min mogelijk weg te geven. Toch slaagt de auteur er bij mij niet in om alles tot aan het eind verborgen te houden. Er borrelen langzaam wat vermoedens op al blijven er eerst nog wat twijfels. Dan als een donderslag aan heldere hemel wordt dat punt bereikt waarop (bijna) alles duidelijk wordt. Er moeten daarna alleen nog wat puntjes op de i gezet worden en ook dit doet de auteur op eigenzinnige wijze. Inclusief een kleine surprise op de allerlaatste bladzijde, al is dit toch ook wel iets wat een beetje was te verwachten… 

Kamer 305 is wederom het bewijs Franssen over talent beschikt. Eerder liet ze dit al zien met de thriller Schaduwen en het succes hiervan weet ze met dit boek zeker te evenaren. De wijze van opzet, de uitwerking en een verhaal met originaliteit, dat ervoor zorgt dat de lezer volledig het boek ingetrokken wordt. En eenmaal aan het lezen slaagt de auteur er met haar enerverende schrijfstijl de lezer zodanig aan het boek te binden dat het zwaar valt het boek even terzijde te leggen. Dit is zo’n boek die na de laatste bladzijde een gevoel van teleurstelling oproept. Omdat het zo genieten was en even is het of je in een groot gat valt en niet meer weet wat te doen. Gelijk een volgend boek oppakken lukt niet, want Kamer 305 zit nog te veel in het hoofd en het heeft tijd nodig voordat dit boek losgelaten kan worden. Een thriller om nog geruime tijd van na te genieten…  

Kamer 305 laat van begin tot eind volop genieten van een krachtige en vooral unieke thriller.


Wendy Wenning op 3 september 2019:
Vera heeft nog steeds de ware Jakob niet gevonden. Via datingsites probeert ze iemand te vinden maar alle afspraken die ze maakt eindigen teleurstellend. Ze is zo wanhopig dat ze een misdrijf pleegt. Het is niet makkelijk haar misdaad verborgen te houden, en haar dagelijks werk in een luxe cadeauwinkel heeft er wel onder te lijden. Ze heeft zich in een onmogelijke situatie gebracht, een die niet ongedaan te maken is. Maar ze blijkt niet de enige te zijn die dingen verborgen houdt. Als haar werkgever plots verdwijnt krijgt Vera te maken met een criminele organisatie.  

Op de cover een vrouw gehuld in een trouwjurk afgebeeld voor een stenen muur. Het is alsof de vrouw langzaam verdwijnt in de stenen muur. Zeer passend bij het verhaal en mooi bedacht, al heeft de cover wel een sombere uitstraling. In het verborgene begint met een inleiding dat in een ander lettertype gedrukt staat. Het is nog niet duidelijk wat dit met het verhaal te maken heeft. Ook tussendoor zijn er hoofdstukken in dit andere lettertype die langzamerhand in het geheel geplaatst kunnen worden. Het verhaal zelf wordt verteld door Vera, in de eerste persoon. Tijdens de kennismaking met Vera voel je haar wanhoop, ze wil zo graag een partner voor het leven maar de mannen zien haar niet staan. De gedachte om altijd alleen te blijven jaagt haar angst aan. De pogingen die ze doet voelen krampachtig aan en leiden vooralsnog tot niets. Haar niet zo fijne jeugd en vernederingen die ze heeft meegemaakt, hebben Vera getekend. Er is een gevoel van medelijden maar ook nieuwsgierigheid naar haar. Waarom lukt het haar niet een partner te vinden, op elk potje past een dekseltje toch? Is het haar houding, afwijzend, een muurtje? En dan haar werkgever, een onsympathieke man die zijn handjes niet thuis kan houden. Gelukkig heeft Vera weinig last van hem.

Behoedzaam haal ik er een stofdoek overheen, terwijl ik me bedenk dat Jill en ik niet veel van deze vogeltjes verschillen. Ieder op onze eigen manier zijn we uniek, maar ook kwetsbaar en breekbaar.

Er is in het begin originaliteit in de zin van dat de rollen zijn omgedraaid. Maar wel is er gelijk de gedachte hoe het verhaal interessant kan worden gehouden als er nu al zoveel gebeurd is. Wat kan de auteur nog toevoegen om de lezer aan het boek gekluisterd te houden en langdradigheid tegen te houden. Zodra die gedachte opkomt wordt er een draai aan het verhaal gegeven waarmee Kleine de lezer verrast. Mocht er al een negatieve verwachting zijn opgekomen dan wordt deze abrupt weggevaagd. Vanaf de twist zijn er meerdere onverwachte wendingen In het verborgene die het geheel onderhoudend en spannend maken. De meerdere lijntjes in het verhaal zijn mooi compact opgezet en blijven goed te volgen waarbij Kleine de spanning regelmatig kort laat afzwakken om deze daarna weer vlot op te voeren. De uitwerking naar de plot toe is als een sneeuwbaleffect, iets dat klein lijkt te beginnen wordt steeds groter en meer onvoorspelbaar.  

Zonder aanleiding overvalt me een ongemakkelijk gevoel, terwijl ik voor het stoplicht sta te wachten. De gedachte dat ik bespied word, neemt bezit van me en bezorgt me kippenvel.’ 

De meerdere thema’s die In het verborgene zijn verweven zijn actueel en laten een verrot stukje van de wereld zien. Een voorbeeld van hoe er misbruik gemaakt wordt van de zwakkeren en hoe dit uit de hand kan lopen. Waar het draait om geld en dat iemand heel ver kan gaan om zijn doel te bereiken. In het geval van Vera draait het niet om geld, maar om de liefde en ook daarin kan iemand te ver doorslaan. Kleine laat in dit boek wederom haar talent zien de personages zo uit te werken dat ze als het ware tot leven komen. Mede door haar werk weet ze een goed beeld van een persoon te kunnen vormen en door een verfijnd stukje psychologie de personages krachtig uit te werken. Maar toch zal de lezer zich bij het slot afvragen: Hoe goed kun je iemand kennen? 

In het verborgene is een spannende, psychologische thriller. Marcelle Kleine brengt personages tot leven en de verweven psychologie laat veel inlevingsvermogen zien.


Marja Legius op 29 juni 2019:
Matthijs heeft een succesvolle carrière en Olga zorgt voor het huishouden en de opvoeding van hun problematische puberdochter Juliëtte. Wanneer Matthijs problemen krijgt probeert Olga al het mogelijke om haar veilige thuis te beschermen Ik was niet zo onder de indruk van dit boek omdat er mijns inziens nogal wat van de hak op de tak gesprongen wordt in het verhaal en zowel het verhaal als de hoofdpersonages nogal oppervlakkig waren. Het verhaal leest makkelijk met de korte hoofdstukken en redelijk korte zinnen. Toch leest het niet prettig omdat het verhaal telkens afgekapt wordt en er in de zinsopbouw vaak overbodige of teveel woorden staan. Het komt allemaal nogal grillig over. Uit het niets verschijnt er weer een andere verhaallijn zonder dat er nog teruggekomen wordt op de vorige waardoor je met vragen blijft zitten voor de rest van het boek of wordt er wel iets verteld uit het verleden van Olga maar worden de puntjes niet op de i gezet hierover. Dit boek had de potentie om een goed verhaal te zijn als er meer in de diepte gegaan was maar helaas gebeurde dat niet en bleef het op alle fronten oppervlakkig. Wat mij betreft een gemiste kans van deze auteur.

Wendy Wenning op 26 juni 2019:
Antoinette Kalkman (1964) kent de valkuilen en uitdagingen van een samengesteld gezin als geen ander. Met haar nieuwe man, haar twee kinderen en twee bonuskinderen woont ze op de Utrechtse Heuvelrug, waar het aangrijpende verhaal zich ook afspeelt. Naast moeder is ze ondernemer en schrijver. Ze is mede-oprichter van de ThrillerAcademie. Ook maakt Antoinette deel uit van het schrijverscollectief ‘Schrijfjuffers‘. Bonuszoon is haar debuutthriller. 

Lauren is opgepakt en gearresteerd. Ze wordt ervan verdacht haar buurjongen te hebben vermoord. Zelf kan ze zich niet voorstellen verantwoordelijk te zijn maar alles spreekt tegen haar. Ze probeert te achterhalen wat er nu precies gebeurt is, maar ze kan alsnog niet bewijzen dat zij onschuldig is. Lauren raakt langzaam de realiteit kwijt wat ten koste gaat van haar gezin. Het vertrouwen is weg en ook haar geliefde raakt steeds verder van haar verwijderd. Toch is Lauren ervan overtuigd dat hier sprake is van een groot misverstand maar tijdens de zoektocht naar de waarheid brengt ze haar eigen leven in gevaar.

Niemand ziet me, niemand hoort me en als ik er niet in slaag weg te komen, ga ik hier dood.’ 

Een proloog die er gelijk flink inhakt en de verwachting naar de rest van het verhaal inluidt. De cover is ietwat mysterieus, roept vragen op en past prima bij deze psychologische thriller. 

Bonuszoon is de debuutthriller van Antoinette Kalkman, een debuut die al voor het verschijnen een bepaalde verwachting oproept. Het boek wordt vertelt vanuit de perspectieven van Lauren en Ellen. Lauren vanuit de eerste persoon en Ellen vanuit de derde persoon. Twee verhaallijnen die zich afspelen in het heden en verleden, een proloog die een stukje toekomst laat zien. De proloog weet de lezer meteen nieuwsgierig te maken waardoor er graag doorgelezen wordt. Eerst is er de kennismaking met Lauren en komen we te weten wat er precies gebeurd is, waarom Lauren verdacht wordt van moord. Tussendoor maken we kennis met Ellen, een personage waar moeilijk een gezicht bij te denken is. Er is altijd wel een bepaald beeld voor te stellen bij een personage, maar dit blijft bij Ellen achter. Niet omdat dit personage niet goed uitgewerkt wordt. Juist wel, maar dit personage heeft meerdere gezichten en dat weet de auteur perfect te benadrukken. 

‘De wereld om haar heen verandert, maar hier, in haar vertrouwde omgeving blijft alles hetzelfde. Hier heeft ze de controle en dat moet zo blijven.’ 

Kalkman heeft met Bonuszoon een domestic noir thriller geschreven die doet denken aan de thrillers van bijvoorbeeld Loes den Hollander. Een thriller die zich afspeelt in de huiselijke sfeer met gewone mensen zoals jij en ik als hoofdpersonages. De auteur weet de personages heel goed tot leven te brengen, vooral bij Lauren worden de gevoelens en gedachten een op een overgebracht waardoor deze diep naar binnen dringen. Ellen daarentegen geeft een wat unheimisch gevoel al wordt al snel duidelijk dat traumatische situaties uit het verleden haar gevormd hebben. 

Een gedegen uitwerking van de personages en een verhaal met een almaar voortdurende onderhuidse spanning. Een diversiteit aan thema’s die verweven zijn in het verhaal. Kalkman weet de verhaallijnen goed bij elkaar te houden, strak maar toch ook onvoorspelbaar. In Bonuszoon staat eigenlijk het verhaal een beetje op de achtergrond al geeft de plot wel enige opluchting. De personages trekken de grootste aandacht en laten genieten van de subliem neergezette psychologie. Mijn petje af voor dit debuut!

Bonuszoon haalt zijn kracht uit de personages en het is intens genieten van de indringende psychologie.’


Wendy Wenning op 19 juni 2019:
Mariette Zweers (1968) studeerde bedrijfskunde aan de RUG en was jarenlang werkzaam als manager bij verschillende bedrijven. Als manager stuurt ze processen aan, maar ze wilde ook eens iets dat van begin tot eind van haarzelf zou zijn. Zo ontstond het idee dat ze eigenlijk heel graag een boek zou willen schrijven,’ vertelt ze over het begin van haar tweede carrière. Ze debuteerde in 2016 met Maakbaar waarmee ze in 2017 werd genomineerd voor de Schaduwprijs. 

Olga is huisvrouw en samen met haar man Matthijs en haar dochter Juliette lijdt ze een ogenschijnlijk gelukkig leven. Maar als Matthijs verstrikt raakt in duistere zaakjes, haar dochter begint te puberen en er een ruzie met de buren ontstaat, worden er kleine barstjes zichtbaar. Doordat Matthijs op zijn werk onder druk staat, sluit hij zich af van Olga. Hij houdt wat voor haar achter, maar wat? Als ze alles dreigen te verliezen grijpt Olga in. Maar dan blijkt alles toch iets anders in elkaar te zitten.  

Mama is hier is verdeeld in drie delen en verhaalt vanuit het perspectief van Olga vanuit de eerste persoon. Zweers heeft een setting gebruikt die veel op haar eigen woonomgeving lijkt en blijft hierdoor dicht bij zichzelf. Als Olga tijdens een jubileumavond per ongeluk iets opvangt over haar man, zijn de eerste twijfels een feit. Vanaf dat moment volgen de gebeurtenissen elkaar razendsnel op. Matthijs is een man die altijd alles onder controle heeft maar nu wankelt alles en hij sleept zijn gezin er in mee. Olga wil helpen maar het lijkt erop dat ze alles alleen maar erger maakt.

Emoties en gedachten schoten door me heen, maar ik was niet in staat er een coherent geheel van te maken. Opeens wist ik het niet meer. Wat goed was. Wat fout. Wie, wat, waarom, waarvoor.’  

De schrijfstijl van Zweers is eenvoudig en lekker soepel en door alles dicht bij huis te houden voelt het geheel vertrouwd. De puberperikelen met Olga haar dochter zijn herkenbaar al wordt het in deze setting klein gehouden waardoor dit wat naar de achtergrond verdwijnt. In Mama is hier zien we een vrouw die er alles voor over heeft om haar gezin en veilige haven te beschermen en te behouden. Een vrouw die grenzen overschrijdt waarvan ze nooit verwacht had deze te overschrijden. Zij levert de strijd terwijl haar man een beetje afwachtend is, niet wetende wat te doen. Alleen is Olga wel een beetje naief wat in haar handelen sterk terugkomt. Matthijs leren we kennen als een man die op een gegeven moment met zijn rug tegen de muur staat en denkt dat het allemaal wel goedkomt. Een man waarvan zijn trots wordt gekrenkt.  

Hij had zelf een brandstapel gebouwd, en was nu verongelijkt dat iemand daar een vlammetje bij hield.‘  

Mama is hier is een thriller met een goed tempo en een fijne dosis psychologie en als de plot lijkt te zijn bereikt, komt er toch nog een onverwacht gegeven achteraan. Misschien lag dit een beetje voor de hand, toch was dit idee ondertussen weggezakt waardoor het als een verrassing kwam. Een psychologische thriller waarbij niet alleen overlevingsinstincten tevoorschijn komen maar ook het moederinstinct sterk aangesproken wordt.


Annette op 9 juni 2019:
Nancy Bastiaans en haar pen zijn onlosmakelijk verbonden. Voor haar werk schreef ze enkel beroepsmatig, maar sinds een aantal jaren laat ze ook haar creativiteit los op het papier. Na een aantal publicaties in Schrijven Magazine en diverse bundels, kwam vorig jaar een Quiller van haar hand op vrouwenthrillers.nl. Dat smaakte naar meer en dit jaar kwam haar debuut Het verloren lijk uit.

Een gezellig dagje shoppen mondt voor Lil Magill uit in een wervelend avontuur dat haar leven voorgoed zou gaan veranderen. Een ongeluk met een lijkauto brengt haar in een file. Ze laat haar vriendin weten dat ze eraan komt, wacht geduldig tot ze weer verder mag rijden en dan hoort ze haar achterportier open en dicht gaan. Dagen later wordt ze wakker in het ziekenhuis en blijkt dat ze niet alleen zelf het doelwit was, maar ook de nieuwe rekruut voor een geheime organisatie. Vanaf dat moment komt haar leven in een stroomversnelling en moet ze alles op alles zetten om samen met haar team de toekomst van vele kinderen veilig te stellen. Een levensbedreigende onderneming, vooral als niemand is wie hij zegt te zijn. 

Nancy Bastiaans heeft een razendsnelle pen en weet de lezer vanaf regel één het verhaal in te schieten. Net als de hoofdpersoon word je als lezer meegesleurd in een avontuur dat je hartslag aanzienlijk verhoogt. De spanningsboog blijft tot het eind strak gespannen en hoewel er tamelijk veel wendingen in het verhaal zitten, blijft het wel goed overzichtelijk. 

Het verloren lijk wordt grotendeels verteld vanuit Lil, in de eerste persoon en tegenwoordige tijd. Hierdoor leest het verhaal heel actief en zit je als het ware eerste rang boven op de actie. Tussendoor is er wel ruimte voor een flashback vanuit een ander perspectief om de nodige opheldering te geven binnen het verhaal. 

Het avontuur waarin Lil ongevraagd terecht komt doet denken een James Bond film en Scandinavische thriller ineen waarbij corruptie, ambitie en een wervelwind aan wendingen waarin niemand te vertrouwen lijkt, de revue passeren. Het is knap, vooral voor een debuut, dat Nancy Bastiaans nergens grip op het verhaal lijkt te verliezen, maar wel de lezer constant op het verkeerde been zet. 

Door de korte hoofdstukken die telkens een stukje van de alsmaar groter wordende puzzel bevatten, blijft de spanningsboog gespannen en maakt het dat je dit boek in één keer uitleest. Hoewel de auteur ervoor waakt dat je nergens struikelt, had het gas er hier en daar wel wat af gemogen. Al was het alleen maar om van het uitzicht te genieten, want onder de oppervlakte van deze razendsnelle thriller zitten parels aan zinnen die doen uitkijken naar een volgende verhaal. 

Het verloren lijk is met vier sterren een wervelende vrouwenthriller.


Silvia op 9 juni 2019:
Ronald van der Pol (1962) is al ruim 30 jaar werkzaam in de financiële sector maar heeft daarnaast altijd een passie voor kunst en cultuur gehad. Al lange tijd koesterde hij de wens om zelf te gaan schrijven en in 2008 heeft hij dat omgezet in daden. Zijn eerste boek, de thriller Het groene huis, werd in 2010 in beperkte oplage uitgebracht. Zijn tweede thriller, De witte generaal, volgde in 2014 en werd uitgegeven door uitgeverij Elikser. In 2018 verscheen zijn derde thriller De blauwe sleutel, wederom uitgegeven door uitgeverij Elikser. In alle drie de boeken staan de rechercheurs Gerard van Dongen en Frank van der Linden centraal. Het verhaal speelt zich in en om Utrecht af. Ronald van der Pol is geboren in Driebergen en woont in Wijk bij Duurstede. 

De Utrechtse rechercheurs Gerard van Dongen en Frank van der Linden krijgen midden in de nacht een melding over een gruwelijke vondst op een rotonde in Wijk bij Duurstede. Ter plekke treffen ze een weerzinwekkend en bizar tafereel aan. Het slachtoffer, de rijke ondernemer Jan van Oostdijk, zit vastgebonden aan een wegwijzer met een pijl tussen zijn ogen. Het is het begin van een reeks moorden die hun sporen hebben in het verleden. Het is aan van Dongen, van der Linden en hun team de taak om de moorden op te lossen. Ondertussen worstelen beide rechercheurs met gebeurtenissen uit het verleden. Gerard met het traumatische verlies van zijn vroegere vriendin en Frank met een confronterende periode uit zijn jeugd. Zal Frank de professionele afstand kunnen bewaren? Langzamerhand wordt duidelijk wat er zich in het verleden allemaal heeft afgespeeld. Gerard en Frank zetten alles op alles om de seriemoordenaar te pakken te krijgen. 

De blauwe sleutel is de derde thriller met de rechercheurs Gerard van Dongen en Frank van der Linden in de hoofdrol, ze maken deel uit van het Utrechts rechercheteam. Het verhaal speelt zich af in en om Utrecht en plaatsen zoals o.a. Wijk bij Duurstede, Driebergen, Doorn, Nieuwegein en Westbroek. Een herkenbare streek voor de auteur die hier zelf vandaan komt, maar ook herkenbaar voor menig lezer. Van der Pol heeft een vlotte, boeiende schrijfstijl met een goede spanningsboog, verschillende plotwendingen en lugubere details.  

‘De schim wilde duidelijk een schim blijven, onderdeel van zijn plan. Maar wat was zijn plan, waarom sprak hij niet? Toen zag hij wat hij in positie bracht. Mijn God, dit kan niet waar zijn, dacht hij verschrikt. Hij probeerde uit alle macht los te komen en stootte bijna dierlijke geluiden uit, die echter nauwelijks te horen waren. Het was allemaal zinloos. Hij rilde over zijn hele lichaam en wist het niet meer te beheersen. De urine liep over de stoel en langs zijn benen. Het was gebeurd, zijn leven was voorbij.’ 

De auteur weet de lezer gevangen te houden met zijn verhaal en zet je regelmatig op het verkeerde been. De plot heeft een verrassend eind, een die je niet aan ziet komen. Je merkt aan de gedetailleerde beschrijvingen van de omgeving dat de auteur uit de streek komt. Ook heeft hij gedegen research gedaan naar de kruisboog, het moordwapen bij uitstek. Het moordonderzoek wisselt af met de perikelen uit de levens van beide rechercheurs, maar op een subtiele manier zodat het niet de overhand gaat nemen. ‘

De blauwe sleutel is een zeer geslaagde thriller die goed als standalone te lezen is. Een goedlopend geloofwaardig verhaal dat je in no-time uitleest. Ik kijk uit naar een nieuw deel in de serie met Gerard van Dongen en Frank van der Linden.


Karin op 9 juni 2019:
Igor Znidarsic (1957) werd geboren in Slovenië en kwam op elfjarige leeftijd met zijn ouders naar Nederland. Na zijn schoolcarrière op het atheneum begon hij te schrijven. Hij schreef zowel fictie als non-fictie en zijn artikelen verschenen in verschillende tijdschriften. Daarna werkte hij als journalist, eindredacteur en hoofdredacteur. In 2017 verscheen zijn eerste thriller De blindganger. Deze werd genomineerd voor de Gouden Strop en de Hebban Thriller Debuutprijs. 

De uitverkorene is het tweede deel uit de trilogie met Bianca van Dijk en Joris Vischjager in de hoofdrol. Uit de bloederige afbeelding op de cover kan je een wraakengel ontwaren. Dit past perfect bij het verhaal. Het verhaal is ingedeeld in vier delen. In deel één onderzoeken Bianca en Joris van de afdeling Moordzaken de ontvoering van Lizy. Zij is een dochter van een rijke ondernemer. De ontvoerder eist een flinke som losgeld, niet voor zichzelf maar voor 87 andere mensen. Enige tijd later wordt Lizy dood gevonden. Dit is het begin van een aantal gruwelijk gepleegde moorden. De politie tast lange tijd in het duister. Deel twee lijkt een compleet ander verhaal, namelijk het verhaal van de jeugd van de dader en zijn ontwikkelingen. Vanaf deel drie wisselt het vertelperspectief tussen Bianca (de politie en het onderzoek) en de dader (zijn beweegredenen). 

Alhoewel De uitverkorene het tweede deel is van de trilogie, is deze uitstekend los te lezen. Het betreft een mooi afgerond verhaal waarin de spanning nergens inzakt en de eigen schrijfstijl van Znidarsic prettig leest. Hij schuwt niet om de moorden op een gruwelijke wijze te beschrijven. De korte hoofdstukken maken dat je snel nog een hoofdstuk wilt lezen. Het is geen whodunnit omdat al vrij snel duidelijk is wie de dader is maar het is beangstigend om te lezen hoe deze persoon streng gelovig is opgevoed. Dit maakt hem tot de man die hij uiteindelijk wordt. Het is beangstigend dat kijkje in het hoofd van de dader die uiteindelijk de grens oversteekt, de grens tussen goed en kwaad, en kiest voor de andere kant. Geloof speelt een grote rol in dit verhaal en de vele bijbelteksten zijn soms wat te veel maar essentieel voor het verhaal. Vooral het personage van de dader is tot in de puntjes uitgewerkt, Bianca echter iets minder maar er komt nog een derde deel. De plot is voorzien van een prima opbouw en eindigt verrassend. 

Igor Znidarsic heeft met De uitverkorene een spannende thriller geschreven die de lezer een kijkje laat nemen in het hoofd en het ontstaan van een seriemoordenaar. Na het lezen van dit boek wil je nog maar een ding: Deel 3 lezen!



Wendy Wenning op 3 juni 2019:
Kiki van Dijk (1968) is een pseudoniem van een bekende Nederlandse auteur. Ze schrijft thrillers die zich op tropische en bekende vakantiebestemmingen afspelen waaronder Ibiza en Bali. Voor het schrijven van haar boeken bezoekt Kiki van Dijk de eilanden in kwestie. Om inspiratie te doen, de sfeer te proeven, lokale geheimen op te duiken maar vooral om onderzoek te doen. Veel van de plekken, restaurants of hotels die Kiki in haar boeken noemt, bestaan echt. 

Jacky is parfumeur en net bezig met een geursessie als ze gestoord wordt door de telefoon. Maar het is dringend. Haar zus Christine, die in hun geboorteplaats Nice woont en daar een makelaarskantoor runt, is na een nare val in coma geraakt. Jacky neemt de eerste de beste vlucht naar Nice. Eenmaal bij haar zus lijkt er opzet in het spel te zijn en Jacky gaat op onderzoek uit. Tegelijkertijd wordt Jacky geconfronteerd met haar verleden en ontdekt dat dit verleden meer geheimen voor haar heeft dan ze had gedacht. 

Emotioneel afstand nemen van deze specifieke plek op aarde lukte haar maar niet. Het was alsof de stad niet toeliet dat ze zou vergeten wat hier allemaal was gebeurd.‘  

De cover van Nice doet heerlijk zomers aan en laat verlangen naar vakantie. De achterflap maakt gelijk nieuwsgierig en doet gretig op het verhaal aanvallen. Het boek verhaalt vanuit het perspectief van Jacky, in de derde persoon en al vanaf het begin is er een mysterieus tintje in het verhaal. De schrijfstijl van Kiki van Dijk is eenvoudig en toegankelijk waardoor het boek vlot leest. Fijne korte hoofdstukken, een prettig te lezen lettertype en een ruime bladspiegel geven ook een fijne leesbaarheid. Door het voortdurend toevoegen van spannende ontwikkelingen blijft de lezer geïnteresseerd en tot doorlezen gemaand.  

Het verhaal is deels voorspelbaar maar toch zijn er ook onverwachte fragmenten die laten verbazen waardoor er een fijne spanningsboog gecreëerd wordt. De personages lijken in het begin wat oppervlakkig maar al naar gelang de rol die ze spelen, krijgen een aantal enige diepgang mee. Familiebanden worden aangehaald en oude herinneringen die diep waren weggestopt komen beetje bij beetje terug. De cliffhanger maakt duidelijk dat jaloezie en het zich achtergesteld voelen het onderliggende thema is. Een thriller die garant staat voor een paar uurtjes ontspannen leesplezier. 

Nice is een mooie combinatie van spanning, mysterie en ontluikende liefde.


Monique Olink op 1 juni 2019:
Blijkt de Perfecte Match te mooi om waar te zijn? 

De 39-jarige Marit is weer helemaal terug na een moeilijke periode na het stuklopen van haar relatie en haar baan als advocate vaarwel gezegd te hebben. Ze woont in een mooi appartement in de Jordaan en runt een yogaschool. Toch ontbreekt er na enige tijd iets. Ze wil graag een man ontmoeten die met haar samen oud wil worden en een kindje zou ook niet verkeerd zijn. Via haar vriendin Susan komt zij in aanraking met de datingssite Perfect Match. Zou het haar dan toch lukken om die ene ware persoon hier tegen te komen. Al snel heeft Marit een ‘perfect match” met de Zweed Nils. Na een maand is het dan zover: ze hebben een date. Echter twijfelt Marit wel, want is dit niet te vroeg? Door de yoga heeft ze een eigen mantra gevonden’ “Nobody can steal your inner space”. Nils is charmant, lief, aardig en verliefd op Marit en andersom. Zij kan aan niets anders meer denken dan aan hem. Maar dan begint toch langzaam de twijfel toe te slaan bij Marit….blijkt de perfecte match dan toch te mooi om waar te zijn?  

“Oplossingen of acceptatie groeien in stilte, niet onder de lappendeken van de afleiding”. 

De cover pakt meteen. Op een stoel zit een vrouw ineengedoken met haar handen in het haar. Je vraagt je meteen af wat er mis is of is gegaan. De achtergrond is zwart. De titel valt meteen op door de twee kleuren wit en rood. Het zet je aan het denken, zou er bloed vergoten worden. Het boek begint met een afschuwelijk proloog. Nadat Marit haar match heeft gevonden spat de verliefdheid van de bladzijden. Langzaamaan wordt de spanning opgebouwd. Actuele thema’s komen aan bod, zoals de welbekende datingssites, liefde, twijfel, vertrouwen en uiteindelijk wraak……en dan slaat het noodlot toe.

Ik vond Perfect match een spannend en goed boek. Het las vlot weg, makkelijke zinnen en goede zinsopbouw, je achterlatend met een beklemmend en afschuwelijk gevoel. Het boek was in no time uit. Welke keuze maakt Marit? De titel past achteraf gezien op twee manieren goed bij het verhaal. Hoe…dat mag je zelf ontdekken. 

Patricia Snel studeerde Italiaanse taal- en letterkunde en kunstgeschiedenis. Zij werd bekend met De Expat, een van de best verkochte thrillers van 2013. Na een jarenlang verblijf in Singapore en op de Kaaimaneilanden keerde zij in 2016 terug naar Amsterdam. Ze woont en werkt op haar woonboot Gratia Deo. Haar laatste thriller Expat Exit, werd opnieuw een bestseller.


Diane Kooistra op 20 mei 2019:
Faye leidt een leven waar veel vrouwen van dromen, ze is getrouwd met een knappe zakenman, is moeder van een lief dochtertje, heeft nooit geldzorgen en een gouden toekomst voor zich. Ze heeft haar goede baan opgezegd om voor haar gezin te kunnen zorgen en haar man geholpen bij het opzetten van zijn bedrijf waar ze kon. Over haar verleden wil ze het liever niet hebben. Dat ze haar eigen persoonlijkheid kwijtraakt neemt ze voor lief. En dat er veel geroddel is en de vriendschappen in deze wereld nep zijn laat ze over zich heenkomen. Dan klapt de bubbel waar ze in zit ineens helemaal in, haar man zet haar het huis uit en laat haar alleen. Zonder geld. Haar plek wordt zomaar overgenomen door een jongere versie van Faye, Na een periode vol verdriet besluit ze wraak te nemen, en hoe. De nieuwe Faye pakt alles aan om een nieuwe toekomst voor zichzelf en haar dochter te krijgen, Ze krijgt daarbij hulp van haar beste vriendin en een nieuwe vriendin. De manier waarop ze dat doet is heel slim en vol gevaarlijke momenten. 

Camilla Läckberg heeft met de Gouden kooi een nieuwe thriller geschreven, de enige overeenkomst met haar vorige boeken is dat Faye ook uit Fjällbacka komt, net als Patrik en Erika. Verder staat het er helemaal los van! Ik kon wel de typische schrijfstijl van Camilla Läckberg herkennen. Ze werkt met verhalen uit het heden en verleden en die brengt ze dan op het einde bij elkaar. Ook het verhaal vanuit verschillende punten bekijken, iets wat Camilla vaker doet in haar boeken, zorgde ervoor dat ik geboeid en nieuwsgierig bleef. Wat wel nieuw was waren de erotische scenes die soms best ver gingen. Dat kon ik niet echt waarderen. Verder heb je in het begin het gevoel dat je, los van de proloog, een roman aan het lezen bent. De onderhuidse spanning tussen de hoofdpersonen en de gebeurtenissen kun je wel een beetje voelen. Dan wordt het een spannende roman en op het laatst komt de thriller aan de beurt. Ze houdt je daarbij zeker op het einde echt bij het verhaal en laat je op het eind verbaasd achter. Alle losse eindjes zijn netjes afgewerkt op eentje na maar dat is absoluut niet storend. Ik moest eerst de Fjällbacka serie loslaten en toen kon ik echt wel genieten van het lezen van deze thriller.


Diane Kooistra op 20 mei 2019:
Dit is geen ik zeg mijn baan op en begin een bed and breakfast in Italie- verhaaltje. Nee, dit is een echte spannende thriller zoals we gewend zijn van Marelle. Anne ontsnapt met hulp van derden en met een boel geld van haar man naar Sicilië. Ze kent de taal en weet waar ze naartoe gaat. Ze gaat werken op het kantoor van de plaatselijke makelaar. Daar ontdekt ze verschillen in de papieren. Ze raakt bevriend met enkele andere mensen uit het dorp en voelt zich steeds beter passen in haar nieuwe leventje met haar nieuwe identiteit. Dan wordt alles weer op de kop gezet door maffiapraktijken en andere zaken die gebeuren. Haar leven loopt gevaar, helemaal als haar man erachter komt waar ze is. Een bloedstollende achtervolging en een mega spannend einde, En dan is het boek alweer uit. En dat is jammer want er zaten zulke mooie stukken in. Ook het persoonlijke is niet vergeten tussen de spannende scenes door en het verhaal wordt door verschillende mensen verteld waardoor je letterlijk een klok voelt tikken tijdens het lezen. Ik vond het een heerlijk lezen boek vol spannende en een paar romantische momenten. Ik kijk uit naar de volgende ik vertrek thriller van Marelle.

Annette op 15 mei 2019:
Ilja Gort is vooral bekend als de bijzondere presentator die iedere kijker aansteekt met zijn liefde voor Frankrijk. In 1994 kocht hij een chateau in Frankrijk en verhuisde daarom heen om een wijnbedrijf op te zetten. Niet alleen de druiven uit zijn wijngaard zijn succesvol, ook zijn pennenvruchten doen het goed. Hij begon met vertellingen over zijn belevenissen, later volgden een aantal spannende romans waarvan De Druivenfluisteraar de meest recente is.  

Janty is een druivenfluisteraar, aldus journaliste Leonie die hij tijdens zijn absurde roadtrip tegen het mooie lijf loopt. Zelf zou hij zich zo niet noemen. Janty is een uiterst zwijgzame man. Hij voelt energiestromen en communiceert op deze manier met onder andere druivenranken en het truffelvarken Bellefleur. Die laatste bezorgt hem nogal wat kopzorgen en in een poging de slacht te ontlopen geraken ze in een absurde roadtrip waarbij ze achterna gezeten worden door de politie, boze truffelboeren, een stel mafioso met als klapstuk de meest beruchte man van de maffia.  

De Druivenfluisteraar is een vermakelijk verhaal met een paar absurde wending. De auteur weet als geen ander om de lezer in het verhaal te houden met zijn geestige en observerende pen. Dat laatste is ook echt het sterkste punt. Het verhaal an sich mist nog een aantal elementen, waardoor het niet meer wordt dan een onderhoudende vertelling voor een warme zomerse avond met een goed glas wijn. 

Wat ontbreekt is de zogenaamde urgentie in dit verhaal en dat komt met name doordat de personages diepgang missen, en het verhaal meer als spannende anekdotes aan elkaar hangt dan dat er echt iets is wat het verhaal voortstuwt. Dat is jammer want in de basis is Janty een heel interessant persoon, die getekend is door zijn verleden. Dat verleden komt heel summier aan het licht en al behoeft het geen toeters en bellen, het wordt nu te kort gedaan door de onderkoelde reacties van de tegenpersonages. Alsof het eigenlijk niet uitmaakt. Dat gegeven trekt zich ook door in andere belangrijke gebeurtenissen zoals de truffelfraude, de cacaohandel en de lange tentakels van de maffia die tot de grens van Frankrijk reiken. Die worden slechts aangetipt zonder er dieper op in te gaan, en dat is zonde want het zijn hele interessante onderwerpen. Hierdoor voelt het alsof het er aan toegevoegd is om het toevoegen. 
De ster van de show is zonder meer Bellefleur en de relatie tussen haar en Janty is goed weer gegeven. Hier komt wel de mystieke band tussen mens en dier mooi naar voren. Om eerlijk te zijn is de chemie tussen die twee sterker dan tussen Leonie en Janty.  

Op de vraag of het een vrouwenthriller is of niet, komt een twijfelend antwoord. Het is een spannend verhaal, maar niet echt een thriller. Het vleugje romantiek dat er aan toegevoegd is, is net te magertjes om echt de lezer te grijpen. Het bevat genoeg interessante thema’s, maar de auteur gaat hier best snel doorheen. Dat het verhaal zo fijn leest komt voornamelijk doordat Ilja Gort een meesterverteller is en na het lezen van De Druivenfluisteraar zou je best een avond met hem en een goed glas wijn in een wijngaard willen zitten om te luisteren naar zijn verhalen. Vandaar dat De Druivenfluisteraar wel een vrouwenthriller is met drie en een halve ster omdat niet alle thrillers zenuwslopend hoeven te zijn, maar je soms ook wel mag genieten.


Ellen op 10 mei 2019:
Journalisten Tara Linders en Diego Martinez zijn op Hawaï voor de tv-opnames van het extreme adventure-programma De trip. Tara doet verslag voor dagblad De Dageraad en Diego werkt er als redacteur. Als een van de kandidaten gewond uitvalt, grijpt Diego zijn kans en springt in. Terwijl hij zich aan de levensgevaarlijke challenges waagt, komt Tara op het spoor van een commune, met aan het hoofd de excentrieke Cassandra. De communeleden zijn volledig in de ban van deze vrouw en als zij meer lijkt te weten over Tara's pijnlijke verleden, wordt ook Tara's nieuwsgierigheid gewekt. Plots dreigt de Mauna Loa-vulkaan, de grootste ter wereld, eerder tot uitbarsting te komen dan werd voorspeld en moet iedereen het eiland verlaten. Maar juist dan wordt een van de communeleden dood aangetroffen en blijkt Cassandra spoorloos. Wat heeft zij te verbergen? Tara en Diego blijven op het eiland om in een race tegen de klok en met gevaar voor eigen leven de waarheid te achterhalen. 

Nathalie Pagie (1975) is thrillerauteur en communicatieadviseur. Ze woont in Breda. Ze debuteerde met de thriller ‘De toneelclub’ (2013). Daarna verscheen ‘De campus’(2014), ‘Paradijsvogels’ en ‘Casa Familia’ (2017), ‘Rio Grande’(2018) en ‘IJsengel’ (2018). ‘De trip’ is het vierde boek met hoofdpersonen Diego Martinez en Tara Linders. 

Het boek begint met een hypnosesessie, waarbij medium Cassandra Tara terugbrengt naar haar verleden. Tara was tien toen haar ouders omkwamen bij een auto-ongeluk. Daarna gaat het verhaal naar het programma De trip dat op Hawaï wordt opgenomen. Diego heeft hieraan meegewerkt als tekstschrijver en Tara is op het eiland om verslag te doen voor de krant. Als lezer maak je kennis met de presentator van het programma Thierry de Beauregard en de kandidaten. Voor Nederland doen de sexy Renate en boomlange Willem mee. Als Willem een ongeluk krijgt, neemt Diego zijn plaats in. Dat vond ik vreemd, want het lijkt mij dat zoiets niet kan dat een frisse kandidaat het overneemt. Medium Cassandra heeft ook een flinke rol in het verhaal, want Tara wil meer weten uit haar verleden en gaat steeds terug naar het andere eiland voor een nieuwe hypnosesessie. Daarnaast kom je het een en ander te weten over het leven van Cassandra, die getrouwd is met Wolfgang Kaiser die in de gevangenis in Duitsland zit. Als Tara op een eiland 500 kilometer verderop over Cassandra hoort praten, krijgt ze nieuwe informatie en gaat ze op zoek naar meer gegevens. 

Wat mij nog opviel was de proloog op pagina 10 waarin de hand van Tara werd vastgegrepen en hetzelfde verhaal op pagina 248 waarin ze de hand van haar moeder zocht en vond. Een slip of the pen? 

Het boek bestaat uit maar liefst 65 korte hoofdstukken. Door Nathalies heldere manier van schrijven vlieg je er zo doorheen. Nadat ik Paradijsvogels had gelezen was ik erg enthousiast over haar en haar personages Tara en Diego. Helaas moet ik bekennen dat ik De trip een tegenvaller vond. De karakters hebben niet de diepgang van Paradijsvogels en een aantal wendingen vind ik onrealistisch. Van het stoere en slimme duo is in dit boek niet zoveel over, want beide nemen ze domme beslissingen. De plot met het belangrijke pakketje uit Duitsland vond ik vergezocht en te eenvoudig. Toch is De trip een leuk vakantieboek. Niet de literaire thriller die op het omslag staat.


Tessa op 29 maart 2019:
Sayer Altair wordt geconfronteerd met een dood meisje in een kooi. Het hele team is van slag. Alvorens het meisje wordt gevonden raken er eerst nog een aantal mensen van het team door boobytraps die zijn geplaatst. Het meisje blijkt de vermiste dochter van de senator te zijn. Als Sayer op een foto de dochter van de senator ziet staan met een ander meisje blijkt dit het meisje te zijn wat ook wordt vermist en waarschijnlijk ook in een kooi vast zit. Het team werkt dag en nacht door om de dader(s) te achterhalen wat een lastige klus is. Als ze een verdachte op het oog hebben weten ze zeker dat ze er zijn maar niets is minder waar. De zoektocht gaat door en er wordt ondertussen weer een meisje vermist. Er wordt op een gegeven moment een verband gelegd met tweelingen, rituelen en een drug die de meisjes naar een andere wereld brengen. Sayer vindt steun bij haar zorgenkralen die veelvuldig terugkomen in het boek. Lukt het de agenten om de dader(s) te achterhalen? 

Een spannend boek waarbij je constant op het verkeerde spoor wordt gezet. Sayer worstelt met haar verleden door haar overleden ouders en overleden man waardoor ze snel boos wordt. Op een gegeven moment heeft de kunsthistoricus James interesse in haar en vraagt haar mee uit eten. Hier lees je niets meer over dus dat miste ik. Ook is het plot zo geschreven dat er wellicht een vervolg volgt op dit verhaal. Het boek bevat veel psychologie en zit goed in elkaar. Er zaten wel veel moeilijke woorden in dus een uitleg wat het betekent zou handig zijn geweest. Al met al wel een aanrader.


Silvia op 29 maart 2019:
Ellison Cooper had een academische carrière aan de universiteit van Californië voordat ze zich voltijds op het schrijven richtte. Daarna werkte ze bij een bureau voor rechtshulp in Washington, waar ze het rechtssysteem van binnenuit te zien kreeg. In ‘Gekooid’ verwerkte ze haar favoriete onderwerpen: antropologie, neurowetenschappen en misdaad. Cooper is een splinternieuwe stem in de thrillerwereld. Ze woont en werkt nabij San Francisco.  

‘Gekooid’ brengt je aardig dicht bij het zieke brein van een misdadiger. En juist dat fascineert de intelligente FBI-neuroloog Sayer Altair. Ze is vastberaden om de meest verdorven geest te doorgronden. Sinds de dood van haar verloofde is ze een onderzoek gestart naar afwijkingen in de hersenen van seriemoordenaars. Als er een jong meisje dood gevonden wordt, opgesloten en verhongerd in een kooi, is Sayer de aangewezen persoon om het onderzoek te leiden, en samen met het team deze gruwelijke moord op te lossen. Sayer ontdekt dat er nog een meisje gevangen is genomen. Is hier een seriemoordenaar aan het werk? Is Sayer nog op tijd om het meisje uit de handen van de moordenaar te redden?  

Cooper heeft met ‘Gekooid’ een spannende, lugubere thriller neergezet. Zo gruwelijk dat ze je meermaals laat huiveren. Ze gebruikt intrigerende elementen in haar verhaal zoals gedragswetenschap, neurologie en criminologie. Het verhaal leest vlot, heeft een gemakkelijke schrijfstijl, korte hoofdstukken en zit qua plot goed in elkaar. Af en toe stuiten we op een voor ons onbekend woord. ‘Gekooid’ is geloofwaardig en origineel, herbergt actie, maar ook de nodige dosis humor is erin meegenomen. Spannende gebeurtenissen worden afgewisseld met wat rustige momenten. Het personage Sayer Altair is goed uitgewerkt, je leert haar langzamerhand beter kennen, en kunt je goed inleven in haar karakter. ‘Gekooid’ is het eerste deel met Sayer als hoofdpersoon. Dit personage en haar team lenen zich goed voor een serie. We kijken dan ook reikhalzend uit naar deel 2. ‘Gekooid’ valt goed onder het kopje ‘Vrouwenthriller’ maar ook menig man zal hier enorm van genieten. Ik waardeer het met 4 sterren! Op naar een volgend deel.


Cristina op 29 maart 2019:
FBI-neuroloog Sayer Alistair moet in razend tempo de moord op de dochter van een invloedrijke U.S. senator onderzoeken terwijl ze ook een ontvoerd meisje probeert te redden. Deze thriller begint veelbelovend en is moeilijk weg te leggen. Ik ben meteen geïntrigeerd door de wetenschappelijk inzichten van Sayer over het brein van een seriemoordenaar. Dankzij de korte hoofdstukken en de simpele stijl leest het boek heerlijk weg. Wat gelijk opvalt is dat Sayer’s team uit de gebruikelijke collega’s bestaat: een profiler, een lijkschouwer, een IT-specialist, etc. Dus niets nieuws onder de zon. Ik voel de teleurstelling opkomen tijdens de laatste wending, die ongeloofwaardig overkomt. En dan verlies ik helaas interesse in de thriller en dus ook in de moordenaar. 

Desondanks is ‘Gekooid’ een spannende thriller die vanaf het begin aanvoelt als een Netflix-serie. De auteur Ellison Cooper, buiten Washington DC tussen senators opgegroeid en ervaren moordonderzoeker, weet dus wel waar ze het over heeft. Alleen de plot is helaas te vergezocht. In juli 2019 komt deel 2 van deze reeks uit met de titel ‘Buried’ (Begraven). Dan weet de auteur de lezer hopelijk te boeien met een nieuwe moordzaak en meer details over de verdachte dood van Sayer’s echtgenoot. Dan weet de auteur de lezer hopelijk weer te boeien.



Boeken algemeen
Website Security Test