Oordeel VrouwenThrillers.nl: ![](afbeeldingen/star30.png)
Recensie Wendy Buenen op 4 augustus 2013:
Wanneer rechercheur Lucy Lam wordt opgeroepen voor haar eerste moordzaak, staat ze voor een raadsel. De zowel geliefde als gehate boekrecensente Karin Post is dood aangetroffen in haar appartement, in een plas bloed, maar zonder verwondingen. Lucy duikt in Karins privéleven om te onderzoeken wat er gebeurd is en stuit daarbij op de vriendengroep waar Karin deel van uit maakte. Al snel blijkt dat Karins band met een aantal van deze ‘vrienden’ minder vriendschappelijk is dan op het eerste oog lijkt.
De opzet van dit boek is gebaseerd op het bekende ‘whodunit’-recept. Er is één vriendengroep, en bijna alle vrienden lijken een motief te hebben om Karin uit de weg te willen ruimen. En dan zijn er ook nog talloze gekwetste auteurs en een broer die een haatliefdeverhouding met Karin had, kortom; verdachten te over.
De auteur probeert je telkens op het verkeerde been te zetten, maar slaagt daar maar ten dele in; al voor de ontknopingsscène waarin Lucy alle potentiële verdachten bij elkaar brengt, is duidelijk hoe het zit. Leuk aan dit boek is de Hollandse nuchterheid: geen CSI-achtige praktijken waarbij met DNA-uitslagen en vingerafdrukken wordt gegoocheld, maar realistische onderzoeksmethoden die tijd kosten en waarbij de nadruk ligt op gedegen denk- en speurwerk. Daarnaast speelt het verhaal zich af op herkenbare plaatsen in Amsterdam en Lucy maakt volop gebruik van moderne media.
Het verhaal wordt vanuit meerdere perspectieven beschreven: vanuit rechercheur Lucy Lam, Karins vrienden en haar broer. Desondanks leer je de personages, met Lucy voorop, als lezer niet erg goed kennen. De toon van het boek is vrij zakelijk, nergens leef je als lezer echt met de personages mee. Mede daardoor wordt het verhaal ook nergens écht spannend; er wordt een formule afgerateld, waardoor het boek weliswaar goed in elkaar zit, maar echt tot leven komt het verhaal niet.
Maar, eerlijk is eerlijk: in tegenstelling tot de meeste spannende boeken die de laatste jaren zijn verschenen, pretendeert Bitter ook helemaal geen literaire thriller te zijn – een etiket dat tegenwoordig te pas en te onpas wordt gebruikt, maar dat op dit omslag ontbreekt. Dit is een whodunit, een misdaadverhaal dat draait om de zoektocht naar de dader, en dat is precies wat de schrijfster je geeft. Niet meer en niet minder. Met haar kinderboeken heeft Victoria Farkas al bewezen dat ze goed kan schrijven, en ook met dit uitstapje naar volwassenenliteratuur laat ze zien dat ze een degelijk verhaal kan vertellen. Als ze de klassieke formule van de whodunit nog meer leven kan inblazen met het talent dat ze al in haar kinderboeken heeft laten zien, is het volgende deel uit deze reeks veelbelovend.
Bezoekersreacties: