![We moeten je iets vertellen](afbeeldingen/boek_9789026331534.JPG)
![bolcom.png](afbeeldingen/bolcom.png) Geen Bol.com info aanwezig. |
ISBN: 9789026331534
Uitgever: Ambo|Anthos
Editie: E-book
Pagina's: 185
Overige edities:
![9789026331527](afbeeldingen/resized/150/boek_9789026331527.jpg) 2015
![9789026335570](afbeeldingen/resized/150/boek_9789026335570.JPG) Midprice (2016)
![](afbeeldingen/spacer.gif) |
Omschrijving: Kathelijne is halverwege de twintig en lijkt het helemaal voor elkaar te hebben. Ze heeft een bestseller geschreven, is knap en heeft veel vriendinnen. Dan valt ze voor de charmes van een oudere, getrouwde man. Vlak voordat hij met zijn gezin op wintersportvakantie gaat, ontdekt ze dat ze zwanger is. Ze besluit, deels onder druk, een abortus te ondergaan.Maar zodra ze de ochtend erna wakker wordt, ziet ze dat er op het notitieblok naast haar iets is geschreven - in haar eigen handschrift. Het is een huiveringwekkend verhaal over een klein meisje dat wordt vermoord door haar eigen vader. Terwijl Kathelijne het verdriet om haar ongeboren kindje probeert te verwerken, gaat ze op onderzoek uit. Wie is dit kleine meisje?
|
![](afbeeldingen/spacer.gif) |
|
Oordeel VrouwenThrillers.nl: ![](afbeeldingen/star50.png)
Recensie Wendy Wenning op 31 augustus 2015:
Mijn collega Annette heeft Wij moeten je iets vertellen als eerste gelezen en gerecenseerd. Volgens Annette een boek dat eigenlijk niet te recenseren is. Een boek dat anders is. Apart. Nou had ik ook dit boek uitgekozen om te lezen en te recenseren. Normaal gesproken wordt op VT door 1 recensent een betreffend boek besproken dus had ik nu zelf een ander boek dan dit uit kunnen kiezen. Maar het relaas van Annette had mij extra nieuwsgierig gemaakt en zij was ook wel benieuwd naar mijn mening dus toch besloten dit boek te gaan lezen.
Nu ben ik niet zo’n recensent die zelf een boek zou willen schrijven. Zoals Annette al zegt is een recensie soms al een bevalling op zich en dat is elke keer weer een uitdaging. Genoeg uitdaging voor mij, laat mij maar lekker blijven lezen en recenseren. Maar dan moet ik nu dus mijn mening gaan geven over We moeten je iets vertellen. Nu moet ik er wel bij zeggen dat dit het eerste boek is dat ik lees van deze auteur (behalve het geschenkboekje voor de boekenweek dit jaar) en dus geen vergelijking kan maken met haar vorige boeken.
Ik heb met volle teugen genoten van dit boek. Wat ik altijd wel leuk vind is als ik iets bekends tegenkom in een boek. Zoals er in dit boek de Pinksterconferentie in Vierhouten wordt vermeld. Als tiener woonde ik daar tegenover en het was er altijd een drukte van belang. We moeten je iets vertellen is een boek dat inderdaad afwijkt van de standaard. Maar wel met een verhaal dat de aandacht van de lezer continu kan behouden. Een thriller? Tja, ik zie graag een aantal angstaanjagende scenes in een thriller en die ben ik niet tegengekomen. Maar toch…
Nu heb ik iets verteld over dit boek. Is dit nu een recensie? Denk het niet en ik moet mijn collega hier gelijk in geven, Wij moeten je iets vertellen is niet te recenseren. Er valt ook niets op aan te merken, het zit gewoon goed in elkaar. Veel zal je dus niet hebben aan mijn verhaal, rest mij nog te zeggen: lees dit boek en vorm je eigen mening.
Bezoekersreacties:
H (47) op 26 juni 2022:
Ken haar van zondaarskind, wat ik erg goed vond. Maar dit boek vond ik buitengewoon aanstellerig, en heel vermoeiend met alle subtekts sterretjes. Pas als het een beetje spannend lijkt te worden, is het afgelopen. Oordeel:![](afbeeldingen/star10.png)
Jan Smeets (60) op 28 juli 2016:
Ik heb Marion Pauw leren kennen via haar boek "Daglicht". Daglicht is een diamantje, een prachtboek.
Mijn verwachtingen waren dus hoog toen ik in juli 2016 in de bieb "We moeten je iets vertellen" leende.
Ik ben niet teleurgesteld (hetgeen wel het geval was bij Margje van Jan Siebelink, de opvolger van "Knielen op een bed violen"
Pauw heeft weer een juweeltje geschreven: vlotte stijl, rake typeringen, geestig, geen onnodige sex en spannend. Stop dit boek in je vakantie koffer en geniet onder palmboom van zon, drank en Pauw.
Oordeel:![](afbeeldingen/star50.png)
mraat (44) op 1 mei 2016:
Om maar met de deur in huis te vallen: slecht! is mij een raadsel dat er nog sterren aan gegeven worden maar ja smaken verschillen nu eenmaal. Humor is ook geen humor eerder ergernis te noemen. Geen eerder boek van haar gelezen maar nu ook geen interesse meer in. Oordeel:![](afbeeldingen/star10.png)
Meer bezoekersreacties op We moeten je iets vertellen...
|
|
|
![](afbeeldingen/spacer.gif) |