Door: op



Bezoekersreacties:
Wendy Wenning op 6 september 2020:
‘Merthe staart naar haar bord. Het duurt even voordat de woorden van haar ouders bij haar binnenkomen.’  

De start van de proloog. Merthe haar ouders zijn net met een verpletterende mededeling gekomen. Merthe krijgt van haar ouders iets te horen dat haar hele leven op zijn kop zet. Wat overblijft is totale verbijstering maar ook vooral heel veel vragen. Merthe wil antwoord op haar vragen, maar haar ouders blijven verder vaag. Om toch de waarheid te kunnen achterhalen besluit Merthe samen met haar vriendinnen glaasje te gaan draaien. Een spel waarmee je geesten kunt oproepen. Maar in plaats van duidelijke antwoorden te krijgen komen er enkel nog meer vragen. De drie vriendinnen zijn vastbesloten het mysterie op te lossen. 

Het verhaal in Geestverwanten wordt verteld vanuit het perspectief van Merthe, in de derde persoon. Spruit heeft zich goed weten in te leven in het gevoelsleven van een tiener. Ze zet de karakters sterk neer en dit geldt ook voor de gevoelens die bij pubers horen. De verwarring en onzekerheid van Merthe, wat de situaties doen met Merthe en hoe ze daarmee omgaat wordt op heldere en begrijpelijke wijze omschreven. Voor de lezer is het niet moeilijk om je in te leven in dit personage. Spiritualiteit speelt een grote rol in het verhaal. Ook hiervan geeft de auteur een duidelijk beeld weer, zodat het voor iedereen te begrijpen valt wat dit betekent, wat het inhoudt om paranormaal te zijn en wat voor invloed dit kan hebben.  

De fijne schrijfstijl van Spruit maakt het boek prettig leesbaar en zeer toegankelijk. De spanning is mooi verdeeld en door alle intrigerende gebeurtenissen is het niet makkelijk het boek even terzijde te leggen. Het spirituele gehalte maakt het allemaal nog extra spannend. Zelf geloof ik wel dat er meer is tussen hemel en aarde en daarom sprak dit boek mij in het bijzonder aan. Maar voor de lezers die hier niet in geloven is Geestverwanten gewoon een ontzettend spannend verhaal met sympathieke tieners in de hoofdrol. Tieners die in diverse spannende en verrassende situaties terechtkomen, situaties die levens veranderen en die hun vriendschap telkens weer op de proef stelt.  

Spruit heeft Geestverwanten voor de jong volwassenen geschreven. Tot deze leeftijdscategorie behoor ik al lange tijd niet meer, maar ik heb dit boek met veel plezier gelezen en ik weet dat er heel veel mensen van mijn leeftijd zijn die nog graag jeugdboeken lezen. Geestverwanten kan ik ook deze lezers dan zeker aanraden. Een verhaal voor jong en oud, dat van begin tot eind zal weten te intrigeren.


Wendy Wenning op 10 augustus 2020:
Quinn, de oudste dochter van Bernard en Tess is de laatste tijd zichzelf niet. Op school gaat het niet zo goed en ze ziet er niet gelukkig uit. Tess maakt zich erg ongerust. Als Tess op een nacht op het zitje van de schommel in de tuin een gevleugelde zandloper vindt wordt dit gevoel niet minder, integendeel. En dan is Quinn spoorloos verdwenen. Is ze weggelopen of is er iets anders aan de hand? Rani en haar team worden ingeschakeld, maar hun onderzoek raakt steeds gestagneerd. Er lijken veel geheimen in het gezin van Quinn te zijn en vooralsnog worden ze niet echt wijzer. Maar dan blijkt dat de andere kinderen van dit gezin ook in gevaar zijn…  

“Het verleden was voorbij. Voor altijd voorbij. De toekomst lag voor haar en die kon alleen maar mooi zijn. Veel mooier dan het leven dat ze de laatste tijd had gekend.“ 

De proloog van Infinitum brengt de lezer meteen in opperste paraatheid en de toon is weer gezet, op die typische Carron-wijze. Verhalend vanuit een wisselend perspectief worden we een spannend verhaal met meerdere lijnen ingetrokken. Waar al deze lijnen naar toe leiden en in hoeverre ze met elkaar in verband staan is lang een groot mysterie. Niet alleen een uitdaging voor onze hoofdrolspeelster Rani Diaz, maar ook de lezer kan zijn hart ophalen. Veel denkwerk en speculaties totdat er wat vastigheid in de lijnen komt, maar dan nog is er veel geduld voor nodig totdat alle lijntjes volledig afgerond en zo nodig samengebracht zijn. Waarbij Carron de lezer meerdere malen op het verkeerde been weet te zetten.  

In het team van Rani is er een tijdelijke verandering en dit maakt het voor Rani en stukje moeilijker om haar werk naar behoren uit te oefenen. Dit gegeven geeft haar meer frustratie en het verhaal meer spanning. Een moeilijke zaak waarbij Rani weinig tijd voor zichzelf overhoudt en in dit verhaal lezen we weer minder dan anders over haar privéleven. Carron wisselt het eigenlijk voortdurend een beetje af. In het ene deel is er meer aandacht voor de privélevens van de personages en voor Rani dan in het andere deel. Een beetje om en om waardoor er genoeg ruimte overblijft voor de verdere ontwikkeling van de personages. 

Infinitum is het veertiende deel in de succesvolle Rani Diaz-reeks. Bij series bestaat het gevaar dat de lezer op een gegeven moment zijn interesse verliest en afhaakt. Dit lijkt bij deze serie van Sterre Carron nog lang niet aan de orde, de vaste lezers blijven enthousiast en er komen zelfs steeds meer fans bij. Begrijpelijk want de inspiratie van Carron lijkt onuitputtelijk te zijn. Het vorige deel Satya vond ik wel wat minder, maar met Infinitum is ze er weer perfect in geslaagd een spannend en origineel verhaal neer te zetten waarbij de lezer niet anders kan dan continu bij de les te blijven.


Diane op 27 juli 2020:
In Oververhit volgen we de 28 jarige Jolijn die geopereerd wordt aan haar knie en morgen weer naar huis mag van haar arts. Dan gaat er wat fout en kan ze het bijna niet navertellen en dit is niet het enige dat haar overkomt. Briefjes, ongewenste pakketjes...ze wordt er bang van. Gelukkig krijgt ze hulp en steun van haar beste vriendin Marith want van haar vriend Bastiaan hoeft ze dat niet te verwachten.  

“In een paar zinnen veegt hij al haar zorgen van tafel en zet haar neer als een overdreven hysterische vrouw die spoken ziet.” 

De dames proberen er zelf achter te komen wie er achter die kleine ongelukjes zit en dat is niet zonder gevaar. Het plot is spannend, ik kreeg het er warm van en kom tot de conclusie dat er geen betere titel voor dit boek had kunnen zijn.  

Inge Spaan schreef naast haar drukke baan deze spannende thriller, haar debuut. Dat is goed gelukt want als er ergens veel spanning in zit dan is het in Oververhit. Ze weet het bijna zo te brengen dat je medelijden krijgt met de mensen die een buitenechtelijke relatie hebben maar ze laat je ook de andere kant van het verhaal zien. En de woede die daaruit voortkomt. Een conclusie is dan snel getrokken. Maar de verrassing op het einde is onverwacht en spannend. Er zijn veel verschillende kanten aan het verhaal en die worden ook allemaal goed belicht. De link tussen dader en slachtoffer is in het begin moeilijk te leggen maar aan de andere kant wordt de lezer daardoor uitgedaagd om mee te denken en het boek niet los te laten. 

Oververhit is een heerlijke thriller waar je het letterlijk warm van krijgt.


Wendy Wenning op 20 juli 2020:
De proloog van Zand is best beangstigend en zeker als je claustrofobisch bent zoals ik, hakt deze proloog er wel even in. Na de proloog wordt de lezer meegenomen naar Schiermonnikoog waar Tom en Sarah momenteel met vakantie zijn. Ze ontmoeten daar een ander stel Michael en Ingrid. Maar ondanks dat Sarah het best wel leuk vindt dat Michael met haar flirt, toch is er geen volledige klik onder elkaar wat soms zorgt voor onbehaaglijke situaties. Ondertussen is Mats aangekomen op Schiermonnikoog. Mats is een groot deel van zijn geheugen kwijt, de eerste veertig jaar van zijn bestaan zijn bruusk weggeslagen. Door vele gesprekken met onder andere zijn artsen weet hij dat Sarah hem misschien verder kan helpen en als hij hoort dat ze op Schiermonnikoog verblijft, besluit hij daar naartoe te reizen. In de hoop meer duidelijkheid over zijn verleden te krijgen.  

“De kloof is erg nauw en ondanks het wit van de sneeuw en het lichtblauw van het ijs is het hier aardedonker. Het kost hem moeite om de afstand in te schatten.“ 

Zand wordt verteld vanuit wisselende perspectieven, maar met een hoofdrol voor Sarah en Mats. Bij het verhaal van Sarah komt voortdurend de vraag naar boven waar dit naar toe moet leiden. Het voelt wel wat dreigend maar helemaal helder is het niet. Er is wat onderhuidse spanning, een beetje broeierig. Dit geldt eigenlijk ook voor het verhaal van Mats, alleen is daar meer nieuwsgierigheid naar zijn verleden. En in hoeverre Sarah hem kan helpen. Bij dit boek wordt aangegeven dat het prima losstaand te lezen is, maar door eerst IJs te lezen, voel je wel een hogere spanning in het geheel. Dit omdat je meer van het verleden en de hoofdpersonages weet. Zonder dat lijkt er toch wat te missen.  

“Hij was maar net niet doodgevroren en met veel moeite hadden hulpverleners en later artsen hem weer tot leven kunnen wekken. Maar de metersdiepe val en een groot rotsblok dat vele uren op zijn hoofd had gedrukt, hadden zijn hersenen zwaar beschadigd.“  

Toch is het ook voor te stellen dat een lezer die blanco instapt, ook een goede spanning voelt en dit boek anders leest. Voor die lezer zullen er misschien meer plotwendingen zijn. Al blijft er voor degene die IJs wel eerst gelezen heeft ook nog genoeg te raden over. De auteur weet daarnaast een origineel verhaal te vertellen waarbij er aandacht is voor de omgeving en alles helder beschreven wordt. Dit geeft het gevoel midden in het geheel te staan en alle ruimte voor observatie te hebben. 

Zand is een originele misdaadroman die zeker voor een aantal fijne leesuurtjes zorgt.


Anneke (53) op 19 juli 2020:
Volkerak is het vervolg op vier eerder uitgebrachte delen in de zogenaamde Mooie Moorden serie van Tica Morgan. Volgens de uitgeverij zou het boek ook losstaand van het geheel gelezen kunnen worden. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van hoofdpersoon Zoë Jansen, in de derde persoon. Zoë is een sterke, slimme en zelfstandige vrouw die zowel op haar werk als thuis alle ballen omhoog moet zien te houden. Daarnaast kampt ze sinds haar avontuur in Engeland (uit het vorige deel) met de nodige stress waardoor ze zich angstig en opgejaagd voelt. Verder verschijnen er veel verschillende personen op het toneel, waardoor het soms lastig is iedereen uit elkaar te houden. Naast de verhaallijnen van de zaken in het heden zijn er flashbacks naar een periode van zes jaar geleden. Sven van der Linde maakt zijn eerste slachtoffer waar Zoë als politie agent bij betrokken raakt. Samen met enkele hoofdstukken vanuit het perspectief van Sven geeft dit meer zicht op wat er is gebeurd in de voorafgaande delen en het belang hiervan voor Zoë.

Tica Morgan hanteert een ongecompliceerde schrijfstijl met veel dialogen. Door de korte hoofdstukken en het moderne taalgebruik is het boek zo uitgelezen. Boven elk hoofdstuk staat duidelijk aangegeven in welke tijdsperiode het verhaal zich bevindt en ook de korte stukjes vanuit Sven zijn herkenbaar door de schuingedrukte tekst. Net als de hoofdpersoon zelf staat het verhaal nergens echt stil. Dit zorgt uiteraard voor veel vaart, maar het boek mist daardoor wat aan diepgang. Voor nieuwe lezers van de serie blijven veel personages vlak doordat ze onuitgewerkt lijken. Zo wordt er relatief veel aandacht besteed aan de fysieke kant van de liefdesrelatie tussen Zoë en haar vriend Liam, maar weet de lezer over Liam maar weinig. Volkerak is prima te lezen en te volgen als losstaand deel binnen de serie, maar er ontbreekt toch iets. Het lijkt me dat, zoals bij elke serie, de leesbeleving beter wordt naarmate er meer voorkennis is. Nu roepen de flashbacks en de gedachten van Sven wel spanning op, maar doordat deze belangrijke verhaallijn bij de nieuwe lezer onbekend is blijft de spanningsboog te zwak.

Volkerak is als vijfde deel in een Hollandse misdaadserie zelfstandig te lezen, maar maakt juist daardoor erg nieuwsgierig naar de voorgaande delen. Tica Morgan heeft talent en Nederland is zeker weten een thrillerauteur rijker die we in de gaten moeten houden.


Diane Kooistra op 17 juli 2020:
Het begint als een dorpsroddel tussen moeders op het schoolplein. De moordenares van kleine Robbie woont in ons dorp! Joanna, die net weer in het dorp is komen wonen met haar zoontje en er graag bij wil horen gaat er gretig op in. Nu heeft ze wat te vertellen tijdens een avondje op de leesclub. 

“Je klinkt alsof je een misdaadroman bespreekt in een leesclub." Maddie bloost.“Ja, ik weet het. Je hebt gelijk. Maar je vraagt je toch af….he? "

 De gevolgen zijn groot, het verhaal gaat een eigen leven leiden en iedereen verdenkt iedereen die lijkt op een oudere vrouw. Ook al woont ze al het hele leven in het dorp. Vooral Joanna lijkt geobsedeerd door de gezochte vrouw. 

“Geruchten zijn als zaadjes die worden verspreid door de wind, Als ze een monster willen, kunnen ze een monster krijgen." 

Dat is een van de tegengeluiden in het boek. Het verhaal van de andere kant en dat maakt dit boek zo compleet. Gebeurtenissen afgewisseld met deze schuingedrukte stukjes en artikelen die Joanna opzoekt over getuigenbeschermingsprogramma’s en jongerengevangenissen zorgen uiteindelijk voor een totale onverwachte ontknoping die mij helemaal overviel. Zo heerlijk lezen is dit!

Het gerucht is een thriller met een echt sneeuwbaleffect, een spannend boek dat je niet weg kunt leggen want het is spannend tot de allerlaatste regel…..


J.N. Kingma Postma op 16 juli 2020:
Recensie van het boek Mooie Moorden serie Deel 5 Volkerak Gelezen via Vrouwenthrillers leesclub Auteur: Tica Morgan Soort boek: paperback. Het 5e deel in de Mooie Moorden serie Genre: psychologische actie thriller Quote: Zinderend Ondefinieerbaar Entertainend Juwelig Adembenemend Nauwgezet Subliem Schitterend Emotioneel Nagelbijtend Leesmateriaal Cover: Ik vind de cover erg mooi. De kleuren passen goed bijelkaar. Enerzijds warm, anderzijds ook onheilspellend. Ik vind blauw tot donkerblauw altijd passen bij spanning. De vrouw die stokstijf stil staat met de rug naar je toe. Op haar hoede voor gevaar of klaar voor een nieuw avontuur. Mooie natuurbeelden. Het ruige van de zee. Mooi. De informatie op de achterflap maakte mij gelijk nieuwsgierig. Eenmaal begonnen kon ik niet meer stoppen. Het boek heb ik al uit. De voorgaande delen heb ik mijzelf nu ook aangeschaft. Ook die lezen als een trein. De tekst op de achterflap maakt het waar in het boek. Het verhaal: We maken kennis met de rechercheur en profiler Zoë Janssen. Dit deel begint als Zoë ontwaakt in het ziekenhuis in Engeland nadat crimineel Sven van der Linde haar bijna vermoordde en haar zus verwondde. Al snel mag Zoë terug naar Zeeland, Volkerak. Toch blijft een deel van haar hart in Engeland. Omdat ze verliefd is op de Engelse rechercheur Liam. Terwijl ze opgejaagd wordt door crimineel Sven de Linde weet ze tegelijkertijd haar team te begeleiden in een duistere zaak met een dobberend verlaten bootje. En passant reist ze nog af naar het Friese Heerenveen om haar tanden in een ingewikkelde moordzaak te zetten. Daarnaast is ze nog moeder van twee opgroeiende zoons, gescheiden en tot over haar oren verliefd op een Engelse rechercheur. Een rots in de branding is voor haar getroebleerde zus. Haar zus die bij Zoë in komt wonen. Om tot steun te zijn nu Zoë nog steeds beveiliging nodig heeft. Dit omdat crimineel Sven het nog steeds op Zoë voorzien heeft. Mijn mening: Ik vind Zoë zeer realistisch neergezet. Ook is het verbazingwekkend knap hoe ze telkens weer overleeft in de meest benarde positie. Ze is een liefhebbende moeder. Ook is ze een hardwerkende gedreven politie agente. Ze weet haar collegae te motiveren om te functioneren op de toppen van hun kunnen. Ze is respectvol empathisch en eerlijk. Ze komt geloofwaardig genoeg over om echt te kunnen bestaan. Ik vind de schrijfstijl vlot en duidelijk. De spanning wordt zo goed opgebouwd en de schakelingen in tijd lopen naadloos in elkaar over. Daardoor kon ik het boek zeer moeilijk wegleggen. Alles zeer toegankelijk en beeldend geschreven. Alsof je er zelf bij bent. Doordat er verschillende zaken belicht worden in het verhaal zijn er diverse soorten spanningen. Sven die nog steeds de jacht op Zoe geopend heeft, de zaak in Friesland met diverse verdachten, de vondst van een verlaten boot, de zus die haar leven na allerlei ellende weer oppakt. Die en passant verliefd wordt op een van de beveiligers. De spanning blijft dit goed gaan? De diverse verhaallijnen wisselen elkaar af maar het blijft overzichtelijk. De spanning wordt supergoed opgebouwd en behouden. Je wilt graag weten hoe het afloopt dus je blijft lezen. Ik ddenk dat dit boek geschikt is vanaf een jaar of 16. Tot hoe oud weet ik niet. Mijn oma is 97 en luistert nog graag boeken. Welke genres en tot op welke leeftijd is denk ik persoonlijk. Ik zet in tot 100 plus. Het boek is goed omdat het gelijk onder je huid kruipt en het zeer beeldend intens mooi beklemmend spannend geschreven is. Ik moest wennen aan de diverse verschillende verhaallijnen zaken uit elkaar houden maar dit wende snel en is geen minpunt. Dit komt waarschijnlijk ook door mijn handicap NAH. Ik baal ervan dat het boek zo snel uit was. De plot is fantastisch gedaan. En gelijk roept het weer zoveel vragen op dat je uitkijkt naar een vervolg op deel 5. Tica bedankt dat Ik je boek mocht lezen. Ik zeg diepe buiging en respect voor deze powervrouw. Zeer levensecht op papier tot leven gebracht door Tica Morgan. Mijn boek van jou gaat na de leesclub naar mijn ouders en daarna de hele familie door. Zodat iedereen van jouw schitterende boek kan genieten. Vrouwenthrillers bedankt voor de enorm gezellige, leerzame en fijne leesclub. Conclusie: Ik geef 5 sterren

Diane op 8 juni 2020:
Zou jij je DNA afstaan om te kijken of jij en jouw partner bij elkaar horen? Om te kijken of het juiste dekseltje ergens op de wereld rondloopt? Omvul zelf maar in. Het is een hele rage. Iedereen weet waar je het over hebt als je het over “gematched zijn” hebt, of over “de test” en iedereen vindt het doodnormaal. Bijna raar dat je het nog niet gedaan hebt…. 

In dit boek hebben een aantal mensen hun DNA opgestuurd. De lezer wordt in hun avonturen meegenomen in 103 korte hoofdstukken. Je begint ontspannen te lezen totdat je bij het tweede hoofdstuk denkt even iets niet goed gelezen te hebben…Dus wel! Daarna volgt een rollercoaster vol cliffhangers waar ik enorm van genoten heb. De verhalen van de hoofdpersonen veranderen van roman naar thriller of chicklit en de afwisseling is heel fijn. IN veel boeken kom je verschillende verhaallijnen tegen die uiteindelijk bij elkaar komen. In “de ware’ is in zekere zin dat niet zo en dat maakt dit boek bijzonder. Elk hoofdstuk gaat weer over een andere match en het verhaal gaat soms best diep. Je komt spannende situaties tegen, pure romantiek, ethische dilemma’s en momenten dat je in lachen uitbarst. Wat heeft deze auteur alles goed in elkaar gezet! Hij laat je in elk hoofdstuk meer meegenieten en je komt steeds sneller in het verhaal door de toegankelijke schrijfstijl van John Marrs. Hij laat je bijna begrip tonen voor een misdadiger of voor iemand die vreemd gaat door de manier waarop hij deze personen in het verhaal beschrijft. Hij laat je meedenken en bedenken hoe jij met deze situatie om zou gaan. De ware is het meest veelzijdige en bijzonder bizarre boek dat ik dit jaar las. Bijna 103 cliffhangers….hoe krijg je het voor elkaar!! Geweldig!


Diane Kooistra op 6 juni 2020:
Monica is bezig met een schilderopdracht. Haar zus heeft na jaren geen contact ineens weer contact gezocht en om een portret gevraagd. Maar naast het schilderij richt ze ook een kamer in……ondertussen denkt ze terug aan gebeurtenissen uit haar jeugd Monica en Manuela groeien op in een zeer onveilige thuissituatie. En niemand in hun omgeving ziet het of helpt hen. De grote vraag is of ze uit hun steeds benauwder wordende situatie kunnen komen en hoe? Er moet iets gebeurd zijn want na de gebeurtenis is er geen contact meer geweest...
Dit noem ik pas een spannend boek, vanaf het begin wordt je in het verhaal getrokken en dat komt vooral door de mooie schrijfstijl van Marieke Damen. De cover brengt je ook al helemaal in de stemming. Marieke beschrijft de situatie waar de zusjes in zitten zo mooi vanuit de belevingswereld van een tienjarige die zich onveilig voelt. En ook de omgeving die vooral met eigen dingen bezig is in plaats van te zien wat er aan de hand is. Ik denk dat het voor veel kinderen ook realiteit is daarom is het goed dat het beschreven is. Dat haar grote zus iets meer meekrijgt is ook goed beschreven en de beschermende rol die ze naar elkaar hebben is ontroerend. Door 2 verhalen in elkaar te weven maakt ze er een mooi geheel van, hoewel ik persoonlijk de gedeeltes die over het verleden gingen mooier vond. Het plot is vrij verrassend en maakt het verhaal compleet. Het verhaal laat je ook na het lezen niet meer los. Ik heb heerlijk gelezen in dit spannende boek.


Diane Kooistra op 6 juni 2020:
Zand leest na een spannend proloog in eerste instantie als een mooi vakantieboek. 2 Stellen ontmoeten elkaar tijdens een vakantie op Schiermonnikoog en het “klikt” niet echt maar ze ondernemen toch samen enkele activiteiten. Het broeit onderhuids, de wederzijdse verwachtingen zijn hoog maar ook heel verschillend en de doelen ook…. De grote vraag die de lezer de hele tijd bezighoudt is echter; “Wat gaat Mats doen?” Een bepaald soort spanning maakt zich meester van de lezer en het verhaal is goed opgebouwd. Dan volgt er nog een spannende ontmoeting. De nieuwsgierigheid wordt gewekt en dan komt het tot een situatie en een plot waarbij de lezer wel meer sensatie en spanning had verwacht maar wat toch een mooi einde maakt aan dit bijzondere verhaal. Ik genoot van de beschrijvingen van de personages en het mooie eiland Schiermonnikoog. De opbouw van de spanning paste ook goed in het verhaal en de afronding was heel goed. Het verhaal rondom Mats en Sarah maakt mij nieuwsgierig naar het eerste deel “ïjs” maar dit deel is prima los te lezen want er wordt veel in verteld. Ik zal alleen tijdens het lezen ook allerlei plots en uitkomsten te bedenken die niet uitkwamen en vond achteraf dat er een meer explosief einde had kunnen zijn…..ik hoop op een vervolg en ben daarin vooral benieuwd naar het verhaal van Sarah……

Diane Kooistra op 29 april 2020:
Het leven van Ella staat op haar kop als zij en haar vader worden gearresteerd in verband met het smokkelen van juwelen van Java. Ella’s vader blijkt na de tweede wereldoorlog in het bezit te zijn gekomen van vele juwelen. Maar voor ze hem ernaar kan vragen sterft hij. Hij laat een aanwijzing achter en Ella gaat op reis naar Java. Daar hoopt ze bij te komen van alles in hun 2e huis maar niets is minder waar. Voor ze het doorheeft is loopt ze gevaar en zit ze gevangen op het eiland van haar vaders jeugd. De situatie wordt steeds gevaarlijker. Hoe loopt dit af? 

Wat een spannend en veelzijdig boek! Door de proloog wordt gelijk de nieuwsgierigheid van de lezer gewekt. Vooral als je interesse hebt in verhalen over de 2e wereldoorlog. Wat er toen op Java gebeurde is bij veel mensen niet zo bekend en deze oorlog krijgt nu een stem lijkt het wel. Toch moet je het niet zien als een oorlogsverhaal want het gaat vooral over de volgende generaties die de naweeën van deze periode moeten doorstaan en daardoor in de problemen raken of keuzes moeten maken. Niet uitweiden in eindeloze gesprekken maar de rode draad van het verhaal steeds strakker spannen, Never a dull moment. Soms een momentje van weemoed maar dan weer terug naar waar het verhaal om draait.  

“Urenlange seconden gaan voorbij. Ik wil mijn ogen niet neerslaan, omdat het me moeilijker lijkt om iemand neer te knallen die je strak in je gezicht kijkt.”  

Het net lijkt zich steeds strakker om Ella heen te spannen. Op een gegeven moment voel je als lezer de onmacht die Ella ervaart als ze niet naar huis kan, en ze de macht van haar tegenstanders steeds groter ziet worden. Dat gebeuren er dingen waardoor het einde van het verhaal heel verrassend en onverwacht langs komt. En de lezer opgelucht weer uitademt…. Bernice Berkleef heeft in dit boek een verhaal uit de geschiedenis naar het heden getrokken en omgevormd tot een spannende en veelzijdige thriller waar een echte thrillerliefhebber echt van zal genieten.


Wendy Wenning op 21 april 2020:
Na de grote ontdekkingsreis in Black-Out was het met smart wachten op het volgende en afsluitende deel van deze trilogie. Een afsluiting waarin Rémi het heel zwaar te verduren krijgt. Verdriet, maar er zijn ook zoveel vragen. En het lijkt dat er antwoorden komen, maar van wie krijgt hij deze eigenlijk aangereikt? In Home komt Rémi eindelijk achter de schokkende waarheid over zichzelf, maar de aanloop naar die waarheid is lang … 

Wat als ik beter had opgelet? Een betere vriend was geweest? Wanhopig zou hij het uit willen schreeuwen, smekend om een geruststelling, van wie dan ook, dat het zijn schuld niet is. Maar hij weet dat hij het zonder zal moeten doen. Dat hij vanaf nu zal moeten samenleven met een onoplosbaar, onuitwisbaar en ondraaglijk verdriet”  

Home begint met veel verdriet en Rémi heeft veel last van schuldgevoelens. Maar de iPad die hem nagelaten is brengt hem ook veel verwarring en is het begin naar zijn zoektocht naar de echte waarheid. En niet alleen Rémi heeft een lange adem nodig om bij de waarheid te komen, ook de lezer. Reims weet alles heel goed verborgen te houden en blijft zo de volledige aandacht van de lezer trekken. 

"Met een paar eenvoudige veranderingen in uw DNA tilt u uw leven naar een hogere dimensie. Dagelijkse beslommeringen worden verleden tijd. Vrij van virussen, bacteriën en veroudering zult u het beste uit uzelf kunnen halen. Leef zorgeloos."  

Reims zet een wereld neer die bol staat van technologische snufjes, ze heeft zich daar ook goed in verdiept. Ze weet dan ook waar ze over praat. Er zijn technische hoogstandjes die handig zijn en in deze tijd dat wij nu met zijn allen grotendeels alles digitaal moeten doen is bepaalde techniek ook goed voor te stellen. Maar stel je voor dat je door eenvoudige veranderingen in je DNA voor altijd beschermd bent tegen ernstige ziektes en virussen. Lijkt een perfect toekomstbeeld, vooral nu, maar de auteur laat zien dat dit niet zo perfect is als het lijkt. Zo zet de auteur niet alleen een spannend verhaal neer, maar buiten alle technische snufjes en dergelijke om geeft ze de personages heel veel menselijkheid mee. Gevoelens die bij verschillende levensfases horen worden uitgelicht en zelfs een vleugje romantiek wordt niet overgeslagen. Dit maakt deze young adult veelzijdig en zal veel jongeren kunnen aanspreken.  

Met Home heeft Reims deze trilogie waardig afgesloten al kan ik me voorstellen dat de rol van Rémi nog niet helemaal uitgespeeld is. De fantasie van de auteur is breed genoeg om een soort van spin-off te schrijven en van mij mag ze.


Wendy Wenning op 21 maart 2020:
Niet haar vaders dood had haar leven op zijn kop gezet, het waren de vragen die hij had nagelaten. Jill was nog maar vijf jaar oud toen haar moeder omkwam bij een ongeluk. Als haar vader overlijdt laat hij een envelop achter met een briefje erin. Hierop staat: ‘Nu ik dood ben, mag ik eindelijk praten.’ Haar vader lijkt hiermee aan te geven dat hij zijn hele leven ergens over heeft moeten zwijgen en dat het nu tijd is om alles open te gooien. Maar wat? Jill besluit naar Cornwall te reizen, daar waar ze geboren is in de hoop daar antwoorden te vinden.

De adem stokt in haar keel. Het briefje van haar vader is vastgenageld aan het hout. De punt van een mes is in het woord ‘antwoord’ gedreven. Hard en diep. Alsof elk antwoord haar verder in de problemen gaat brengen.’  

Terug naar Cornwall verhaalt vanuit wisselende perspectieven en verhaallijnen, waarbij er hoofdstukken zijn die zich afspelen in het verleden, het verleden van de vader van Jill. Deze zijn cursief neergezet waardoor er een goed onderscheid wordt gemaakt. Boersma weet door het raadselachtige briefje meteen een lichte spanning in het verhaal te brengen en een mysterieus tintje toe te voegen. Alleen al de locatie staat garant voor een bepaalde sfeer en door de filmische schrijfstijl van Boersma is het helemaal alsof je er zelf bij bent. Ook al ben je nog nooit in Cornwall geweest, na het lezen van dit boek lijkt het bijna van wel. De achtergrondverhalen die de auteur op haar site publiceert geven een nog meer completer beeld van het geheel en je waant je echt in een andere wereld. 

Iets verderop staat een notenboom. De knoestige wortels liggen aan het oppervlak. Het is net alsof de boom zich vastgrijpt in de aarde.’

Cliffhangers zijn een goed middel om de lezer bij de les te houden, mits ze op de juiste manier ingezet worden. En daar heeft Boersma wel een talent voor. Met het gebruik van cliffhangers zorgt ze voor een continuïteit en een almaar voortdurend spanningsveld. En ondanks een klein voorspelbaar feitje loopt het in Terug naar Cornwall toch allemaal anders en is de plot alsnog onverwacht. Het is voluit genieten van een spannend en mysterieus verhaal en eenmaal begonnen met lezen is stoppen gewoonweg onmogelijk. 

Ooit zal ik het bericht krijgen dat ik te laat ben. Dat ze weg is. Dat ze zelf de keuze heeft gemaakt om te verdwijnen in de leegte die te groot voor haar is.’ 

Marelle is schrijfdocent maar ook zelf weet ze haar technieken steeds weer te verfijnen. In Terug naar Cornwall geldt dit in het bijzonder voor het hoofdpersonage. Jill is een pittige dame die zich de kaas niet van haar brood laat eten. Een personage die onder de huid kruipt en veel diepgang meekrijgt. De vertrek thrillers van Marelle zijn een verhaal op zich, met een duidelijk begin en eind, maar bij dit verhaal blijft een gevoel hangen waardoor de wens is ontstaan meer van Jill te willen horen. Of dit ook gaat gebeuren? De toekomst zal het leren.

Boersma trakteert de lezer op een fantastische mysterieuze en intrigerende thriller.


Wendy Wenning op 6 maart 2020:
Carmen gaat samen met Mick en Luuk, haar tweeling van acht, naar Terschelling, waar haar ouders wonen. Haar ouders zijn gescheiden, ze heeft afgesproken met haar moeder. Carmen is vlogger, haar vlog Carmens Kookpunt is een veelbekeken foodvlog. Al beginnen de views af te nemen waar ze zich best zorgen over maakt. Het is wel haar inkomen. Tot haar verrassing ziet ze op de veerboot plots haar broertje staan. Als ze hoort dat haar moeder hem heeft gevraagd te komen, omdat ze iets te vertellen heeft, is Carmen erg nieuwsgierig. Maar eenmaal bij haar moeder in huis, treffen ze hun moeder dood aan. Het ziet er naar uit dat ze zelf een einde aan haar leven heeft gemaakt. Waarom en wat wilde ze hen vertellen? Carmen kan niet van het eiland af voordat ze alles heeft uitgezocht. 

De bovenkant van haar lichaam ging schuil achter de grote Amerikaanse koelkast, maar ik zag genoeg om te weten dat er iets niet in de haak was. Ze lag zo stil. Veel te stil.‘  

De titel Carmens Kookpunt geeft niet meteen een gevoel een spannend boek in handen te hebben, maar daarentegen geeft de achterflap wel dat gevoel waardoor het boek toch opgepakt wordt. Wat ook juist extra intrigeert is dat er heel weinig over de auteur te vinden is. Na geruime tijd zoeken kwam er alleen een Instagram account te voorschijn, waar duidelijk wordt dat ze een foodvlogger is. Wie is deze auteur? Dit allemaal maakt nog meer nieuwsgierig naar dit verhaal. Ook al gaf de titel even enige twijfel, in de eerste hoofdstukken van Carmens Kookpunt zijn al gelijk zoveel spannende ontwikkelingen gestopt dat deze twijfel al snel verdwijnt. 

Carmens Kookpunt verhaalt vanuit het perspectief van Carmen, in de eerste persoon. Een sympathiek personage en er is al gelijk een goede klik. Als Carmen samen met de tweeling en haar broer aankomt op het eiland, blijkt haar broer niet erg welkom te zijn. De vraag waarom is het eerste wat in het hoofd blijft hangen. En dan even later treffen ze hun moeder dood aan. Heeft ze inderdaad zelf een eind aan haar leven gemaakt en waarom dan? Veel geheimzinnigheid en veel vragen en als lezer wordt je hierdoor gevangen en vastgehouden tot aan de laatste bladzijde. 

Mijn toverformule was uitgekomen. De wolken bereikten het eiland en Leo was terug. Maar niet zoals ik het bedoeld had.

De auteur heeft een fijne, toegankelijke schrijfstijl. De personages worden goed neergezet en vooral Carmen komt zeer dichtbij te staan. Haar vader is dement en rond hem wordt een mooi spanningsveld gecreëerd. Het lijkt wel of hij iets weet, of toch niet? Het thema dementie wordt in het verhaal verweven en geeft tegelijkertijd inzicht in deze ziekte. Maar ook een ander thema wordt aangehaald, het verlies van een kind en hierbij worden de emoties intens neergezet. Emoties die rillingen geven en diep naar binnendringen. Dit alles samen met het spannende verhaal geeft dit boek veel veelzijdigheid. 
Zelfs vind je achterin het boek de recepten die de auteur als foodvlogger in dit verhaal gemaakt heeft.  

Carmen vertelt in Carmens Kookpunt haar verhaal en na het lezen van het nawoord vraag je je af, is dit nu echt, is dit waargebeurd of is het toch fantasie? Allemaal twijfels die nog lang door blijven sudderen…  

‘Een pageturner die een verpletterende indruk achterlaat en van elke regel laat genieten.’ 


Wendy Wenning op 31 december 2019:
Tijdens een verblijf op Ameland schreven vijftien auteurs elk een kort verhaal dat zich afspeelt op een van de waddeneilanden. Het levert een bundel verhalen op vol spanning, ontroering en romantiek. Van elk verkocht exemplaar doneren de auteurs één euro aan de zeehondenopvang. 
Auteurs: Elly van Driel, Esther van der Ham, Marianne Leerkes, Guido Mortelmans, Lucy Neetens, Guus Norden, Rinske Oenema, Tinke van der Poll, Janine van de Raadt, Alexander Roessen, Melania Somers, Titia Schut, Marieke Simons, Remda Spoelstra, Joke Zwaal. 

Wijdbeens stond de hoogbejaarde man op het dek van zijn schip. Onwankelbaar. Hij was met zeebenen geboren en zou met zeebenen het graf in gaan.’  

De verhalenbundel Aangespoelde verhalen bestaat uit vijftien verhalen die zijn opgedeeld in vier seizoenen. Zomer, Herfst, Winter, Lente. Vijf verhalen spelen zich af in de zomer, vier in de herfst, drie in de winter en drie in de lente. Een aantal auteurs hebben al eerder kort verhalen of zelfs boeken geschreven, maar er zijn ook auteurs bij die nog aan het proeven zijn en nog moeten ontdekken in bijvoorbeeld welk genre hun talent ligt. 

Hij had gehoopt alles los te kunnen laten door de rust op te zoeken. Hij houdt er niet van als mensen net doen alsof hij niet bestaat.’ 

Het mooie aan deze bundel is de verscheidenheid aan verhalen. Spannende verhalen maar ook ontroerende verhalen. Leuke verhalen, romantische verhalen, maar ook wel een heftig verhaal. Elke auteur heeft zijn eigen invulling gegeven aan de opdracht een verhaal te schrijven dat zich afspeelt op een van de waddeneilanden. Verschillende mensen maar allemaal met hetzelfde doel: schrijven…  

Zelf vind ik een verhalenbundel fijn omdat je niet alles achter elkaar door hoeft te lezen, het boek hoeft niet gelijk uitgelezen te worden. Als je een boek even een tijdje terzijde legt, is het vaak noodzaak even terug te bladeren om weer in het boek te komen. Bij een verhalenbundel kun je een bijvoorbeeld elke dag een verhaal lezen. Of je hebt net een boek uitgelezen, nog geen zin om een nieuw boek op te pakken, dan is het heerlijk om even een of twee verhalen uit een verhalenbundel te lezen. Of als je even moet wachten bij een dokter of ergens anders. Of nog even voor het slapen gaan. Aangespoelde verhalen is de tweede bundel in de serie Waddenbundels en de auteurs hebben een hele fijne verhalenbundel samengesteld. Ik kijk al weer uit naar de volgende…


Wendy Wenning op 29 december 2019:
Barbara Sevenstern (1969) is levensgenieter, schrijver, blogger en communicatiespecialist. Ook is Barbara een van de leden van het schrijverscollectief de Schrijfjuffers. Haar inspiratie haalt ze uit het dagelijks leven. Een gesprek dat ze opvangt of bijvoorbeeld een gebeurtenis waarover ze leest. Achter alles ziet ze een verhaal dat verteld moet worden. Kort verhalen van Barbara Sevenstern zijn gepubliceerd in de verhalenbundels De donkere dagen en 22 groene kevers. Familiegeluk is haar debuutthriller.  

‘Ik heb gehoord dat ze is opgenomen. Dat betekent dat het niet lang meer kan duren. Een prettige gedachte.’  

Lisette haar moeder heeft zich op laten nemen in het ziekenhuis. Ze is ongeneeslijk ziek en thuis gaat het niet meer. Ze vraagt Lisette om een adresboekje op te halen. Een adresboekje dat na het overlijden van de moeder van Lisette erg belangrijk blijkt te zijn. Haar moeder blijkt al jaren een groot geheim met zich mee te dragen en met als enige aanwijzing het adresboekje gaat Lisette op zoek naar de waarheid.

Familiegeluk speelt zich afwisselend af in het heden en verleden. Het heden verhaalt vanuit het perspectief van Lisette, in de eerste persoon en het verleden vanuit Eline, in de derde persoon. Het verleden is belangrijk voor het achterhalen van het grote geheim van de moeder van Lisette. Sevenstern heeft een uiterst prettige, soepele schrijfstijl en weet hiermee de aandacht van de lezer te pakken. Levendige dialogen en intrigerende ontwikkelingen die elkaar vlot opvolgen. De personages zijn al naar gelang hun rol uitgewerkt en het is vooral Lisette, het hoofdpersonage die de meeste sympathie krijgt toebedeeld. Een personage die als ‘gewone’ vrouw wordt neergezet waardoor het als lezer gemakkelijk is zich in te leven of om zich met dit personage te identificeren. 

‘Ik kijk hem na en vraag me af hoe goed we elkaar al die jaren werkelijk hebben gekend.’  

Het ontrafelen van de familiegeheimen brengt veel teweeg en is niet helemaal zonder gevaar. En al is niet alles een verrassing, Sevenstern weet er elementen aan toe te voegen die zorgen voor een mooie, gedoseerde, lichte spanning. In deze feelgoodthriller geen bloederige taferelen maar wel interessante karakters en familiegeheimen die zorgen voor spannende fragmenten. Door continu de nieuwsgierigheid te voeden is het onmogelijk het boek even terzijde te leggen. Ook al zijn er best wel vermoedens. Vermoedens die deels uitkomen, maar Sevenstern heeft iets bewaard om de lezer aan het einde alsnog compleet te verrassen en even perplex te laten staan. Misschien laat Familiegeluk meer denken aan een spannende roman, maar de (nieuwe) term feelgoodthriller geeft een mooiere klank.

Kun je niet goed kiezen tussen feelgood en een thriller? En mag het allemaal wat meer gedoseerd zijn voor jou? Lees dan Familiegeluk, een mooie combinatie van beiden. Een echte familie- en feelgoodthriller, een toegankelijke vrouwenthriller waarmee Sevenstern een sterk en overtuigend debuut neerzet.


Diane Kooistra op 7 december 2019:
Daar ga je weer eens lekker voor zitten, een verhalenbundel vol spannende verhalen. De verhalen gaan over gewone mensen zoals jij en ik. Heel herkenbaar en vaak ook allerdaags. Zoals een moeder die nachtdienst draait en haar kinderen alleen laat of een bemoeizuchtige buurvrouw die een taart komt brengen maar eigenlijk achter de deur wil kijken. Of zaken die mensen overkomen en waar ze weinig aan kunnen doen. Het zou iedereen kunnen overkomen. Er geldt een waarschuwing, als je er eenmaal aan begint kun je niet meer stoppen. Deze bundel is verfrissend, afwisselend door de verschillende schrijfstijlen en je proeft een sfeer van zin in schrijven en het plezier van schrijven en lezen. De verhalen zijn kort en krachtig geschreven en sommigen lijken een begin te vormen van een spannend boek. Leuk om te zien wat de auteurs met het thema hebben gedaan en hoe ieder dat op zijn of haar eigen manier heeft ingevuld. Wie weet welke spannende boeken er nog uit voort zullen komen. Ik heb het eerder zien gebeuren na verhalenwedstrijden…

Het was extra leuk om bekende namen tegen te komen en dan heb ik het niet alleen over de al bekende schrijvers maar ook collega recensenten die de gok hebben gewaagd en in deze bundel terechtkwamen. 
Kortom, Dood door onschuld is een leuke, afwisselende en verfrissende bundel met spannende verhalen waarin je blijft lezen.


Diane Kooistra op 20 november 2019:
Het is iets wat veel auteurs doen, tijdelijk een huis huren om je terug te trekken zodat je een boek kunt schrijven. Ava Collette, de hoofdpersoon in dit boek schrijft een kookboek met traditionele gerechten uit New Engeland en ze huurt een oud landhuis aan de kust, Brodie’s watch. Eigenlijk vlucht ze voor iets wat ze het afgelopen jaar heeft gedaan maar dat weet niemand. Ava belandt in een soort spookverhaal. Nachtelijke bezoeken van een geest die alleen zij ziet en voelt. Ze duikt in het verleden van het huis en komt een overeenkomst tegen tussen alle vrouwen die er voor haar gewoond hebben. Of speelt iemand in op de verhalen die de ronde gaan?

Ava moet de spoken uit haar verleden en uit het verleden van Brodie’s watch trotseren en dat is niet zonder gevaar. De cover is hee erg mooi gemaakt vind ik, Brodie’s watch en een mooi gezicht, doet al wat spookachtig aan. 

Tess Gerritsen is bekend als auteur van de detective serie over Rizzolli en Isles en andere spannende thrillers. Het is denk ik een uitdaging voor haar geweest om dit verhaal te schrijven. Een spookachtige thriller met een beetje erotiek erin. Dit kan ze dus ook! De personages en het verhaal zijn goed uitgewerkt en maken dit tot een boeiend verhaal met een duidelijke verhaallijn. Ze neemt de ruimte voor de geschiedenis van het spookhuis en de afstandelijkheid van de dorpelingen goed uit te werken in dialogen tussen de toerist (Ava) en bijvoorbeeld de makelaar en de dokter. Ze beschrijft kort en krachtig de gerechten die Ava uit haar mouw schudt en maakt de lezer hongerig naar meer, meer spannende verhalen en deze gerechten (helaas ontbreken de recepten). Ik ben echt benieuwd waar Tess Gerritsen hierna weer mee zal komen. Want ze heeft mij wederom verrast.


Diane Kooistra op 13 november 2019:
Een moment flirten op een personeelsfeest van het bedrijf waar Anouk en Sven werken zal haar leven voorgoed veranderen. Ze hebben een relatie en Sven wil niets liever dan samenwonen. Anouk twijfelt en wordt door haar tweelingzus Miranda overgehaald om toch de stap te wagen. Het is niet helemaal een roze wolk, het samenwonen met Sven maar aan elke relatie schort toch wel iets? Dan vindt er een dom ongeluk plaats met grote gevolgen voor Anouk en ze ziet steeds minder van de oude lieve Sven. Ook Miranda vertelt dingen over Sven die ze via-via gehoord heeft…….Welk beeld klopt er nou? En dan is er die avond…….  

Ongenadig is een mooie thriller die goed wordt opgebouwd, waarvan niets teveel gezegd wordt op de achterflap en een thriller waarin de lezer zich op meerdere momenten flink laat verrassen en soms ook gruwelen. Ik moest soms erg denken aan de thrillers van de Amerikaanse naamgenoot van Karin Hazendonk…die kan sommige momenten ook heerlijk met details om de hoek komen en de lezer verrassen.

“In het duister van de nachtkwamen de gedachten in een onophoudelijke stroom op me af. Ik begon mij af te vragen hoe Sven mij zag. Het antwoord daarop had ik nooit kunnen verzinnen.” 

De onzekerheid van Anouk, de twee gezichten van Sven en de band die tweelingen hebben komen goed uit de verf en geven veel diepgang en afwisseling in dit boek. Het is heel mooi vanuit de verschillende personages beschreven waardoor de spanning toeneemt. Waar het gedrag van Sven vandaan komt wordt ook duidelijk. Daarnaast was er ook de onzekerheid van de “bad guy” die het op een gegeven moment zelfs teveel lijkt te worden, ook zijn fouten maakt en daarop moet anticiperen. Maar wat mij erg aangreep is dat het rechtssysteem in ons land ook op een harde manier een grote en op het oog foute rol in dit verhaal speelt. Echt mooi gedaan!! 

Ik kende Karin Hazendonk van haar vorige thrillers, ik heb ze allemaal gelezen en gewaardeerd. Ze laat elke keer weer zien dat ze in het hoofd van een psychopaat of ander persoon kan kruipen en zaken weer kan geven alsof ze zezelf heeft meegemaakt. Met elk boek zie je groei als auteur en dat vind ik knap en het maakt mij nieuwsgierig of ze dat in een volgend boek nog tot een hoger niveau kan brengen. Zijn er meer dan 5 sterren??


Diane Kooistra (..) op 8 november 2019:
In dit zesde deel van de VT serie van Melissa Skaye wordt Sanne op een nieuwe zaak gezet. Samen met haar collega Luca probeert ze te achterhalen wie onderbenen bij gezonde mensen amputeert. De lezer heeft ondertussen al kennisgemaakt met de dader en met een afschuwelijk ongeluk in Amsterdam, je bent al voor Sanne aan het puzzelen wat het verband is. Sanne woont ondertussen samen met Will, de paragnost die ze tijdens haar werk heeft ontmoet, ze krijgt haar privéleven een beetje meer op de rit. Er worden voldoende terugblikken gegeven door Melissa Skaye. Die zorgen ervoor dat je snel weer in het verhaal zit.. Er gebeurt zoveel in dit boek dat Sanne en de lezer zich geen moment hoeven te vervelen. Er zijn meerdere draadjes die gelukkig wel dicht bij elkaar komen. Gelukkig is niet alles pais en vree en het wordt Sanne zelfs even teveel. Melissa Slaye schrijft in het nawoord dat ze dankbaar is dat haar uitgever voor Sanne in de bres is gesprongen omdat die ellende genoeg had gehad. Daar ben ik ook blij van want nu klopt het verhaal en is het mooi zoals het is zonder dat het teveel wordt. De gebeurtenissen zijn realistisch en mooi, gruwelijk mooi, beschreven. Er waren verschillende kippenvelmomenten tijdens het lezen en de lezer voelt steeds weer de band met Sanne maar ook met de mensen om haar heen. Ook vind ik het knap hoe Melissa gevoelens van schrik en onmacht kan beschrijven. Hoe beschrijf je bijvoorbeeld de gevoelens van mensen die hun onderbenen kwijt zijn geraakt? En van hun familie? Nou, laat dat aan Melissa over. Op het moment dat je denkt dat je alles gehad hebt komt ze nog met een verrassing. Heerlijk! Verzwegen trauma gaat over gebeurtenissen in je leven die je eerst stil wilt houden, geheimen die toch wel naar boven komen en die je maar beter kunt delen anders gaat er iets mis. Houd je van zo’n verhaal? Dan raad ik dit boek echt aan. Dit boek is dankzij de terugblikken los te lezen maar dat zou bijna zonde zijn. Het is echt een verslavende serie die je helemaal moet lezen en waarbij je tijdens het lezen al af gaat vragen wat er in het volgende deel zal gaan gebeuren.

De nieuwste recensies >


Drie weduwen
Cate Quinn



TBS
Natasza Tardio



De beste leugen
Tanen Jones



Meisje zonder leugens
Michael Robotham



Bonuskind
Saskia Noort



Op de vlucht
Nora Roberts



Dood in opdracht
Eric Oosthoek



Zonder gezicht
Robert Bryndza



Elke seconde telt
Sophie McKenzie



Het duister
Amy Engel

Website Security Test