Door: op



Bezoekersreacties:
Ariane (55) op 28 maart 2022:
Wat niet deert vond ik een goed boek om te lezen. Een spannend familieverhaal wat zich afspeelt in de Groenlo, in de Achterhoek, een niet zo heel voor de hand liggende omgeving in boeken over het algemeen. Het verhaal gaat over familieleden die na de verdwijning van moeder dertien jaar geleden, naar Groenlo gaan waar hun verwaarloosde zomerhuis staat, waar ze sinds de verdwijning van moeder niet meer zijn geweest. De familie gaat onder andere gezamenlijk verzinnen wat ze met het huis moeten doen. Er blijken nogal wat spanningen in de familie te bestaan tussen de verschillende familieleden die veelal terug te leiden zijn naar het verdwijnen van hun moeder. Ook blijken er nog erg veel onverwerkte grieven tussen de drie kinderen te bestaan, wat nog versterkt wordt door het feit dat hun vader steeds meer verzorging nodig heeft omdat deze steeds verwarder en vergeetachtiger wordt. Kortom een spannend, mooi, maar ook soms ontroerend verhaal met een psychologisch tintje en een verrassend plot.

Birgitte Audiens op 24 maart 2022:
Lezersrecensie Recensie Hartendief - Mary Higgins Clark - leesclub Vrouwenthrillers Hartendief is het zevende deel van de serie “Verdacht”. Dit boek is uitstekend los te lezen. Misschien mis je de rode draad tussen de hoofdpersonages, maar in dit verhaal merk je dit niet op. Hartendief is een vrouwenthriller en de schrijfster Martin Higgins Clark wordt door sommige collega’s ook wel de “koningin van de spanning” genoemd. Dus zet je maar schrap. Televisieproducer Laurie gaat trouwen met Alex. Hij is de presentator van Laurie haar programma “Verdacht”. Alle familieleden en vrienden komen samen in de Hamptons om dit te vieren. Als iedereen is aangekomen, verdelen ze eerst de kamers. De kinderen willen graag gaan spelen aan het strand. Dit wordt oogluikend toegestaan, omdat er ook een kindermeisje is meegekomen met een vriendin om de kinderen in het oog te houden. Plots is er grote paniek, Johnny het neefje van Alex is verdwenen. Iedereen start een zoekactie, maar zonder resultaat. Het enige dat nog aanspoelt is een surfplank, maar zonder Johnny. Mary Higgins Clark heeft een hele vlotte schrijfstijl. Ze werkt met korte hoofdstukken. Daarom is het erg verleidelijk om te blijven doorlezen. De omgeving wordt heel beeldend en gedetailleerd beschreven. Je kan je de omgeving en de familie goed voorstellen. De personages hun karakters spreken voor zich. Je ontdekt wie de sterke en leidende figuren zijn die onmiddellijk de touwtjes in handen willen nemen. Anderen weten niet wat te doen en blijven vol verdriet achter terwijl ze zichzelf de schuld geven. Deze emoties kan Mary ook heel goed beschrijven in het verhaal. De spanningsboog bouwt zich op van zodra de vermissing een feit is. Je blijft ook zonder aarzeling meezoeken, maar wordt regelmatig op het verkeerde spoor gezet. Het verhaal bespreekt ondertussen ook verschillende thema’s zoals familiebanden, echte vriendschap, adoptie, de gevolgen van een zwaar ongeluk en hoe ga je daarmee om, liefde, doorzettingsvermogen. Je merkt ook de evolutie of de groei van de personages op. Van een naïef persoon tot iemand weldenkend en behulpzaam. De plottwist op het einde had ik niet zien aankomen, maar maakt dan ook weer de laatste verhaallijn duidelijk, zodat er geen losse eindjes meer zijn. Al bij al ben ik vereerd dat ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan de leesclub van Vrouwenthrillers.nl. Dit boek geef ik 4*

Hilde Peeters op 5 november 2021:
Mijn recensie: Haar naam is Lager, Charlie Lager. Dertiger, rechercheur, single en groot liefhebber van alcohol en onenightstands. Geen familie, haar werk is haar leven. Na twee eerdere boeken van de Zweedse thrillerschrijfster Lina Bengtsdotter (de vrouw die terug moest en De kinderen die het bos in gingen) weet de lezer al iets meer over de getroebleerde jeugd van Charlie. Ook in deel 3, De man die een vreemde was, verhuist Charlie weer noodgewongen vanuit haar standplaats Stockholm om de ontvoering van een baby te onderzoeken in haar geboortedorp Güllspang. Een eigenaardige ontvoering, er zijn nauwelijks sporen, de jonge ouders gedragen zich op zijn zachtst gezegd vreemd. Ze zijn steenrijk, maar er komt geen enkele eis om losgeld. Tegelijkertijd is puber Sara verdwenen uit Güllspang. Na de dood van haar vader is ze in een instelling voor minderjarige wezen geplaatst, waar ze bij Lo Luna Moon op een kamer terechtkomt. Lo is ook al zo’n moeilijke tiener, zij mist haar moeder. De verhalen van Sara over de instelling en zijn bewoners en van Charlie over de ontvoeringszaak, wisselen elkaar af in korte hoofdstukken tot ze steeds meer verstrengeld raken. Bengtsdotter, zelf een toegewijde moeder, zet de wanhoop van de ouderloze tieners en de kinderloze mama mooi tegenover elkaar. En Charlie moet voor de derde keer ondervinden dat, hoe graag ze ook voor altijd uit Güllspang weg wil, talloze draden daar aan haar blijven trekken. In dit deel 3, De man die een vreemde was, laat de auteur ‘haar’ Charlie Lager ietwat steken in haar ontwikkeling en dat is jammer. De dame dreigt zo een wandelend cliché te worden, die in genoeg andere thrillers voorkomt. Evengoed is dit een genietbaar, ontspannend en fijn boek om de kennismaking met Charlie nog eens aangenaam te vernieuwen. Hopelijk komt er een deel vier en heeft Charlie Lager dan zowel een goede therapeut als eindelijk eens een hechte relatie. Toch een aanradertje. 3,5 ster

Wendy Wenning op 27 oktober 2021:
Emma Haughton groeide op in Sussex; na een periode als au pair in Parijs en een paar halfslachtige pogingen om door Europa te backpacken, studeerde ze Engels aan de Universiteit van Oxford en volgde daarna een opleiding journalistiek. Tijdens haar carrière als journalist schreef ze veel artikelen voor nationale kranten, waaronder reguliere stukken voor de Times Travel-sectie.

Na de publicatie van haar prentenboek Rainy Day schreef Emma drie YA-romans. Haar eerste, Now You See Me, was een Bestseller van Amazon en genomineerd voor de Carnegie and Amazing Book Awards. Better Left Buried, haar tweede, was een van de beste YA-lectuur voor 2015 in de Sunday Express. Haar derde YA-roman, Cruel Heart Broken, werd door The Bookseller gekozen als een top YA-lectuur voor juli 2016. Haar YA-romans zijn (nog) niet vertaald naar het Nederlands.

Het donker is haar eerste thriller voor volwassenen die tevens is vertaald naar het Nederlands.

‘Wit. Onafzienbaar, onafgebroken, overdonderd wit. Zo fel dat het pijn doet aan je ogen, wonderschoon en beangstigend gelijk. Ik ben eindelijk aan het einde van de wereld gekomen, of eigenlijk het zuidelijkste puntje ervan. En er is helemaal niets.‘

In Het donker gaat Kate, het hoofdpersonage, een jaar als arts werken op Antarctica. Precies wat ze nodig heeft. Ergens werken waar niemand haar kent en iets weet over haar tragische verleden. Ze gaat werken op een VN-onderzoeksstation op de meest uitgestorven plek op aarde. Een plek waar de sneeuw oogverblindend is en zo koud dat je adem gelijk bevriest. En dan de stilte. Overdonderend, het geluid van volstrekte leegte. Maar dan hoort ze van haar nieuwe collega’s over de dood van haar voorganger. Een dood die wijst op zelfmoord, maar door een aantal ontwikkelingen komt er twijfel bij Kate opzetten. Kate probeert erachter te komen wat er precies gebeurd is, maar het lijkt erop dat iemand haar voortdurend dwarszit. Iemand die niet wil dat zij achter de waarheid komt…

Het donker speelt zich af in een betoverende setting, de winterse duisternis van Antarctica. Vier maanden per jaar is het daar dag en nacht donker en de temperatuur kan dalen tot -80°C. Zonder bescherming naar buiten ben je binnen een paar minuten dood. En dan voortdurend opgesloten zitten terwijl er een vermoeden is dat er zich een moordenaar onder de aanwezigen bevindt. Een thriller die alleen al door de setting een belofte afgeeft, maar die daardoor ook als vanzelf een gevoel van kou opwekt. Het verhaal wordt vertelt vanuit het perspectief van Kate en eerst worden alle personages geïntroduceerd. Er zijn best wel veel personages en om het overzicht niet kwijt te raken is het wel opletten om alle namen te kunnen onthouden. Alle personages zijn moeilijk te doorgronden wat voor een extra spanning zorgt. Wie is er te vertrouwen en wie niet en het voelt alsof iedereen voortdurend op zijn hoede is. Ook Kate blijft lang voor vragen zorgen want wat is er toch gebeurd in het verleden en hoe komt zij aan dat litteken? En hoe zit het met haar verslaving? Door Kate precies genoeg drama mee te geven, zet Haughton dit personage realistisch neer en verweeft ze tegelijkertijd een actueel thema in het verhaal. Al zijn daar ook wel weer wat vragen bij te zetten betreffende de geloofwaardigheid. Want het zijn best wat issues en dat dan iemand zo’n verantwoordelijke baan krijgt roept zeker vragen op. Zeker in de extreme omstandigheden waarin gewerkt moet worden.

‘Ik heb het gevoel dat ik al mijn hele leven in deze claustrofobische bubbel zit, en dat mijn vorig leven als een droom verglijdt, waardoor ik het angstige idee krijg dat ik hier misschien nooit meer levend vandaan kom.’

Emma Haughton heeft een filmische schrijfstijl en vooral het donker/de duisternis zet ze scherp neer. Er gaat een ongedefinieerde dreiging uit van de duisternis die beschreven wordt. Het begin van het boek is even wat stroef, maar al snel komt er een mooie spanningsboog opzetten. Er is veel onduidelijkheid over de personages en ook tussen hen lopen de spanningen steeds meer op. Dit allemaal in combinatie met een setting die al vanaf het begin een onheilspellend gevoel geeft. De gedragingen van de personages laten voortdurend twijfelen maar als eenmaal het hoge woord eruit is, blijkt dat ene gevoel niet voor niets te zijn geweest. Al met al is Het donker een fijne thriller die het verdiend om verfilmd te worden.

Het donker is een onheilspellende, duistere thriller die zich onderscheidt door de huiveringwekkende setting.


Wendy Wenning op 27 september 2021:
Na het schrijven van haar eerdere succesvolle thrillers, is Marelle Boersma Vertrekthrillers gaan schrijven. Als geen ander weet zij hoe het is om uit eigen land te vertrekken en elders een nieuw bestaan op te bouwen. In 2015 vertrok ze samen met haar man Jan naar Portugal om daar te schrijven en schrijfvakanties te organiseren. in 2020 verhuisden ze van Portugal naar Frankrijk om daar verder te gaan met het organiseren van de schrijfvakanties. Het Moezelmeisje is de 5e Vertrekthriller van de auteur.

Emma wil een nieuwe start maken en vertrekt naar Duitsland, naar het stadje Cochem. Haar familie heeft daar een wijnboerderij en Emma wil daar alcoholvrije wijn gaan maken. Het is al een tijd geleden dat ze haar vader en haar broer heeft gezien, dus ze is best wel nerveus. Haar ouders zijn gescheiden toen zij dertien was en haar vader is toen samen met haar broer vertrokken naar Duitsland. De wens om een nieuwe start te maken én omdat ze meer wil weten over het verleden, voert Emma nu naar Cochem en de wijnboerderij toe. Maar direct na aankomst krijgt ze te maken met twee misdrijven. Is dit gewoon stom toeval of staan deze in verband met elkaar? Heeft haar komst er misschien mee te maken?

Het Moezelmeisje verhaalt grotendeels vanuit Emma, in de derde persoon maar daarnaast is er ook een belangrijke rol weggelegd voor het personage Angelika. De laatste regel van het eerste hoofdstuk maakt nieuwsgierig naar Emma en naar haar verleden. Het is al gelijk duidelijk dat Emma een pittige dame is, misschien zelfs wat opvliegend.
Er is haar onrecht aangedaan en om dit te verwerken wil ze de confrontatie aangaan. Aan de ene kant is er sympathie voor haar, maar ook is er het gevoel dat ze een dubbele agenda heeft. Soms zijn er twijfels aan haar goede bedoelingen, maar dat zet dit personage ook krachtig neer. Zodra duidelijk wordt wat Emma heeft meegemaakt, is de pijn voelbaar, maar ook de onmacht. Dit is niet iets wat zomaar van je af te schudden is, maar een trauma dat voortdurend meegedragen wordt. Ook bij een ander personage is er het gevoel dat ze een dubbele agenda heeft. Eigenlijk blijft er lang de onzekerheid bij alle personages wie er nu wel of niet te vertrouwen is. En pas aan het eind is er die honderd procent zekerheid. Al die twijfels rondom de personages creëren een mooie spanningsboog.

De titel is goed bedacht, al vind ik deze niet helemaal het hoofdpersonage vertegenwoordigen. Het leidt meer naar een ander personage, Olga. De cover past perfect, ik zie daar of Emma zitten, of een druivenplukster die even zit te genieten van haar schaarse vrije tijd. De wisselende perspectieven vragen om behoorlijk wat ruimte in het verhaal, en dit zorgt ook heel even voor een hapering in het tempo. Even was de snelheid eruit en dat maakte wat ongeduldig. Gelukkig is dit van korte duur. Op een gegeven moment is het wel duidelijk wat Emma zo dwars zit en dat ze niet voor niets naar Duitsland is gegaan. Het al weten lijkt voor het inzakken van de spanning te gaan zorgen, maar niets is minder waar. De wijze waarop ze voor haar recht opkomt is compleet onverwacht. Dat maakt de weg naar de plot fijn onvoorspelbaar waardoor de spanning goed behouden blijft.

Een spannend verhaal met sterke vrouwen in de hoofdrol. Meer is niet nodig om van deze thriller te genieten.


Wendy Wenning op 17 september 2021:
Charlie Gallagher werkt al jaren als politieagent in Engeland. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat politiewerk centraal staat in de thrillers die hij schrijft. Een aantal centrale thema’s zijn hebzucht, ambitie, corruptie en verslaving. Personages van beide kanten van de wet zullen in strijd zijn met hun respectievelijke verleidingen. De politieagenten worden in zijn boeken niet altijd positief weergegeven, maar ze zijn menselijk en maken fouten.

Dit was altijd een plek waar ze op haar gemak was. Zo’n plek heeft elk kind van vijftien. Een plek waar je vrij bent, onder vrienden.
Maar vandaag was het anders. Vandaag was ze in haar eentje, met een handvol pillen en een fles water om die mee weg te spoelen.

De stille vriend start met een heftige proloog die dwingt om verder te lezen om te weten te komen wat hier precies gebeurt en waarom. Dan is er een kleine tijdsprong naar een maand later en het verhaal gaat van start met de eerste verhaallijn. Deze verhaalt vanuit het perspectief van Danny Evans, in de derde persoon. De dochter van Danny en Sharon Evans heeft een zelfmoordpoging gedaan en ligt nog altijd in coma. Danny en Sharon hebben beiden hun eigen manier om hiermee om te gaan. Danny zoekt het hoofdzakelijk in de drank en verder leven Danny en Sharon langs elkaar heen. Maar dan wordt Danny benadert door iemand die zegt dat het een poging tot moord was en dat hij de dader aan kan wijzen. Danny weet niet wat hij hiervan moet denken. Voor rechercheur Joel Norris wordt het al snel duidelijk dat dit geen gewone zaak betreft. Er lijkt een spel gespeeld te worden, een spel dat op gruwelijke wijze levens verandert…

Het boek heeft meerdere verhaallijnen met fijne, kort opgezette hoofdstukken. Als het ineens lijkt of een verhaallijn abrupt stopt, wordt de lezer verrast met een nieuwe verhaallijn die in sterk verband staat met de vorige. Het maakt alleen nog niet alles duidelijk en het blijft de vraag wat voor spel hier wordt gespeeld en wie hier de touwtjes in handen heeft. Doordat men ook verschillende richtingen opgestuurd wordt, is het niet zo makkelijk alle stukjes van deze puzzel precies goed tegen elkaar aan te leggen. Maar de lijntjes worden steeds strakker naar elkaar toegetrokken waarbij de spanning ook steeds intenser aan begint te voelen. Langzamerhand krijgt de titel De stille vriend zijn verklaring en worden de motieven helder. Dit boek is het debuut van Charlie Gallagher, die als politieman verschillende functies heeft bekleed. En zijn ervaring weet hij mooi in deze spannende thriller te verweven. Dit is onder andere merkbaar in de wijze waarop hij de personages heeft uitgewerkt, hier is veel inlevingsvermogen te zien. Al weten we nog lang niet genoeg over rechercheur Joel Norris en slaagt de auteur er niet helemaal dit personage een blijvende indruk te geven. Maar daar dit een eerste deel is met deze rechercheur als hoofdpersonage is het logisch dat er nog veel ruimte over is gehouden om dit personage verder te laten ontwikkelen. Het beetje voorspelbaarheid dat in deze thriller zit wordt ruimschoots goedgemaakt door de complexiteit van het geheel.

De stille vriend is een spannende thriller waarin alles draait om controle. Een prima debuut dat zeker vraagt om meer…


Wendy Wenning op 15 september 2021:
Sandra J. Paul (1972) schrijft sinds jaren psychologische thrillers. Azerty was haar debuut, gevolgd door Moordspel, Kwijt en Mijn Waarheid. Paniek is haar vijfde thriller.

‘Ik dacht altijd dat ik niet zou weten wat te doen bij een aanslag, maar ik ben nog nooit zo kalm geweest.’

Het is 14.25. Willem zit samen met vijf anderen op de zolderverdieping van Kasteel Riel, verstopt tussen de dakspanten. Hij was net met Matthew op weg naar de bovenste verdieping om een tentoonstelling te gaan bekijken, als er plots felle knallen klinken. Het lijkt eerst vuurwerk te zijn, maar even later wordt duidelijk dat het schoten zijn. Willem kent het geluid, het klinkt als schoten van jachtwapens. Onder hun stemmen die een heersende chaos reflecteren. Krijsen, gillen en roepen. Alsof de wereld zelf aan zijn einde komt, weerklinkt nu knal na knal. Als Willem voorzichtig over een reling gaat hangen om te kijken wat er aan de hand is, ziet hij twee schutters die op alles schieten dat beweegt. Naar beneden gaan is geen optie, maar samen met de vijf anderen weet hij een schuilplaats te vinden. Waar ze niet anders kunnen doen dan wachten en hopen dat ze hier veilig zijn…

15.15. Jake heeft alle signalen genegeerd en een slachtpartij is het resultaat. Hij wil weg hier, verdwijnen en slapen. Naar huis gaan, in zijn bed kruipen en slapen. Vergeten dat er ooit een vandaag was.

‘Niets is toeval, niets gebeurt zomaar. Het leven bestaat niet uit toevalligheden, maar is een reeks van gebeurtenissen die aan elkaar zijn gelinkt, en altijd leiden naar de afgrond.’

Paniek is geschreven vanuit twee perspectieven, die van Willem en die van Jake. Allebei vanuit de eerste persoon. Het verhaal van Willem trekt de lezer gelijk het verhaal in. Willem is hoofdinspecteur en zijn ervaring vertelt hem dat dit geen terroristen zijn die de boek kort en klein schieten. Dit zijn mensen met toegang tot legale wapens – jagers – maar deze keer als doelwit mensen. Is er sprake van een gruwelijk spel of zijn dit geflipte studenten? Dit boek heeft niet veel nodig om een goede spanningsboog op te bouwen. De schitterende cover geeft al een verwachting en Sandra J. Paul laat vanuit de invalshoek van Willem de boog gelijk strak spannen. Mensen die zonder reden worden neergeschoten en zelfs verminkt. De filmische schrijfstijl zorgt voor een duidelijk beeld en laat de lezer regelmatig naar adem happen. Door zijn functie kan Willem niet in zijn schuilplaats blijven, zijn verantwoordelijkheid dwingt hem de situatie van dichterbij te gaan bekijken. En dan is er die ijzingwekkende conversatie die hem ten deel valt. Een scenario dat nooit in hem opgekomen is. Een schokkend en onverwacht motief dat dit verhaal van een explosieve lading voorziet. Vooral als men bedenkt hoe iemand kan ontsporen en alleen nog maar gevoelens van haat in zich heeft. Maar dan is het motief bekend, maar toch blijft er een vraag over als het verhaal van Willem afgesloten wordt.

‘Mijn hart klopt in mijn keel. Ik stap naar de open ziekenwagen toe. De student opent zijn ogen en kijkt me recht aan. Hij weet het. Jake weet alles.‘

En dan gaat het boek verder maar dan vanuit het perspectief van Jake. Niet alleen een verandering van perspectief, maar ook wordt de chronologische volgorde van de tijd omgedraaid. En dat is best verwarrend. Want het verhaal van Jake wordt dus achterstevoren vertelt. Wel iets wat passend is bij deze auteur, zij heeft het talent een verhaal net iets anders op te zetten waardoor het een uniek karakter krijgt. Dit heeft ze al eerder gepresteerd bij haar thriller Mijn Waarheid, dat goed ontvangen werd bij het publiek. En ondanks dat dit niet de makkelijkste manier is om een boek te schrijven slaagt ze met Paniek prima in om alles tot in de puntjes uit te werken. Ook alle personages worden gedegen uitgewerkt en als het verhaal definitief afsluit zijn alle lijntjes netjes afgerond en alle vragen zijn naar tevredenheid beantwoord.

Paniek laat een keihard beeld zien, een verhaal met een explosieve lading.


Wendy Wenning op 28 augustus 2021:
Saskia M.N. Oudshoorn debuteerde in 2015 met de spannende roman Buitenspel. In 2017 werd haar thriller Op eenzame hoogte de Beste Nederlandse Vrouwenthriller. Buiten spel is later herschreven onder de titel Zie je mij? waarmee ze een finaleplek won  bij de Crime Compagnie schrijfwedstrijd. In 2020 verscheen Dubbele agenda en in 2022 zal haar nieuwe thriller verschijnen, uitgegeven door De Crime Compagnie. Ook heeft ze meerdere feelgoods geschreven waaronder Recept voor Geluk (KOBO Talent winnaar 2019). Het hoogtepunt is het eerste deel van de nieuwe thrillerserie Vastgelegd, een Kobo Original. 

Sacha leidt al jaren een dubbelleven. Naast dat ze voor het tijdschrift Aimer artikelen onder haar eigen naam schrijft, schrijft ze ook columns onder de naam Violet waarin ze verteld over haar leven als escort. Alleen haar bazen zijn op de hoogte van haar geheime bijbaan. Maar nu is ze verliefd geworden en wil ze stoppen met haar baan als escort. En dus ook met het schrijven van de column. Tijdens een jubileumfeestje van het tijdschrift vertelt ze het aan haar bazen. Maar haar beslissing kan wel eens grote gevolgen hebben…

Het hoogtepunt start met een proloog waarin een spannende situatie rondom Sacha wordt beschreven, een proloog die meteen nieuwsgierig maakt.  De verhaallijnen in dit boek verhalen vanuit het perspectief van Sacha en vanuit die van Noor. Beiden vanuit de eerste persoon. Het was inmiddels traditie dat het lentenummer van maandblad Aimer met een groot feest gelanceerd werd. En dit jaar viel het samen met de vijfenzeventigste uitgave, dus dubbel feest. Omdat de werelden van Sacha door elkaar dreigen te lopen word het tijd om te stoppen met haar dubbelleven en haar werk als escort definitief vaarwel te zeggen. Noor is sinds enkele maanden een collega van Sacha, bij het tijdschrift welteverstaan, en die heeft al snel uitgevogeld hoe het precies zit met Sacha en Violet. Als Sacha een hele stomme fout maakt die wel eens bepalend kan zijn voor haar toekomst, is het Noor die Sacha de nodige steun biedt. Maar waarom doet Noor dit? Wat wil ze daar mee winnen? Of heeft Noor ook een dubbele agenda?

De auteur is inmiddels geen onbekende meer in boekenland, en ik heb haar leren kennen als een gedreven vrouw die naast haar werk de grote wens heeft een bekend auteur te worden. Dat ze goed op weg is blijkt wel uit wat ze in een relatief korte tijd allemaal heeft geschreven. Waaronder dus deze thrillerserie waarbij het hoofdpersonage volgens zeggen doet denken aan Amber die al een aantal jaar voor LINDA. schrijft over haar avonturen als escort. Ik ben niet bekend met die verhalen, maar ik moest juist veel denken aan de televisieserie Meisjes van plezier. Alleen de naam al gaf een associatie. Maar dit terzijde, de vlotte verteltrant en de toegankelijke schrijfstijl van de auteur zorgt voor een enerverend verhaal. Alleen worden in het begin veel personages geïntroduceerd waardoor het even lastig is om goed in het verhaal te komen. De ruimte voor een wat langzamere introductie is ook wel beperkt, maar toch. De personages krijgen ook (nog) net niet genoeg inhoud om bij te blijven. Maar als je bedenkt dat dit verhaal in zeer korte tijd geschreven moest worden en dat dit een eerste deel is van een serie, is het helemaal niet slecht gedaan.

Het hoogtepunt heeft een lekker tempo en er gebeurt genoeg om interessant te blijven. Tevens ontbreekt het niet aan een fijn vleugje spanning en een flintertje erotiek. En, ook niet onbelangrijk, eenmaal dit verhaal uitgelezen wil je zo snel mogelijk verder met het volgende deel!




Diane Kooistra op 5 augustus 2021:
'Ze was sterk. Doelgericht. En tegelijkertijd de vijand.'
In deze thriller is een mooie glansrol weggelegd voor Linn, een jonge Wizz kid met een dubieus verleden. 
Een man vermoord vrouwen en is na de moord nog niet klaar met hun. Hij laat ze achter als porseleinen poppen. Wat volgt is een achtervolging, zowel online als in het echte leven. Linn laat een onuitwisbare indruk achter in het team. En dan is ineens de wizzkid zelf verdwenen, liep ze gevaar door haar verleden of haar heden?

'Dit is foute boel, heel foute boel.'

Magnus Jonsson heeft een ijzersterke thriller neergezet, hoewel ik daar halverwege het boek niet zo van overtuigd was. 
Het begin is vlot en spannend. Het verhaal neemt je mee maar dan lijkt de auteur meer behoefte te krijgen om meer toe te voegen aan het verhaal dan alleen de moordzaak. Het omvat zo’n uitgebreid palet van zaken die meespelen dat je bijna vergeet dat er een moord is gepleegd. Het boek lijkt twee verschillende zaken te omvatten en het is aan het talent van de schrijver te danken dat het toch een keigoed boek is geworden. Magnus Jonsson werkt namelijk elke scene zorgvuldig uit en laat geen losse eindjes achter. Daardoor wordt het een mooi afgerond verhaal dat de moeite van het doorlezen echt loont.
Magnus Jonsson is naast schrijver middelbare school-docent en fanatiek skateboarder en dat zie je, net als de sfeer van de boeken waar hij zelf van houdt, terug in details in het verhaal.  Linn zou de nieuwe Lisbeth kunnen zijn maar ze komt op mij wel aardiger over dan haar “voorgangster” Ik zou een nieuwe thriller met haar erg waarderen.



Wendy Wenning op 30 juli 2021:
Fee is eerstejaars student geschiedenis en woont sinds enkele maanden samen met haar beste vriendin Rox. In Leiden, in een appartement dat haar ouders voor Fee hebben gekocht. Fee denkt een origineel cadeau te hebben bedacht voor haar vader, die binnenkort 50 jaar wordt. Ze heeft een MatchDNA-set besteld en haar DNA opgestuurd. Dit om eventuele achterneven en -nichten van haar vader te vinden. Dit in eerste instantie onschuldig lijkend idee heeft grotere gevolgen dan gedacht. Tijdens de voorbereidingen voor het feest van haar vader vindt Fee een kaart van ene Bas. Als ze haar moeder daarop aanspreekt, draait de stemming zich om en de fijne sfeer is verdwenen. Een antwoord krijgt ze niet en dit zorgt alleen maar voor meer vragen. Fee zal de onderste steen boven water halen, maar realiseert zich niet dat haar onderzoek weleens gevaar kan opleveren…

Als initiatiefnemer van de websites Chicklit en Vrouwenthrillers.nl, ‘zit’ Annet Hulst al geruime tijd in de boeken en het was een kwestie van tijd dat zijzelf de pen in de hand nam. Ze debuteerde met de spannende young adult Privacy Live. Ze werkt in de financiële sector en in haar vrije tijd schrijft ze en leest boeken in alle genres. Ook brengt ze regelmatig een bezoek aan de sauna. Het verhaal van Bloedheet spookte al jaren door haar hoofd en staat nu eindelijk op papier.

De eerste bladzijde van Bloedheet laat een fragment zien dat zich drie maanden eerder heeft afgespeeld. Dan start het verhaal en maken we kennis met Fee. Een personage die levensecht is neergezet en waar men gelijk sympathie voor krijgt. Juist omdat, wat je in veel boeken ziet, zij niet als een volmaakte jonge vrouw is neergezet maar als vrouw met herkenbare onzekerheden. Vanuit het perspectief van Fee, in de eerste persoon, worden we meegevoerd in een verhaal waarbij gelijk al vanaf het begin veel vragen worden opgeroepen. Tussendoor worden we deelgenoot gemaakt van het dagboek van Bas, waarin veel over het verleden in staat en beetje bij beetje de waarheid wordt onthuld. Complexe relaties en familiegeheimen worden blootgelegd. In meerdere fragmenten wordt de angst van Fee voelbaar en doordringend beschreven. De manier waarop het personage is uitgewerkt maakt het mogelijk je in haar te verplaatsen en mee te voelen in die angst en haar onzekerheden. Ook slaagt Hulst er prima in om op juist de goede momenten die dingen op te voeren wat de nieuwsgierigheid alleen maar groter maakt. Hiermee wordt tevens de spanningsboog omhoog getrokken.

Ondanks dat het soms best complex in elkaar zit, weet Hulst het overzicht goed te behouden. De lijnen zijn duidelijk al word je meermaals een andere kant opgestuurd. Hoewel dit niet altijd zal lukken. Op een gegeven moment lijkt de plot bereikt, maar er zijn nog behoorlijk wat bladzijden over. Heeft de auteur nog zoveel ruimte nodig om het verhaal goed af te sluiten? Op dat moment dat je dus denkt alles duidelijk te hebben, is er die ontwikkeling die een totaal ander beeld laat zien. Misschien zijn er wat kleine puntjes van voorspelbaarheid, door de overrompelende afsluiting van Bloedheet, is dit al snel vergeten. Het eerste boek van Hulst was een young adult, deze thriller is voor volwassen en mijn inziens past dat de auteur beter.

Bloedheet is zo’n thriller waar het grootste venijn te vinden is in de staart…


Diane Kooistra op 23 juni 2021:
Kieran is met zijn vrouw en dochtertje weer terug op de plek van zijn jeugd. Hij en zijn vrouw komen oude bekenden tegen maar voor ze een beetje gewend zijn wordt er een lichaam gevonden op het strand. Die vondst haalt oude wonden open en brengt herinneringen naar boven. Vooral omdat niemand in de hechte gemeenschap naar elkaar durft te kijken want wie is de dader? 

Jane Harper is geboren in Manchester, Engeland en verhuisde op 8-jarige leeftijd naar Australië. Ze heeft dertien jaar als journalist gewerkt. Haar vorige thrillers De droogte (2016) en Verlaten (2019) wonnen verschillende prijzen. 

Tegen een zon-zee-strand achtergrond en met een beklemmende ondertoon vertelt Jane Harper het verhaal van de overlevenden.
Ze geeft hierbij soms meer ruimte aan de omstanders en de mensen die achterblijven dan aan de dader en slachtoffer. De sfeer van de gesloten gemeenschap wordt mooi weergegeven. Het boek neemt je mee in hun gedachten en laat diverse versies van de gebeurtenissen zien. Soms leest het hierdoor halverwege een beetje als een spannende roman. Die beklemmende ondertoon maakt dat je door blijft lezen. Kijken of jij het bij het goede eind hebt.
Twee Slachtoffers op hetzelfde strand, in dezelfde tijd van het jaar en met dezelfde agent die verantwoordelijk zijn echter hele mooie ingrediënten van een psychologische thriller zoals we van Jane Harper gewend zijn.
Ze deelt steeds een beetje informatie, een detail dat niet klopt of een klein moment van twijfel en neemt daarbij de lezer mee op een zoektocht dat tegen alle verwachtingen in eindigt in een verrassend plot.
Dit is het ideale boek voor mensen die meer willen dan een simpel whodonit verhaal. 


A van de Kuilen op 7 juni 2021:
'Hij steekt het stokje in zijn mond tegen de binnenkant van zijn wang, één, twee, drie keer op en neer. Dan steekt hij het stokje in de houder en doet hem in daarvoor bestemde envelop.
Geduld en afwachten tot zij er klaar voor zijn. Dan zullen ze hem vinden '

De ouders van Fee hebben een appartement gekocht voor hun dochter.
Zij woont daar samen met haar vriendin Rox.
Fee is eerstejaars student geschiedenis in Leiden,
Als de vader van Fee bijna 50 wordt, willen zij en haar broer Fabian hem verrassen met een DNA test van Match – DNA.
Fabian vindt het ineens geen goed idee meer en dan besluit Fee de DNA-set zelf te gebruiken.
Drie weken later krijgt ze bericht dat ze een match heeft.

Als Fee bij haar ouders is valt haar oog op een stapeltje post. Er zit een kaart bij van ene Bas.
Op de voorkant staat een plaatje met ballonnen en de tekst: “Gefeliciteerd met je 50e verjaardag”. “Ik ben er graag bij aanstaande zondag, Bas”. 
Fee maakt een opmerking over Bas en ineens raakt haar moeder in paniek. De glimlach van haar vader verstart. Ze begrijpt er niets van en als haar moeder dan zegt dat ze beter kan gaan, is Fee helemaal van slag. Wat is er aan de hand? Fee en haar vriendin Rox besluiten om dit samen uit te zoeken en gaan als twee detectives aan de slag.

Wat een goed verhaal en een bijzonder thema. De spanning is zo voelbaar. Je wilt verder lezen wat er aan de hand en waarom er zo geheimzinnig wordt gedaan.



Wendy Wenning op 3 juni 2021:
Als de Amsterdamse rechercheur Irisa Romijn de leiding krijgt over een onderzoek, die meerdere moorden betreft, ziet ze totaal geen verband tussen de moorden, al lijkt deze er wel te moeten zijn. Een gewurgde puber, een CEO van een internationaal bedrijf die tijdens een seksavontuurtje overlijdt en een flamboyante ontwerper die tijdens een interview wordt geëlektrocuteerd. Terwijl Irisa zich op het onderzoek stort wordt ze tegengewerkt door de problemen met een officier van justitie en haar eigen demonen uit haar verleden. Maar de druk wordt steeds hoger, want het is een kwestie van tijd voordat er weer een nieuw slachtoffer zal vallen.

Op de cover van Fantoomzoon staat iemand gekleed in een hoody afgebeeld. Vermoedelijk de dader en ter hoogte van het gezicht staat de titel van het boek. De letters van de titel lopen gedeeltelijk in elkaar over en dit zorgt bij menigeen voor enige verwarring. Waarom er voor deze titel is gekozen zal later in het boek duidelijk worden.

Fantoomzoon verhaalt vanuit het heden en het verleden en er zijn twee verhaallijnen, waaronder die van Irisa. De hoofdstukken in het heden zijn genummerd door middel van Romeinse cijfers, de hoofdstukken in het verleden zijn voorzien van een datum en van een regel uit een songtekst. Songs waarvan een playlist is gemaakt op Spotify. Het vertelperspectief is vanuit de derde persoon. Irisa is een vrouw die veel heeft meegemaakt, maar dat maakt haar waarschijnlijk ook zo goed in haar werk. Al moet ze wel wennen nu ze tijdelijk een andere standplaats heeft, en ze ligt regelmatig overhoop met de mensen hier. De eerste hoofdstukken heeft de auteur benut voor een uitgebreide kennismaking met de personages, misschien iets te uitgebreid want is het wat lastig om gelijk goed in het verhaal te komen. De spanning komt ook wat moeilijk op gang.

Maar als er dan eenmaal een keerpunt komt, gaat de tot nu sluimerende spanning in Fantoomzoon gestaag omhoog. We leren steeds meer van de personages en hun gedrag wordt ook steeds begrijpelijker. Op dat moment komt ook de psychologie om de hoek kijken. Langzamerhand wordt ook duidelijk hoe gelaagd deze thriller is, en hoe knap Ronald van den Broek alles weer in elkaar heeft geweven. Er zijn thrillers die, zoals men zegt, vlot geschreven zijn. Fantoomzoon is niet zo’n thriller waar men door heen vliegt, maar een thriller die beetje voor beetje weet te veroveren met als hoogtepunt een knap staaltje psychologie. Een thriller die zijn kracht haalt uit herkenbare thematiek en waaruit blijkt dat de auteur over veel inlevingsvermogen beschikt.

In het nawoord lezen we dat Ronald van den Broek dit verhaal losjes heeft gebaseerd op de in Nederland relatief onbekende seriemoordenaar Archibald “Mad Dog” McCafferty, een Schotse immigrant in Australië. Een mooie zin uit het nawoord: ‘Al wil ik Fantoomzoon niet bestempelen als een recept om een seriemoordenaar te worden, het blijft fascinerend waar het wisselpunt tussen de engel en de duivel ligt.


Wendy Wenning op 31 mei 2021:
Na een lastige jeugd was Laura Mandemaker rechtstreeks in een gewelddadige relatie gevlucht. Het was bijna haar dood geworden. Tegen de tijd dat ze uit het ziekenhuis werd ontslagen stond haar besluit vast en na de politie-academie volgde een glanzende carrière, die had geleid tot haar laatste positie: hoofdrechercheur. Ondanks dat ze het eigenlijk wel had gehad met de mannen, was ze – heel langzaam – toch gevallen voor haar collega Hans. Hun laatste grote zaak had hen op een haar na het leven gekost, en mede daardoor bij elkaar gebracht. Tegelijkertijd was dit een mooi moment voor bezinning en om samen een nieuwe weg in te slaan en ze vertrokken vanuit Amsterdam naar hun nieuwe standplaats ‘s -Hertogenbosch. Even rustig kunnen settelen is er niet bij, ze krijgen meteen een totaal onverklaarbare zaak in hun schoot geworpen. In de vloer van een kathedraal worden twee verse lijken gevonden. Tijdens het onderzoek naar de identiteit van de slachtoffers dient zich al een volgende dode aan. Voor het team een lastige zaak die de nodige spanningen met zich meebrengt.

In veel thrillers wordt de proloog gebruikt voor een spannende opening, maar in Graf 521 is de proloog gebruikt als korte introductie van de hoofdpersonages. Het volgende hoofdstuk laat wel gelijk even de spanning opveren, door het beschrijven van een moord. Zo is samen met de proloog net genoeg informatie gegeven om nieuwsgierig verder te lezen. Verhalend vanuit meerdere perspectieven wordt de lezer meegenomen in het onderzoek. Omdat ook de dader al snel zijn verhaal mag vertellen, blijft hij/zij geen grote onbekende voor de lezer. Dit heeft enige invloed op de spanningsboog. Toch, door het onderzoek blijft het verhaal onderhoudend, ook mede door de personages. Laura en Hans moeten nog de juiste toon in de omgang met hun nieuwe collega’s zien te vinden. Dit is vooral in het begin niet gemakkelijk en dat levert de nodige spanningen op. Dit geeft het boek een fijn stukje psychologie mee. Niet alleen in het team zien we dat terug, maar ook bij de dader. En ondanks dat je als lezer al veel weet, de weg naar de plot is gedegen en soms toch ook nog verrassend uitgezet.

Franziska Weissenbacher heeft een verhaal geschreven dat erg doet denken aan verschillende politieseries op televisie. Series die over het algemeen (hier) goed bekeken worden, en daarom heeft Graf 521 wel een plekje in de boekenkast veroverd. De schrijfstijl van de auteur is eenvoudig, wat het toegankelijk maakt voor een grote doelgroep. De hoofdpersonages worden sympathiek neergezet al had de uitwerking iets meer mogen hebben. Maar gezien de enigszins onverwachte afsluiting is een volgend boek met deze personages niet uitgesloten waar een verdere verdieping kan plaatsvinden.

Graf 521 kan gezien worden als een veelbelovende start van een succesvolle reeks, zeker met deze sympathieke hoofdpersonages die het verdienen meer van zichzelf te mogen laten zien.


Heleen van der Velde op 8 februari 2021:
Verfrissende reisgids met origineel plot 
Op een prachtige zeiltocht in de winterkou in Noorwegen zit een internationaal gezelschap. Allen op zoek naar het noorderlicht, walvissen, genietend van de natuur, de ontspanning, terwijl ze kennismaken met elkaar. Vier van hen hebben al een paar jaar online contact, waarin ze uitwisselen over literatuur, over schuld en boete en over wat er met jezelf gebeurt als je iemand vermoordt. Die voorzichtige uitwisseling wordt steeds opener en resulteert in een plan. Ze gaan mee met het zeilschip, zullen doen alsof ze elkaar niet kennen en kiezen een mede-toerist uit die dood moet. Het boek wordt afgewisseld met de eerdere online conversaties, weetjes over de natuur die ze tijdens de reis zien, interviewfragmenten van de Noorse televisie en de zeiltocht zelf. Het boek is origineel en goed opgebouwd. Uit de interviewfragmenten blijkt dat er iemand dood is, maar wie en hoe, dat blijft tot aan het einde verborgen. Vanuit het perspectief van Noor, een van de vier, een Nederlandse thrillerschrijfster, leren we de andere toeristen en bemanning kennen. Frode, Katja, Magnus en Noor zijn op zoek naar het slachtoffer, een waar ze het allevier (of met drie) over eens zijn. Alsof je een heerlijk verfrissende reisgids leest, met een goed verborgen en origineel plot.


Diane Kooistra op 15 januari 2021:
Misschien was het een zwakte in hun familie dat ze er niet tegenkon om te worden verlaten. Dat bedacht Louise op het moment dat ze van haar vakantie terugreist naar huis in Denemarken omdat haar broer een zelfmoordpoging heeft gedaan. 

Twee Vrouwen, Camilla en Louise keren onafhankelijk van elkaar terug naar de plek van hun jeugd. De een om een zaak op te lossen en de ander om haar schoonzus te vinden. Dan blijken alle gebeurtenissen te herleiden zijn naar een werkweek in 1995. Deze verhalen vormen samen een heel spannend boek met mooie personages uit heden en verleden die op het eind samenkomen.
Dat maakt van dit boek echt een heerlijk boek om te lezen, je verveelt je geen moment omdat je samen met de hoofdpersonen aan het puzzelen bent. Ik was zo gegrepen door de mooie zinnen en de personages dat ik het boek in twee dagen uitlas en er daarna nog lang aan bleef denken. Een keer haalde ik de vrouwen door elkaar maar dat werd snel hersteld. 
Het blijkt dat veel Deense kinderen een werkweek hebben gehad op het eiland dat een grote rol speelt in dit boek, blijkt uit het nawoord. Ik kreeg ook de indruk dat de auteur bekend was met de situatie door de mooie beschrijvingen van de natuur en hoe zo’n werkweek verloopt.  Dit boek is een onderdeel van een serie die zich rondom Louise afspeelt maar ik heb het gelezen zonder dat ik de andere delen ken en kon het prima volgen.
Een thriller om echt van te genieten en daarna te hopen dat je ooit ook naar het eiland Bornholm kan reizen.



Silvia op 31 december 2020:
Ad van de Lisdonk (1964) schreef in zijn jeugd al veel verhalen. Ook publiceerde hij meer dan honderd juridische- en technische artikelen, en schreef drie technische boeken. In 2013 verscheen zijn eerste thriller ‘Het Amazoneverbond’ bij De Crime Compagnie. In 2015 volgde ‘Het Amazoneoffensief’ en een jaar later ‘Het Amazoneconflict’. Zijn nieuwste thriller ‘Prachtig gebroken’ verscheen in 2020 bij dezelfde uitgever. In ‘Prachtig gebroken’ is Kennedy Lincoln, tijdens haar vakantie in Zuid-Frankrijk, aan het bijkomen van haar stukgelopen relatie. Wanneer ze op een drukbezochte markt aan het rondneuzen is loopt een verwarde, bloedende man haar omver, en stopt ongezien een raar voorwerp in haar tas. ‘Verdedig hem met je leven!’ beval hij in gebrekkig Engels. Vanaf dat moment staat Kennedy’s leven op haar kop. Ze wordt achtervolgd door een aantal mannen die het voorwerp willen hebben dat in haar tas is gestopt. Onverwachts lijkt ze in het bezit te zijn gekomen van een gevaarlijke sjofar, een wapen dat iedereen graag in zijn bezit wil hebben. Ad van de Lisdonk heeft met ‘Prachtig gebroken’ zijn vierde thriller geschreven, en wat voor een. De onderhuidse dreiging en spanning druipen van de bladzijden af in deze razendsnelle actiethriller. De omgeving is boeiend beschreven zodat we er in ons hoofd een mooi plaatje van kunnen vormen. Er wordt vanuit een wisselend perspectief geschreven, maar het meest vanuit Kennedy. De hoofdstukken zijn kort en bondig en vol vaart. We duiken van het ene avontuur in het andere en hebben nauwelijks de tijd om adem te halen. De personages worden kort belicht, wel jammer want we hebben nu het idee dat er iets mist in het geheel. Het verhaal is doorspekt met mystiek en historische feiten. Alhoewel het hier en daar een beetje ongeloofwaardig is, doet dit niks af aan het verhaal. Ad van de Lisdonk trekt je in het boek en laat je niet meer los. Je kunt niet anders meer dan ‘Prachtig gebroken’ in één ruk uit te lezen. De personages lenen zich uitstekend voor een vervolg op deze thriller. Hopelijk komen we dan wat meer van de hoofdpersonen te weten, want afscheid nemen van ze willen we nog lang niet. ‘Prachtig gebroken’ is een razendsnelle actiethriller met een goed uitgewerkt plot. Een heerlijk boek om te lezen.

Wendy Wenning op 26 november 2020:
Julie is druk met haar studie Diergeneeskunde. Tussendoor heeft ze de ene onenightstand na de anderen. Ze drinkt regelmatig te veel, dit om te kunnen vergeten. De plotselinge dood van haar moeder heeft ze na een aantal jaar nog steeds niet verwerkt, ze is gewoonweg aan het overleven. Dan blijkt ze zwanger te zijn. Tom, waar ze al eerder een relatie mee heeft gehad, is waarschijnlijk de vader, en als zij hem verteld van haar zwangerschap wil hij graag samen met haar voor het kind gaan zorgen. Maar dan gebeuren er plots allemaal vreemde dingen. Tom en Julie staan er niet veel bij stil maar als Tom op een dag thuiskomt, is Julie verdwenen. Eerst lijkt het erop dat ze zelf is weggelopen, maar al snel is er een vermoeden dat er iets anders aan de hand is…

‘Zijn leven lag voor hem, niet achter hem. Daar lag enkel pijn en verdriet, gevoelens die hij nooit meer wilde voelen.‘

Alleen verhaalt vanuit een wisselend perspectief. Het boek bestaat uit vijf delen en zoals we inmiddels bij Hamley Books zijn gewend is de opmaak met grote zorg gedaan. Dit geldt voor de cover en voor het binnenwerk, is prachtig gedaan. Het grootste gedeelte handelt over Oscar en Julie en het verhaal van Oscar geeft al snel een onbestemd gevoel. Best heftig wat hij allemaal meemaakt en dat dit gevolgen heeft voor zijn eigen persoonlijke ontwikkeling mag duidelijk zijn. Dit voegt ook al gelijk een onderhuidse spanning aan het verhaal toe en al snel is de toon gezet.

‘Iedere ochtend wanneer ik mijn ogen open, wil ik ze meteen weer sluiten om in de heerlijke staat van onwetendheid van mijn droom te blijven.‘

Later is het grotendeels Julie die we volgen. Haar relaas volgen we vanuit de eerste persoon. De wijze waarop dit personage neergezet wordt en alles beschreven wordt, doet intens meeleven en hopen. Het tempo van het geschrevene ligt behoorlijk hoog en er gebeurt heel veel, al is er een moment in Julie haar verhaal dat het tempo wat stagneert. Maar dit kan zo voelen omdat je als lezer zo graag wilt weten hoe het afloopt, dat het verhaal niet snel genoeg kan gaan. De vele ontwikkelingen vragen om een goed overzicht, maar dat de auteur prima de lijnen bij elkaar kan houden is duidelijk zichtbaar. Ze weet de lijnen kort te houden zonder uit de bocht te vliegen. En ook al zijn er gebeurtenissen in het boek die redelijk te voorspellen zijn, dit heeft absoluut geen negatief effect op het leesplezier. Integendeel, want met de uiteindelijke ontknoping weet De Smedt dit verhaal op imponerende wijze af te sluiten.

Alleen is een indrukwekkend thrillerdebuut die vraagt om meer…


Wendy Wenning op 21 november 2020:
Op de cover van Het dorp staan, in de schemering, een aantal huizen afgebeeld die in een bosrijke omgeving staan. Een cover die een gevoel van duistere spanning oproept. Het boek omvat een proloog, vier delen en een epiloog. In de proloog lezen we het verhaal van André, die na de overstromingen in 1976 in een diep dal was geraakt. Overstromingen die veel levens had gekost en André, toen brandweerman, kon niets doen om deze levens te redden. Hij verweet het zich nog dagelijks dat hij niets had gedaan. Na een jarenlange depressie was hij gestopt met zijn baan bij de brandweer. Maar achtendertig jaar later ontrolde zich weer een drama, pal voor zijn ogen. Toen ging bij André het licht uit en sinds die tijd bestonden zijn dagen alleen nog maar uit wezenloos voor zich uit staren en was hij gestopt met praten.

'Alles dreef, het kolkende water beukte met volle kracht tegen de rotte boorden van van de dijk. Het ging razendsnel.'

De proloog heeft genoeg in zich om de lezer met veel nieuwsgierigheid verder te laten lezen. Het verhaal wordt verteld vanuit meerdere perspectieven, te beginnen bij Eline, die deel 1 voor haar rekening neemt. Er is een duistere sfeer voelbaar in dit deel en soms lijkt het alsof het dorpje waar ze in terecht is gekomen, een soort van sprookjesdorp is, maar dan wel met een heel mysterieus tintje. Deel 2 verhaalt vanuit het perspectief van Hugo, en je zou verwachten dat er een verband is met deel 1, maar dat is vooralsnog wat onduidelijk. Als in deel 3 de vrouw van Hugo aan het woord komt, worden er wat zaken opgehelderd, maar hier zit wel een stukje ongeloofwaardigheid. In deel 4 nemen we een sprong in de tijd en zijn we plots drie jaar later. Dit deel is een soort van samenvatting van de eerdere delen.

'Ze zat daar alleen en toch voelde het alsof iemand haar in de gaten hield.'

Eerdere boeken van Aebi heb ik met veel plezier gelezen en mijn verwachtingen lagen dan ook best wel hoog. Het dorp is spannend en mysterieus genoeg om te blijven lezen, maar toch is er regelmatig wat verwarring. De verhaallijnen sluiten niet helemaal goed aan en er lijken wat losse eindjes over te blijven. En ook al mag een thriller van mij best wat ongeloofwaardigheden hebben om bijvoorbeeld de spanning wat op te drijven, in Het dorp was het misschien net iets te. De personages bleven voor mijn gevoel net iets te vlak waardoor er geen goede klik kwam en de personages zijn mij ook niet lang bijgebleven. Het is alsof Aebi iets heeft willen veranderen in haar schrijven, zichzelf heeft willen uitdagen met iets wat mijn inziens niet helemaal bij haar past.

Toch waren er ook fragmenten in Het dorp die juist een andere kant lieten zien en waarbij het gevoel was dat deze volledig op waarheid berusten. En dit samen met het mysterieuze tintje en de fijne schrijfstijl van Aebi maakte dat het boek toch met plezier gelezen is.




Wendy Wenning op 13 november 2020:
De neven Elias en Nathan zijn al hun hele leven beste vrienden. Ze verschillen drie maanden in leeftijd. Hun identieke tweelingmoeders legden automatisch een levenslange vriendschapsrelatie op, hun vaders zijn beste vrienden. Nathan heeft zich qua keuzes bijna voortdurend laten leiden door Elias, omdat hij zelf niet helemaal wist wat hij wilde. Nathan volgde Elias blindelings als rechtenstudent, maar dit was het niet voor hem. Elias overtuigde Nathan ervan dat hij talent had in het fotograferen en stuurde hem naar de Kunstacademie. Zo gingen ze ieder hun eigen kant op, maar de vriendschap hield stand. Dan komt Natalie in het leven van Elias en langzaam verandert er iets in de vriendschapsrelatie van Nathan en Elias. Maar komt dit wel door Natalie?

Mijn naam is Nathan en dit is mijn waarheid. Elias doodde zijn bruid en ik was de enige die het zag gebeuren.

Mijn waarheid van Sandra J. Paul is een thriller met een originele opzet. Een boek met twee covers, een boek met twee versies van hetzelfde verhaal. De waarheid zoals Nathan het ziet en de waarheid zoals Elias het ziet. De lezer mag zelf bepalen welke versie het eerst gelezen wordt. Maar bijna automatisch begin je als lezer met de versie van Nathan, omdat op deze cover geen streepjescode zit. Zo zie je de versie van Nathan meer als de voorkant van het boek, en de versie van Elias als de achterkant. Zoals we inmiddels van Hamley Books zijn gewend is het boek zelf prachtig ontworpen. Een mooie cover en ook aan de binnenzijde van het boek is er veel aandacht aan het uiterlijk besteed. Complimenten hiervoor.

Eenmaal begonnen met het verhaal van Nathan is het best lastig Mijn waarheid even tussentijds weg te leggen, dit doordat er al meteen een fijne spanning voelbaar is. De schrijfstijl is toegankelijk en enerverend, de verteltrant beeldend en krachtig waardoor de auteur er prima in slaagt de lezer continu aan het boek te binden. Het verhaal speelt zich af op Blue Mountain, afgewisseld door flashbacks en tijdsprongen. En als we Nathan zijn verhaal moeten geloven is Elias een moordenaar. Maar dat roept gelijk de vraag op waarom Elias zijn kersverse bruid zou vermoorden. Of is Nathan misschien de schuldige en probeert de auteur de lezer op het verkeerde been te zetten? Veel vragen maar weinig concrete antwoorden en als je de versie van Nathan gelezen hebt, is er even de neiging de versie van Elias over te slaan en gelijk door te gaan naar de enige echte waarheid. Maar de interesse is wel zo getriggerd dat toch besloten wordt eerst de versie van Elias te lezen. En de verwarring wordt alleen maar groter al zijn er genoeg hypotheses.

‘Er zijn dagen dat ik mezelf haat. Soms heb ik zo’n last van mijn eigen gedrag dat ik het af en toe moeilijk heb om uit dat diepe dal te komen waarin ik mezelf heb gebracht.‘

Als de beginstukken van beide versies zijn gelezen en er een beeld van de personages begint te vormen, komt er een bepaalde verwachting. Een verwachting die op een gegeven moment lijkt uit te komen. Maar als dan Sandra J. Paul met de plot en de uiteindelijke echte waarheid de lezer volledig weet onderuit te halen, is het volkomen helder dat ze een dijk van een verhaal heeft geschreven.

Mijn waarheid is een uniek verhaal met een knap staaltje sychologie !


Website Security Test