Marly van Otterloo is auteur van boeken en scenario's. Na twee romans en twintig kinderboeken verscheen in 2024 haar eerste cosy crime Nadorst en nu is daar Vreemd Bloed.

Mare heeft haar oma beloofd om na haar overlijden een week te gaan helpen in zorghotel Rietsteijn en die verplichting komt ze na. Het werken met de ouderen vindt ze erg leuk, maar er heerst wel een vreemd sfeer. Tussen de vrijwilligers is het niet erg gezellig en leuk, de sfeer is onaangenaam en het voelt zelfs onveilig, vooral haar supervisor Wilma behandeld haar slecht. Zodra ze er iets van zegt komt ze zelfs in gevaar. Ondertussen maakt ze zich ook zorgen om haar partner Harald. Net voordat Mare vertrok werd er Moordenaar op zijn voordeur geschilderd. Hij doet er zelf nonchalant over, maar Mare maakt zich zorgen. Ook vraagt ze zich af wat de nachtelijke bezoekjes van zijn vrouwelijke collega betekenen. 

Mare kan niet anders dan proberende waarheid te ontdekken en gaat op onderzoek uit. 

De proloog is prikkelend en spannend. Het nodigt uit om snel verder te lezen. Maar waar de proloog de lezer enorm triggert verliest de auteur de aandacht van deze lezer in het verdere verhaal. Het tempo gaat omlaag, het verhaal ontwikkelt zich traag en de spanningsboog is vervlakt. Het gedeelte van het verhaal dat zich in het zorghotel afspeelt is het boeiendst doordat verschillende karakters zich presenteren, het hoe en waarom van het gedrag van Wilma verbazingwekkend en intrigerend is. De naargeestige sfeer is voelbaar. 

Doordat Mares verblijf in het zorghotel van dag tot dag beschreven wordt zijn alle ontwikkelingen makkelijk te volgen. Het vergt het weinig inspanning om het verhaal te volgen en de lezers kan niet echt meepuzzelen naar het hoe en wat. 

Marly schrijft haar verhaal zonder poespas, kort en bondig. De hoofdstukken zijn niet erg lang en dat gecombineerd met de afwisseling van perspectief tussen Mare, Harald en Wilma maakt het prettig leesbaar. 

Vreemd bloed is een spannend verhaal zonder al teveel diepgang, maar heel prettig leesbaar. Fijn voor een paar ontspannende leesuurtjes. 

Marly van Otterloo werkte voordat zij zich op het schrijven stortte als consultant en creatief therapeut. Van haar hand verschenen meerdere romans en een reeks kinderboeken. Vreemd bloed is haar tweede thriller, daarvoor schreef ze de cosy crime-thriller Nadorst. Bij de keuze voor een onderwerp laat ze zich leiden door haar fascinatie van dat moment. Als scenarioschrijver is ze bekend van de tv-serie Flikken Maastricht.

Slechte communicatie zorgt dat mensen elkaar verkeerd begrijpen en zo wantrouwen en spanning oproepen. In Vreemd bloed is dat niet anders. Een gedane belofte aan haar oma en leugens van haar vriend Harold brengt een ommezwaai te weeg in het leven van Mare. Een week als vrijwilliger helpen in zorghotel villa Rietsteijn is de toezegging die zij gedaan heeft. Het is een verblijf vol roerige momenten voor haar. Haar seniorbegeleidster Wilma is bijzonder onaangenaam en voelt zich regelmatig in haar wiek geschoten als Mare het beter met de ouderen kan vinden dan zij. Deze week voor Kerst uit zich voor Mare in een opbouwende spanning rondom Harold en een zich uiterst giftig ontwikkelende sfeer in het zorghotel. Haat en nijd onder de reguliere vrijwilligers is het eerste wat haar opvalt. Het maakt dat ze zich niet op haar plaats voelt en de mensen om haar heen op een andere manier begint te bekijken als er een dode valt.

Van Otterloo bouwt het verhaal rustig op en neemt de tijd om personages te schetsen, wat er voor zorgt dat we vertrouwd met ze raken en zo een zekere emotionele diepte ontstaat. Vreemd bloed speelt zich af binnen het tijdsbestek van een week. Het wordt vanuit de perspectieven van Mare, Harold en Wilma verteld. Deze schrijfwijze geeft een uniek inkijkje in hoe zij de gebeurtenissen om hen heen ervaren met de daarbij behorende toenemende onrust. Waardoor het ontwijkende gedrag van Harold ontstaan is wordt duidelijk en dat dit bij Mare een groeiend gevoel van wantrouwen oproept ook. Iets wat haar aanzet tot nader onderzoek. Langzaam raakt Harold verstrikt in een web van leugens die hem uiteindelijk fataal wordt. Wilma is echt een secreet die zich belangrijk voelt en onomwonden aan de lezer duidelijk maakt, waartoe zij in staat is. Het spreekwoord, ‘een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken’, is duidelijk op haar toepasbaar. Het lijken alledrie heel gewone personages, maar wel met een duistere ondertoon.

De stemming in het zorghotel wordt deels bepaald door dingen die er aan de hand zijn en wat de leiding verborgen probeert te houden. Deze verziekte sfeer weet van Otterloo goed tot uiting te brengen, net als het onberekenbare gedrag van oudere mensen die ziek zijn. Van Otterloo weet de manier waarop de gasten zich gedragen met humor te brengen. De verrassende afloop van dit toegankelijk geschreven boek zorgt voor het optrekken van de wenkbrauwen, maar is tegelijkertijd toch passend, daar het verhaal vol staat van aparte voorvallen.

Vreemd bloed is een karaktergedreven en gelaagd verhaal waarin de personages tot leven komen en Mare de verbindende factor is.

Saskia M.N. Oudshoorn heeft zeven vrouwenthrillers, elf feelgoodboeken en een aantal novelles geschreven, waarvoor zij een aantal prijzen ontving. Veel van haar verhalen spelen zich af in en rond Rotterdam af, waar zij geboren is. Naast haar werk bij Unilever is zij sinds 2014 Gemeenteraadslid uit overtuiging om een positieve bijdrage aan de maatschappij te leveren. Zij debuteerde in 2015 met Buitenspel, dat in 2018 door haar werd herschreven en uitkwam onder de titel Zie jij mij? In haar jubileumjaar 2025 schreef Oudshoorn Zondaar,  een psychologische thriller die naarmate het verhaal vordert steeds meer geheimen blootlegt in de familie van hoofdpersoon Karen.

In Zondaar wordt de tijd genomen om de familiesituatie van Karen, Marten en hun zoon Noah te schetsen. Vrij vlug is duidelijk dat er in het verleden zich iets heftigs heeft voorgedaan. Om de beurt zijn Karen en Marten aan het woord, afgewisseld door podcastafleveringen van moorden met een moraal, waarin op verzoek van Karin, beiden hun verhaal doen. Deze schrijfwijze zorgt voor een beter begrip van de betrokken mensen. Hun huwelijk stelt niet veel meer voor en Karen wil wat afstand nemen door naar geërfde huisje in Oostenrijk te gaan. Haar man heeft geheimen voor haar en is veel afwezig, waardoor zij aan overspel denkt. Tijdens haar reis naar het Zillertal merk je dat Karen vlug gestrest is en soms chaotisch overkomt. Karen leert daar de Nederlandse Anouk met baby Mila kennen en in een rap tempo ontwikkelt zich een ogenschijnlijk hechte vriendschap. Ze ontdekt dingen die haar leven op de kop zetten en oude wonden worden pijnlijk opengereten. En dan wordt Anouk doodgevonden en is Karen de hoofdverdachte.

Waar in het begin het boek lijkt op een psychologische roman, komt er gaandeweg meer spanning in door vreemde gedragingen en onthullingen van personages. Oudshoorn weet als geen ander de tragiek van blootgelegde familiegeheimen en wat die met iemand doet in een plot te verwerken. Langzaam worden puzzelstukjes vrijgegeven, totdat de lezer uiteindelijk de puzzel kan leggen. Leuk detail zijn de kraaien die de labiel overkomende Karen vanuit haar raam ziet als een voorbode voor naderend onheil. Ze is paranoïde voor geluiden in het donker en denkt dan meteen aan gevaar. Voor Maarten is toewijding zijn grootste kracht en tevens valkuil omdat hij niet kan loslaten. Een oplettende lezer kan uit geplaatste hints verbanden ontdekken die voor inzichten zorgen. Karen is opgegroeid in een gezin waar niet over gevoelens gepraat werd. Dat het met Karen niet echt goed gaat is te merken aan haar drankinname en medicijnengebruik. Deze cocktail zorgt een aantal malen voor een spannende situatie, totdat het richting het einde echt uit de hand loopt. De ontknoping zien we al van verre aankomen, maar heeft toch nog een extra bijzondere verrassing in petto.

Zondaar weet te verrassen met bijzondere plotwendingen en langzaam afglijdende personages die hoge muren hebben opgetrokken om zichzelf te beschermen.

Het eerste deel uit de Renske Nijland-serie Onder invloed werd Vrouwenthriller van het jaar 2019. Inmiddels bestaat de reeks uit Isolatie en het onlangs verschenen Vergiftigd. Het boek is wel als standalone te lezen, maar als de boeken op volgorde gelezen worden, is de ontwikkeling die Renske doormaakt  beter te begrijpen. 

Tamara Onos adviseert in het dagelijks leven als arbeidshygiënist en hoger veiligheidskundige bedrijven over arbeidsomstandigheden. Zij komt in verschillende bedrijven waar ze ziet hoe producten gemaakt worden en hoort de verhalen van werkgevers en werknemers. Een gegeven dat zij gebruikt voor het schrijven van haar boeken. 

In Vergiftigd komt dit feit terug met Renske Nijland die als arbeidshygiënist en gezondheidsadviseur gevaarlijke stoffen werkt. Het verhaal is fictie, maar niet uit het niets verzonnen en gebaseerd op twee waargebeurde drama’s uit 2016, waarbij grondwatervervuiling en het werken met gevaarlijke stoffen zorgden voor ziektes en andere ellende.

Dat gevaarlijke stoffen met speciale zorg behandeld moeten worden en niet zomaar in het milieu terecht mogen komen weet iedereen. Alleen zijn er altijd mensen die het niet zo nauw nemen met regeltjes, wanneer het eigen gewin in het gedrang komt.

Wanneer Renske met haar moeder de Ellecomse dorpskerk bezichtigt, ontdekken zij bij toeval een extra bijgezette doodskist in de oude grafkelder. De inhoud zorgt voor vraagtekens bij de erbij geroepen politie. Renske start haar eigen onderzoek wanneer zij de toedracht van de kist ontdekt. Haar speurwerk maakt heel wat los in de omgeving en een krantenartikel zorgt voor onrust in Dieren.

Vergiftigd is enigszins voorspelbaar, maar wel intrigerend met een bepaalde onderhuidse spanning die op het einde duidelijk wordt. De hoofdstukken eindigen op een dusdanige wijze dat ze spanning oproepen en benieuwd maken naar wat volgt. Een en ander wordt afgewisseld met wat rustigere, emotionele scènes. Als lezer blijven we zo continue betrokken bij dit ontroerende en intense verhaal.

Het plot wordt netjes opgebouwd en de alwetende verteller maakt dat de interesse bij het lezen vast gehouden wordt. Af en toe lezen we een krantenartikel vanuit een onbekende man, die nieuwsgierigheid oproept. Er is veel aandacht rondom het privéleven van Renske dat dit keer volledig op de kop komt te staan. Renske is een doortastende vrouw die het niet gemakkelijk in het leven heeft gehad. Ze gaat in haar werk op en doet de dingen op eigen houtje, daarmee soms mensen voor het hoofd stotend. Door een paar korte flashbacks komen we eindelijk achter het mysterie rond Renskes vader. Het is zaak tijdens het lezen goed op te letten door de soms abrupte overgangen. We lezen over reprotoxische stoffen, een illegale lozing in het milieu en dat ogenschijnlijk ongevaarlijke stoffen toch gevaar op kunnen leveren als ze verkeerd gebruikt worden. De verrassende ontknoping bevat een bijzondere plotwending die de oplettende lezer wel aan ziet komen en waarin oud-zeer opengereten wordt.

In Vergiftigd worden de gevoelens van mensen zwaar beproefd en lopen de gemoederen hoog op als er dingen verzwegen en woorden verdraaid worden.

Alex Lake debuteerde in 2015 met After Anna, het eerste deel in de serie Anna. Het werd een Sunday Times bestseller. In 2023 verscheen dit boek in de Nederlandse vertaling met de titel Slechte moeder. Net was ze er nog is het tweede deel in deze reeks en losstaand te lezen. Voor het beter begrijpen van de personages en gebeurtenissen is het fijn om het voorgaande deel eerst te lezen. Lake brak internationaal door met Zeven dagen en heeft inmiddels meerdere succesvolle thrillers geschreven.

Een van de grootste angsten van ouders is ongetwijfeld een kind dat vermist raakt. De emoties die dit bij hen teweegbrengt zijn niet moeilijk voor te stellen. In Net was ze er nog komen deze levensecht over en een ieder uit zijn vrees rondom de vermissing op een andere manier. Het boek begint met een cursief gedrukte proloog waarin een onbekende persoon zich tot de lezer richt en over een listig plan begint. Dan begint het eigenlijke verhaal waarin Julia Miller haar vijftienjarig dochter Anna op het vliegtuig zet om haar vader Brian en stiefmoeder Willow te bezoeken. Alleen komt ze nooit de aankomsthal uit en lijkt in rook te zijn opgegaan, net als tien jaar geleden. Of haar huidige verdwijning iets met het verleden te maken heeft is op dat moment onduidelijk. De opgestartte zoektocht door de politie laat een oude bekende terugkeren, inspecteur Wynne. Ook dit keer is zij degene die het eerste spoor ontdekt na lange tijd in het duister getast te hebben.

Het verhaal wordt gelezen vanuit meerdere personages, en de wisselende perspectieven zorgen dat de verdwijning met de bijbehorende gevoelens vanuit verschillende kanten belicht wordt. Er zitten de nodige verwijzingen in naar Slechte moeder, waardoor karakters beter begrepen gaan worden. Loslaten is namelijk niet zo eenvoudig voor Julia en op het moment dat ze het doet, gaat het mis. Brian heeft aan zijn jeugd een angstcomplex overgehouden. De ouders en stiefmoeder worden tot wanhoop gedreven en neigen er toe om elkaar de schuld te geven. Door terugblikken voor de verdwijning van Anna gaan we begrijpen op wat voor manier zij gemanipuleerd is. De hoofdstukken vanuit de in eerste instantie onbekende dader roepen veel vragen op.

Vanaf het begin is er een bepaalde onderhuidse spanning door de hoofdstukken vanuit Anna. Het maakt nieuwsgierig naar deze tiener en wat zij van plan is. Alleen echt spannend is het verhaal niet, het zakt halverwege zelfs wat in door onrealistische gebeurtenissen en de vele herhalingen over hoe de ouders en stiefmoeder zich wel niet voelen. Pas vanaf driekwart van het boek komt Net was ze er nog in een stroomversnelling als er ineens heel veel achter elkaar gebeurd en de ware aard van de dader naar boven komt. Dat tieners vaak goed van vertrouwen zijn en daardoor misleiding op de loer ligt is een wijze levensles die uit dit boek gehaald kan worden.

Net was ze er nog is een voorspelbaar verhaal, waarin familiebanden onder druk staan en is zwakte tonen een ongekende kracht die levensreddend is.

Steph Broadrib is ook wel bekend onder haar pseudoniem Stephanie Marland. Haar jeugd bracht ze door in Engeland. Als volwassene woonde ze deels in de Verenigde Staten, hier heeft ze ook een training gevolgd als bounty hunter. Ook is ze actief als blogger onder de naam Crime Thriller Girl. Wij zien jou is het eerste deel in de serie over rechercheur Dom Bell en promovenda en amateur-detective Clementine Starke. In het Engels verscheen dit boek in digitale vorm al in 2017. De auteur wilde zich na eerdere boeken die zich afspeelden in het zuiden van de Verenigde Staten verdiepen in misdaden in Engeland. Ook vond ze het interessant om de politie en amateur-detectives met elkaar te laten concurreren.

De auteur begint met een ijzersterke proloog waarmee ze de lezer in het verhaal trekt en niet meer loslaat. Deze proloog is geschreven vanuit het perspectief van een van de slachtoffers van ‘the Lover’, iemand die vrouwen vermoordt. Vervolgens wisselen korte hoofdstukken elkaar af die geschreven zijn vanuit inspecteur Dominic Bell en Clementine Starke. Dominic worstelt met geheugenverlies na een mislukte undercoveroperatie. De nasleep van deze undercoveroperatie is een extra verhaallijn in Wij zien jou en zal in volgende delen zeker terugkomen. Clementine is een promovenda en heeft zich aangesloten bij een online true-crimegroep die eerder dan de politie de zaak rondom ‘the Lover’ wil oplossen. Ook Clementine zorgt met haar verleden voor een extra doorlopende verhaallijn. Zij heeft brandwonden opgelopen in haar jeugd en haar vader is overleden bij deze brand. De achtergrond hiervan is nogal geheimzinnig.

De auteur houdt de vaart in het verhaal en weet daarnaast voldoende ruimte te vinden om Clementine en Dom nader te introduceren en de motieven van de verschillende personages uit te werken. Ook de collega’s van Dom krijgen voldoende introductie om in volgende delen een grotere plek in te nemen. De online wereld speelt in dit boek een belangrijke rol. Biedt het gebruik van social media kansen of levert het vooral gevaren op? Ook gaat Wij zien jou in op hoe anders mensen zich online voordoen.

Zowel Dom als Clementine gaan op zoek naar de moordenaar die het op mooie vrouwen voorzien heeft. Hun wegen kruisen elkaar en beide partijen hebben puzzelstukjes in handen en om de moordenaar te kunnen pakken zijn wel alle puzzelstukjes nodig. Alleen de lezer heeft weet van alle puzzelstukjes.

Steph Broadribb trapt ijzersterk af met deze nieuwe serie. De spanning blijft tot het einde toe voelbaar, het verwerken van online chatgroepen is origineel. Bovendien zijn de personages goed uitgewerkt en hebben ze voldoende geheimen die nog niet ontrafeld zijn. Dit doet verlangen naar een volgend deel!

Johnny Bollé is schrijver van thrillers, romans en korte verhalen. Hij studeerde af als paramedicus aan de Hogeschool van Antwerpen. Hij staat bekend om zijn vlotte, beeldende schrijfstijl en zijn typerende onverwachte plotwendingen. Als geen ander weet hij een sfeer te creëren waaruit de lezer niet meer kan ontsnappen. Inmiddels zijn er meerdere thrillers van hem verschenen en ook heeft hij onder het pseudoniem Aster Borg een historische roman geschreven, een eerste deel van een trilogie.

‘Alles wat mij niet dient, iedereen die voor mij niets betekent, ruim ik op. Zonder genade.‘ Twee regels die een belofte geven voor het gaan lezen van een spannende thriller met een intrigerend en hoogstwaarschijnlijk meedogenloos personage. Een verhaal verteld vanuit meerdere perspectieven en verhalend vanuit ‘vroeger’ en ‘heden’. Het eerste hoofdstuk dat zich in het heden afspeelt laat de verwachting nog meer groeien en maakt tegelijkertijd nieuwsgierig. Het verhaal springt naar ‘vroeger’ waar de lezer kennismaakt met Paloma, haar dochter Coco en de familie Rossi. Paloma gaat de Cassie, de dochter van de familie Rossi lesgeven. Als Coco en Cassie gelijk een goede klik met elkaar hebben, lijkt het voor Paloma de ideale baan waarbij ze haar dochter ook voortdurend bij haar in de buurt heeft. Maar als snel gebeuren er dingen wat Paloma een onbestemd gevoel geeft en begint ze te twijfelen of ze hier goed aan heeft gedaan.

Kil staat bol van onverwachte wendingen en ook wordt er gelijk een onbestemd gevoel bij de lezer opgewekt, waardoor de spanning zich goed door het geheel verspreidt. Van wisselend niveau maar wel steeds onderhuids aanwezig. Er zijn ook dingen waar moeilijk de vinger op te leggen valt, en dat maakt het verhaal en tevens de personages uiterst intrigerend. Bollé zorgt voor een goede uitwerking van de personages, maar geeft niet gelijk alles weg. Zo blijven de personages en de situaties waar zij zich in bevinden verrassen. Voor de lezer moeilijk om even uit het verhaal te stappen, het graag willen weten wat er te gebeuren valt en hoe alles nu exact in elkaar steekt, houd gekluisterd aan het boek.

De wisseling in perspectieven en tijd maakt wel dat men goed moet blijven opletten om niets over het hoofd te zien. Maar het lijkt wel of dat juist de bedoeling is van de auteur, omdat hij op deze manier de lezer perfect aan het verhaal weet te binden. De grote vraag in Kil is wie hier nu de waarheid spreekt en wie nu eigenlijk de dader is en Bollé slaagt er uitermate goed in om de lezer meermaals op het verkeerde been te zetten. Het is een mentale illusie die hij weet voor te zetten met een verbluffende finale.

Wees gewaarschuwd, het lezen van deze thriller voelt als een spel dat speelt met je verwachtingen.

Marjolein van der Gaag is een Nederlandse schrijfster. Ze studeerde journalistiek en werkte ruim tien jaar als verslaggeefster voor dagblad De Telegraaf. Ze heeft ook een tijdje als freelancer gewerkt en in het onderwijs. Momenteel is ze persvoorlichter en lobbyist. Van der Gaag schrijft kinderboeken, thrillers en spannende korte verhalen. In 2022 won Van der Gaag de Zilveren Strop voor beste Nederlands korte spannende verhaal: Onder de waterspiegel. Haar eerste thriller verscheen in 2012, Gevaarlijk spel. Deze is in 2025 in een herziene versie verschenen. 

Hoofdpersoon in Gevaarlijk spel is Maaike Landman. Ze heeft een geheime affaire met haar getrouwde collega Paul en ze heeft net ontdekt dat ze zwanger is. Helaas kan ze dit niet meer met hem delen. Paul is omgekomen bij een auto-ongeluk. Ze is vol van verdriet, maar kan dit met niemand delen. Alleen een goede vriendin neemt ze in vertrouwen. Een paar weken later doet ze een vreemde ontdekking die het overlijden van Paul in een ander licht werpt. Dit raakt ook de mooordzaak van de jonge vrouw Jacky de Wit die rond dezelfde tijd als Paul overleed. Maaike stapt hiermee naar de politie, maar ze voelt zich niet gehoord terwijl haar aanknopingspunt duidelijk is. Ze gaat daarom zelf op onderzoek uit, ook omdat ze twijfels heeft of Pauls dood wel een ongeluk was.

Het eerste hoofdstuk van Gevaarlijk spel schetst meteen goed de situatie. Paul is dood en Maaike blijft achter als zwangere maitresse. Vanuit haar ogen lezen we dit verhaal. Mede door de korte hoofdstukken leest Gevaarlijk spel erg vlot en makkelijk. Het taalgebruik is soms wat formeler en wat meer beschrijvend. Daardoor heeft de lezer wat minder het gevoel om deel uit te maken van het verhaal en blijft het soms wat meer op een afstandje. De speurtocht van Maaike is goed te volgen. Ondertussen is er een soort onderhuidse spanning voelbaar. Wie zit er achter de moord op Jacky? Wie kun je nog vertrouwen? En is Maaike wel veilig? De ontknoping gaat wel wat snel. Plots is daar ineens de duidelijkheid wat er gebeurd is. De epiloog is een mooie afronding die de lezer tevreden achter laat.

Gevaarlijk spel is een thriller die de lezer soms wat minder goed laat meevoelen, maar alsnog goed deelgenoot maakt van spannende zoektocht naar de waarheid.

Als veertienjarig meisje was Hanneke Meier al bezig met schrijven. Na jarenlang erover gedroomd te hebben is haar eerste boek De perfecte dochter verschenen. Hiervoor schreef ze een aantal spannende novelles Lucy, Hoog en Target. Samen met Inge van Prooijen is Meier een nieuw project gestart dat al bij de uitgever ligt. Daarnaast is ze bezig met een jeugdboek en heeft zij al een nieuw idee voor een thriller. Haar inspiratie haalt ze uit nieuwsberichten en gelezen artikelen. Werken in de zorg is een mooie afwisseling met schrijven voor haar.

Wie weet wanneer een gezin goed functioneert? Aan de buitenkant is meestal niet te zien hoe het er binnenskamers aan toe gaat. Als een moeder de totale controle over een kind wil hebben en het in een richting stuurt die zij wil, kan voor problemen zorgen. Bekend is dat niemand graag zijn ‘vuile was’ buitenhangt. Ellende ontstaat vaak op momenten dat het totaal niet verwacht wordt. Onderbewust worden er dan herinneringen opgesloten die op een gegeven ogenblik bovenborrelen.

In De perfecte dochter draait het verhaal om Noa die opgroeit in een gezin dat ogenschijnlijk alles goed voor elkaar heeft, bij het perfecte af. Noa’s moeder Sigrid heeft een akelige obsessie die ze overbrengt op haar twee dochters. Het drukt een stempel op hun jeugd die gepaard gaat met grote geheimen. Eenmaal volwassen runt Noa amen met haar moeder een luxe tweedehandsgoederen winkel, Flawless. Na een autoongeluk moet haar moeder thuis revalideren en staat Noa er alleen voor om de winkel draaiende te houden. Als zij na een incident met haar moeder een briefje vindt, gaat Noa op onderzoek uit, wat grote gevolgen gaat hebben voor het gezin.

Vanaf de eerste bladzijde weet Meier ons aan het boek gekluisterd te houden door de opgeroepen spanning. Er is iets vreemds aan de hand, maar wát, daar kan niet goed de vinger opgelegd worden. Wel dat we meeleven met de onder grote invloed van haar ouders staande Noa. De misleidende verteller stuurt ons steeds met een kluitje in het riet als we dichter bij de waarheid komen. We leven enorm met haar mee. Wat is nu eigenlijk de waarheid achter de zorgvuldig bewaarde geheimen? Door afwisselend te lezen over de sessies bij de hypnotherapeut door middel van transcripties, persoonlijke dagboekfragmenten en het verhaal vanuit Noa in de derde persoon wordt nieuwsgierigheid opgeroepen, maar ook verwarring. Mondjesmaat komt er informatie vrij, leren we Noa in de gezinsdynamiek kennen en langzaam wordt haar ongewone jeugd duidelijk. Op driekwart van het verhaal neemt de spanning flink toe en gaat het verhaal een totaal onverwachte richting uit.Vol vaart, opwinding en meerdere onverwachte spannende wendingen gaan we vervolgens richting het bizarre einde. Een uitkomst die niet door iedereen verwacht zal worden. Meijer heeft een vlotte toegankelijke schrijfstijl die maakt dat deze whodunit zomaar uit is.

De perfecte dochter is een gelaagde psychologische thriller met diepere lagen, waarin heftige thema’s als manipulatie, moeder-dochterrealatie en het grote gezinsgeheim centraal staan.

Na een studie Frans werkte Vera van Beers bij een internationale groothandel. Zij deed mee met schrijfwedstrijden, waarbij ze steeds in de prijzen viel. In 2020 verscheen haar eerste novelle Als de waarheid sterft en twee jaar later haar thriller Onheilspad. Blauwe tranen is haar tweede thriller.

De Rotterdamse misdaadjournaliste Iris Blom verhuist naar Curaçao, waar ze gaat werken bij de plaatselijke krant. Ze kan haar draai niet goed vinden, totdat ze verslag mag doen van het Curaçao North Sea Jazz Festival.

Wanneer de iemand van die band spoorloos verdwijnt, zet Iris haar ervaring in om het mysterie te ontrafelen. Al snel ontdekt ze dat er meer op het spel staat dan een vermist persoon en raakt ze verstrikt in duistere geheimen van het eiland.

De personages verschijnen levendig ten tonele, door de rake beschrijvingen van Van Beers is binnen enkele pagina’s duidelijk wie we voor ons hebben. Ook de dreiging die Iris ondervindt kruipt onder de huid, een dreiging waar ze zich overigens niet door laat afschrikken. De omgeving van het tropische, relaxte Curaçao komt wel tot zijn recht, de zon, de zee en de muziek zijn voelbaar.

Iris is sympathiek genoeg, Hugo komt over als positief en oprecht, hoewel daar tegelijkertijd door zijn onvoorspelbare gedrag wat twijfel kan ontstaan. Blauwe tranen maakt een flinke knipoog naar feelgood, maar de vastberaden nieuwsgierigheid van Iris als er nieuws te onderzoeken valt, wint het altijd van de romantiek.

Het duurt even voordat spanning haar intrede doet, het sluimert een tijdlang alleen op de achtergrond terwijl Iris zich een beetje tekort gedaan voelt in haar journalistieke werk. Er spelen verschillende dingen, maar samenhang is ogenschijnlijk nog ver te zoeken. Van Beers laat niets los om haar lezer te plezieren, ook niet wat hints achter de rug van Iris om.

Anders dan in Onheilspad ontbreekt het hier aan vaart. Het verhaal sleept zich min of meer voort met te weinig ontwikkelingen, Van Beers blijft vaak te lang hangen in momenten die niet nieuw meer zijn. Tot de auteur de spanningsboog halverwege ineens flink aantrekt. De dreiging tegen Iris culmineert eveneens, er lijkt iemand te zijn die haar wel heel graag wil afschrikken. Blauwe tranen zweemt in de verhaallijn naar een avonturenroman, met een stuk of wat onwaarschijnlijke voorvallen. Maar ontknoping is spectaculair. Alle lijnen komen bij elkaar,  Van Beers vlecht ze ineen tot een verrassende plot. 

Het boek zou gebaat zijn met een Iets nauwkeuriger redacteur om de laatste dingen eruit te halen, die nu smetjes op het geheel zijn. Misschien dat te zijner tijd meer schrijfervaring het op sommige plekken wat stroef taalgebruik zal verbeteren. 

Blauwe tranen is een leuk, spannend verhaal, dat het tijdens een vakantie aan een warm strand goed zal doen. Het zal liefhebbers van de vertrekthrillers van Marelle Boersma in de smaak vallen.

Alex Smith maakt met Doe niet open zijn debuut als schrijver van thrillers. Onder zijn volledige naam, Alexander Gordon Smith, heeft hij al verschillende succesvolle jeugdboeken en young-adult romans geschreven. Hij kwam op het idee voor Doe niet open, toen hij tijdens een wandeling door zijn buurt een krantenbezorgster zag die naar een donker en verlaten huis liep. Dit zette hem aan het denken over wat er zou gebeuren als iemand zo’n krantenmeisje opzettelijk naar een verlaten huis zou lokken. De Engelse titel van dit boek is Paper Girls en dat is precies waar dit boek om draait: de vermissing van drie jonge meisjes die een paar keer per week een krantenwijk liepen. Doe niet open is ook meteen de start van een nieuwe serie over DCI Robert Kett, die met zijn drie dochters uit Londen is vertrokken om tot rust te komen in Norwich. Die rust is hem echter niet gegund. Er wordt hem meteen gevraagd om mee te helpen zoeken naar de vermiste krantenmeisjes.

Naast de vermissingszaak is een andere rode draad in dit boek het persoonlijke leven van Kett. Hij is een alleenstaande vader en worstelt met het verlies van zijn vrouw en het vaderschap. Er is een relatief grote rol weggelegd voor zijn dochters in Doe niet open, wat het verhaal iets luchtigs geeft. Ook de andere personages, zoals de ijverige en jonge agente Savage en zijn tijdelijke baas, de brommerige Colin Clare zijn goed uitgewerkt.

Het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van Kett. De hoofdstukken zijn kort en de auteur houdt de vaart er goed in. Subtiele aanwijzingen en onverwachte plotwendingen houden de lezer bij de les. Hierdoor zakt het verhaal nergens in. Het politieteam probeert met veel creativiteit telkens weer een stapje verder te komen.

Doe niet open leest als een boek geschreven door een geroutineerde thrillerschrijver. De plot zit goed in elkaar, de personages zijn mooi uitgewerkt en de spanningsboog blijft constant gespannen. Is er dan niets negatief op te merken aan dit boek? Afgezien van de bijzondere persoonlijke situatie waarin Kett zich bevindt, is het een gemiddelde Britse thriller, zeker goed, maar niet uitmuntend.

De serie rondom DCI Robert Kett is er een om in de gaten te houden. In het Engels zijn er inmiddels meerdere delen van verschenen. De aandacht die de auteur besteedt aan zowel de politieagent Kett, die nergens voor terugdeinst als de kwetsbare vader Kett zorgt voor een mooie mix. Het is zeker een thriller die vrouwen zullen kunnen waarderen.

Werken als model en een leven in luxe, daar dromen veel jonge vrouwen van. Dat het een harde wereld vol concurrentie is en dat gewicht bepalend is voor succes is een gegeven dat ze makkelijk over het hoofd zien, net als de onderlinge concurrentiestrijd. Met Modelmoord heeft Marelle Boersma weer een thriller met een actueel maatschappelijk thema geschreven, waarmee ze haar twintig jaar bestaan als auteur viert. Boersma heeft al veel bestsellers geschreven. De lijst stond op de shortlist bij de verkiezing van De Beste Nederlandse Vrouwenthriller van 2023.

In Modelmoord worden we meegenomen naar Malta waar het heerlijk vertoeven is en topmodel Bo Kaptein in een luxueuze villa woont met haar charmant overkomende man Nick die duikinstructeur is. Haar leventje is totaal anders geworden dan ze zichzelf had voorgesteld. Het wekelijkse meetlint, de strijd om haar gewicht en de openlijke ontrouw van Nick hebben haar ogen geopend. “Je wist met wie je in zee ging.” Alleen de modellenwereld verlaten waar haat en nijd een gegeven zijn, kan ze nog niet. Een ongeluk verandert Bo’s leven drastisch. Haar geheugen vertoont zwarte gaten en ze herinnert zich niets van wat eraan vooraf ging.

Vanaf het begin worden we in het verhaal getrokken door de wetenschap dat er iets staat te gebeuren door het voorgevoel van gevaar door Bo. Deze onderhuidse spanning ebt niet weg, maar loopt verder op, mede door de gebruikte cliffhangers aan het einde van de hoofdstukken. In het plot draait het om gemaakte keuzes, jaloezie, misleiding, geheimen, ontrouw en machtsspelletjes. Het verhaal wordt vanuit wisselende perspectieven verteld, waardoor er een verschillende kijk ontstaat op gebeurde dingen. Tevens ontstaat er hierdoor inzichten in de karakters. Door de vele wisselingen tussen heden en verleden worden de puzzelstukjes langzaam in elkaar gelegd om de puzzel compleet te maken. De lezer krijgt een flinke kluif om erachter te komen wat er voorafgaand aan het ongeluk gebeurd is. De personages zijn op een dusdanige manier vorm gegeven dat er aan ieders motieven getwijfeld kan worden. De sfeer van het zonrijke Malta met zijn mooie (duik) plekjes als het schilderachtige Blue Grotto is voelbaar. De opbouw naar de ontknoping is er een vol vaart, spanning en onverwachte onthullingen. Boersma bouwt het plot zorgvuldig op en laat zien wat het gevaar is van het gebruik van Ozempic, een medicijn voor diabetespatiënten dat de eetlust remt, maar vervelende bijwerkingen heeft. In een nawoord geeft zij aan een uitgebreide research naar Ozempic als omstreden afslankmiddel gedaan te hebben, iets wat modellen die onder druk staan veelvuldig gebruiken om af te vallen. Dit was haar drijfveer om te schrijven over maatschappelijke misstanden. Ze verwijst naar de documentaire De modellenmythe die eind 2024 op televisie verscheen en waarin de duistere kant van het modellenbestaan wordt onthuld. Verder maakt ze verwijzingen naar diverse geraadpleegde bronnen op internet.

 

Met spannende, meeslepende wendingen in Modelmoord weet Boersma de lezer te tergen en geboeid te houden vanaf de eerste bladzijde. De waarheid is van ondergeschikt belang, zolang het maar voor de goede zaak is.

Marjolein van der Gaag won in 2022 de Hebban Zilveren Strop voor het beste spannende verhaal met het verhaal Onder de waterspiegel. Sindsdien heeft ze verschillende thrillers geschreven. Met haar thriller Verlaat de gevangenis zonder betalen is ze genomineerd voor de Hebban Thriller Prijs 2025. De uitslag daarvan wordt in juni bekendgemaakt tijdens de thrillerweken.

In Gevaarlijk spel komt de collega van Maaike, Paul,  om het leven. Ze zijn beiden journalist bij de lokale krant en werkten veel samen. Wat niemand weet is dat zij een affaire hadden en dat Maaike zwanger is van hem. Tijdens het opruimen van haar kamer komt ze een doosje tegen met informatie over de laatste zaak waar Paul mee bezig was. Ineens komt alles in een ander daglicht te staan en lijkt niets meer toevallig gebeurd te zijn…

Wat volgt is een thriller waarbij corruptie een grote rol speelt en het feit dat ze leert om echt niemand meer te vertrouwen maakt van dit boek een verhaal dat morgen zomaar in de krant zou kunnen staan. Een thriller waarvan je echt hoopt dat het fictie is. Heerlijk hoe Van der Gaag de lezer laat twijfelen en af en toe terug laat lezen om te laten zien dat het wél klopt wat ze schrijft. Waar in het begin lijkt alsof een bepaalde situatie wel heel toevallig lijkt, blijkt het later bewust genoteerd te zijn en dan komt er ook meer diepgang in het verhaal. Emoties en gevoelens krijgen dan ook meer ruimte.

Hoe Van der Gaag consequent blijft in het beschrijven van de personages en hun karakters laat alleen maar zien dat ze meer en meer is gegroeid als auteur. Ze weet na een korte inleiding waarin de hoofdpersoon vrij naïef overkomt het verhaal al snel over een hele andere boeg te gooien. De naïviteit van Maaike is trouwens een mooie tegenhanger ten opzichte van de meer ervaren mensen in het verhaal.  

Gevaarlijk spel is een niet al te complexe thriller dat heel prettig leest. 

Na het monopolyspel heeft Van der Gaag weer een heel ander spel gevonden om de uitdaging voor het schrijven van een thriller mee aan te gaan. 

Het schrijven van Sluipwesp, het debuut van Annerieke de Vries, nam negen jaar en acht manuscriptversies in beslag. In dat eerste boek verscheen Maud al als personage. Ook in het tweede werk van de auteur keerde zij terug. In De laatste zeven staat Maud opnieuw centraal.

Maud werkt in een mortuarium en krijgt van haar leidinggevende te horen dat ze verplicht een week vrij moet nemen. In die periode mag ze het mortuarium niet betreden. Een opmerkelijke maatregel, die al snel het gevoel oproept dat er iets niet klopt. De koele, afstandelijke setting van het mortuarium draagt daarbij bij aan een onderhuidse spanning die voelbaar blijft.

Het verhaal wordt volledig verteld vanuit Mauds perspectief. Doordat alleen haar gedachten en handelingen worden gevolgd, ontstaat er een beklemmende spanning. Andere personages blijven op afstand; hun motieven blijven onduidelijk, wat het dreigende gevoel versterkt. Maud is bovendien een overtuigend uitgewerkt personage, waardoor haar emoties en twijfels goed overkomen.

De schrijfstijl van Annerieke de Vries is toegankelijk en meeslepend. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en mondt uit in een onverwachte ontknoping die nieuwsgierig maakt naar een eventueel vervolg. De hoofdstukken zijn overzichtelijk en kennen een goed ritme. Er wordt subtiel toegewerkt naar een climax, zonder te vervallen in overdrijving of sensatie.

Hoewel De laatste zeven prima los te lezen is, bieden de eerdere boeken waarin Maud voorkomt waardevolle extra context. Die achtergrond maakt haar keuzes in dit deel beter te begrijpen.

De laatste zeven is een psychologisch geladen thriller waarin het gevaar sluimert onder het oppervlak en één vrouw zich staande moet houden te midden van stilte, geheimen en dreiging. Het boek is ideaal voor lezers die houden van een verhaal verteld vanuit één beperkt perspectief, waarbij spanning en mysterie vooral voortkomen uit de innerlijke beleving van het hoofdpersonage. Fans van auteurs als Loes den Hollander en Marion Pauw zullen deze thriller zeker waarderen vanwege de psychologische diepgang en de toegankelijke, maar spannende stijl.

Naast auteur is Marjolein van der Gaag ook actief als schrijfcoach. Ze haalt minstens evenveel plezier uit het begeleiden van anderen als uit het schrijven van haar eigen verhalen — en dat enthousiasme is voelbaar.

De schrijfstijl in Gevaarlijk spel is vlot en toegankelijk, wat het boek ook geschikt maakt voor jongere lezers of beginnende thrillerfans. Geen complexe zinsconstructies of overbodige uitweidingen, maar een prettig tempo dat uitnodigt tot doorlezen. Voor ervaren thrillerlezers zal het verhaal weinig echte verrassingen bevatten; sommige ontwikkelingen laten zich al vroeg raden. Toch blijft de plot interessant genoeg om de aandacht vast te houden.

De sfeer is beklemmend en bouwt geleidelijk op. Er sluimert voortdurend iets onheilspellends op de achtergrond, dat langzaam maar zeker de overhand krijgt. De journalistieke context en de geheimzinnige omstandigheden rondom het ongeluk versterken dat gevoel van dreiging.

Maaike Landman is een geloofwaardig en gelaagd hoofdpersonage. Haar innerlijke conflict, verdriet en wantrouwen zijn invoelbaar en zorgen voor betrokkenheid. Jasper de Hoog had wat meer diepgang mogen krijgen; dat had het verhaal nog boeiender gemaakt. Ook had extra achtergrondinformatie over Paul Kamp het geheel kunnen versterken.

Wat dit verhaal extra kracht geeft, is de overtuigende balans tussen het persoonlijke en het maatschappelijke. De worstelingen van Maaike staan niet op zichzelf, maar zijn verweven met bredere thema’s die herkenbaar zijn in de hedendaagse journalistiek en samenleving. Dit zorgt voor een thriller die niet alleen spannend is, maar ook tot nadenken stemt. Bovendien weet Marjolein van der Gaag met haar achtergrond als schrijfcoach precies hoe ze emoties en spanningsboog effectief inzet, wat de leeservaring prettig en meeslepend maakt.

Thematisch snijdt het verhaal actuele onderwerpen aan zoals macht, manipulatie, loyaliteit en journalistieke integriteit. Deze elementen geven het boek extra gewicht en tillen het boven de standaard thriller uit.

Gevaarlijk spel is geen thriller vol spektakel, maar een psychologisch geladen verhaal waarin sluimerende dreiging en morele vragen centraal staan. Ideaal voor lezers die graag onder de huid van personages kruipen.

Auteur Annerieke de Vries is manager op de operatiekamer van een ziekenhuis. Nadat ze een aantal romans had geschreven, verscheen in 2018 verscheen haar debuutthriller Sluipwesp, die net als haar volgende thrillers handelt rond mortuariummedewerkster Maud.

Er gebeuren vreemde dingen in het mortuarium waar Maud werkt. Haar baas geeft haar verplicht een week vrij en verbiedt haar om ook maar een stap in het mortuarium te zetten. Dat is voor Maud juist een reden om toch te gaan kijken, begaan als ze is met de overledenen waar ze zoveel aandacht aan besteed heeft. Ongewild belandt ze in een strijd tegen de klok om een seriemoordenaar te ontmaskeren. En er vallen meer slachtoffers.

De laatste zeven is opgebouwd uit zeven hoofdstukken, die elk een dag beslaan en die allemaal vanuit Maud verteld worden. De weergave van  haar werk in het mortuarium is uiterst gedetailleerd en heeft lugubere kantjes. Het is aangrijpend hoe Maud daarnaast de zorg voor haar zoontje in haar leven in probeert te passen. 

Mauds fascinatie voor vogels is een rode draad. De auteur schrijft filosofisch over de natuur, met diepgravende beschrijvingen van vogels, zodat de lezer tot zijn oren midden in die natuur zit en in complete stilte de vogels mee-observeert.

Hier zit ook een keerzijde aan. Het voortdurend gebruik van zoetige bijnamen voor de overledenen en overal vogels bijhalen wordt op den duur een beetje irritant. De Vries wil zich soms verliezen in een onverwachte langdradigheid die niet bij de rest van haar verhaal past, waardoor de lezer de neiging kan krijgen om dan stukken over te slaan. 

Maud is neergezet als een heel kwetsbare, etherische hoogsensitieve vrouw die intens leeft voor het welzijn van overledenen en dit boven alles lijkt te stellen. Dit komt meer naar voren dan bij Een duistere plek, het vorige deel rond Maud. Maar ze is wel in staat zich sterk op te stellen,  ze doet alles om haar zoontje Mees terug te krijgen. 

Terwijl de situatie voor Maud steeds nijpender wordt, komt de auteur met een schokkende wending. Maud komt persoonlijk in gevaar en neemt een paar grote risico’s. Het verhaal raakt in een stroomversnelling, De Vries sleurt haar lezer in een hele achtbaan mee, waarna ze met een ijzingwekkende ontknoping afsluit. Met haar vlotte stijl laat Annerieke de Vries het verhaal bruisen, haar timing is ook erg goed.  Wat minder langdradigheid hier en daar zou de leesbaarheid ten goede komen. 

De laatste zeven is een origineel verhaal met een niet-alledaags hoofdpersonage en een behoorlijke dosis spanning. Mauds’ verhaallijn grijpt terug op het eerdere deel en blijkt na dit boek ook door te lopen. De Vries werkt de plot zorgvuldig uit en zorgt voor de nodige verrassingen. De cliffhanger aan het slot suggereert zonder meer een vervolg.  

Marjolein van der Gaag gebruikt het liefst waargebeurde feiten in haar thrillers. Dat kan ook de reden zijn dat ze Gevaarlijk spel - haar debuut uit 2012 - herzien heeft door het aan te vullen met recentelijke gebeurtenissen. 

Als groot voetballiefhebber wilde van der Gaag eigenlijk sportjournalist worden. Ze ging uiteindelijk aan de slag als algemeen verslaggever bij het dagblad De Telegraaf, maar haar thrillerdebuut speelt zich wel af in de voetbalwereld. 

Journaliste Maaike Landman is zwanger van haar collega Paul als hij om het leven komt bij een auto-ongeluk. Een paar weken later ontdekt ze dat hij kort voor zijn dood een schokkend verhaal op het spoor te zijn geweest. De vraagt rijst of zijn dood wel een ongeluk was. Maaike slaagt erin om zichzelf ondanks haar verdriet bijeen te rapen en strijdbaar een onderzoek te starten, waarbij ze te dealen heeft met een stugge politie die geen moeite lijkt te doen om de zaak op te lossen. 

Dat Maaike bij toeval in de wereld van het profvoetbal belandt, is iets te dik aangezet, maar dit had de auteur nodig om haar te linken aan het verhaal wat Paul op het spoor was. Van der Gaag laat haar lezers met Maaike meeleven en getuige zijn van wat onaangename verrassingen. Ze zorgt voor onverwachte wendingen in het verhaal, waardoor de lezer geboeid  blijft. 

Hoe het allemaal zit en wie schuldig zijn komt niet echt als een schok, omdat Van der Gaag ruim voor de slotfase daar al naartoe werkt en haar lezers alles laat meemaken.

Met Gevaarlijk spel legt de auteur nadruk op een paar actuele thema’s, zoals MeToo, omkopingsschandalen en onbetrouwbare overheden, en hoe hierbij onschuldige slachtoffers vallen. Het zorgt voor verbijstering dat dit ook in Nederland gewoon kan gebeuren.

Al is Gevaarlijk spel niet zenuwslopend spannend, het zorgt voor veel leesplezier door de meeslepende stijl waarin het is geschreven. Maaike krijgt de sympathie van de lezer, haar verhaal zal zeker onder de huid kruipen.

Marelle Boersma is een gevestigde naam in de Nederlandse thrillerschrijverij. Ze schreef talloze thrillers en boeken in de Vertrekthriller-reeks, waarin hoofdpersonages een nieuw leven beginnen in het buitenland – een ervaring die ze zelf ook doormaakte. Maar ook voor actuele thema’s, zoals kindermisbruik, onderdrukking en sociale ongelijkheid, duikt Boersma niet weg. Naast schrijven helpt ze als schrijfcoach anderen om hun verhaal tot leven te brengen via trainingen, schrijfvakanties en persoonlijke begeleiding.

Glamour, gevaar en een dodelijk geheim nemen de lezer mee in de duistere kant van de modellenwereld, waar schijn bedriegt en schoonheid een torenhoge prijs kent. Zo ook voor Topmodel Bo die alles lijkt te hebben: roem, rijkdom en een droomleven op Malta met haar knappe vriend Nick. Maar achter de façade van glitter en luxe schuilt een wereld vol rivaliteit, manipulatie en onzekerheid. Wanneer Bo geconfronteerd wordt met verraad én een moord op een feest van haar modellenbureau, verandert haar leven in een nachtmerrie. Is ze slachtoffer van een sluw spel, of speelt ze zelf een rol in het dodelijke complot? 

Boersma staat erom bekend om misstanden in de samenleving op scherpe wijze aan te kaarten in haar plot, verpakt in meeslepende thrillers die de lezer uitdagen én aan het denken zetten. In dit boek is het de populaire afslankinjectie Ozempic die centraal staat in een duister plot dat zich langzaam ontvouwt. Pas laat in het boek worden de gevaren van Ozempic en de obsessie met lichaamsbeeld echt expliciet gemaakt. Dit vertraagt de impact van de boodschap die Boersma gewoonlijk zo scherp weet over te brengen. Modelmoord biedt een actueel thema en een interessante setting, maar komt minder sterk uit de verf dan eerdere boeken van Marelle Boersma. Het verhaal kent te veel perspectieven, wendingen en toevalligheden, waardoor de kracht van de boodschap verwatert. De vele wisselingen – zowel tussen personages als tussen heden en verleden – maken het lastig om volledig in het verhaal te duiken. Lange tijd blijft onduidelijk waar de plot naartoe werkt, waardoor de spanningsopbouw hapert. De vertrouwde schrijfstijl blijft overeind, maar het plot had gebaat bij meer focus en geloofwaardigheid. Het slot komt bovendien abrupt en voelt wat over-the-top aan. Er zijn veel dubbele rollen en wendingen die de geloofwaardigheid ondermijnen. Waar Boersma doorgaans excelleert in het uitwerken van realistische personages en situaties, lijkt ze hier te zijn doorgeschoten in het creëren van een complex plot dat aan zijn eigen gewicht ten onder gaat. Al met al een aanrader voor de trouwe Boersma-lezer, maar niet haar sterkste werk.

Met Modelmoord levert Marelle Boersma haar jubileumboek af: een indrukwekkende mijlpaal na 20 jaar auteur met een schrijverscarrière die bol staat van de spannende verhalen waarin een maatschappelijk tintje zit verworven.

Marie-José Verweij is een Nederlandse thrillerschrijfster die in Italië woont en werkt. Van kleins af aan is ze gek op lezen. In 2021 kwam haar debuutthriller Met onbedachte rade uit. In 2024 werd dit opgevolgd door Geen weg terug. In 2025 verscheen haar derde thriller: De opgraving. Het bijzondere is dat deze thriller speelt in Vianen, waar Marie-José is opgegroeid. Bovendien heeft ze een feitelijke gebeurtenis als uitgangspunt genomen voor haar boek: de vondst van een massagraf. 

Bij het doortrekken van de gracht in Vianen wordt een graf met vijf individuen gevonden naast een oude stadsmuur, net buiten het terrein van een voormalig kasteel. Er wordt vermoed dat er nog meer mensen begraven liggen. Het vreemde is dat deze begraafplaats niet gedocumenteerd is. Het is onbekend wie hier begraven liggen en uit welke tijd het graf komt. Archeoloog Anouk wordt daarom ingeschakeld om te helpen bij deze bijzondere ontdekking. Ze doet dit onder andere samen met haar aantrekkelijke collega Cas. Tijdens hun werk worden ze tegengewerkt en doen ze een vreemde ontdekking. 

De opgraving is een thriller die rustig begint met een situatieschets. Dan gebeuren er vreemde dingen en weet Marie-José er op een mooie manier spanning in te brengen. De structuur van De opgraving is helder. De dagen vanaf inschakeling van Anouk zijn genummerd en per dag zijn er korte hoofdstukken vanuit verschillende hoofdpersonen waaronder Anouk zelf. Verder wordt Bert gevolgd, de ex-voorzitter van de historische vereniging. Hij heeft zo zijn eigen belangen bij de vondst. Tenslotte zijn er hoofdstukken vanuit wethouder Mieke, die dit als een kans ziet voor haar carrière en zelfs de, soms persoonlijke, dreigementen zo terzijde schuift. Tussendoor zijn er dagboekfragmenten uit het verleden, dit is een mooie toevoeging.

Marie-José heeft een prettige schrijfstijl. Ze weet de lezer goed mee te nemen in het verhaal en ieders keuzes. De personages zijn goed neergezet. Het onderwerp is origineel met een mooie mix tussen fictie en werkelijkheid. Aan het eind vallen de puzzelstukjes mooi in elkaar en is er nog een mooie wending.

Marie-José Verweij heeft met De opgraving een thriller geschreven waarbij een historische gebeurtenis de basis heeft gevormd. Het verhaal begint rustig en laat de lezer dan niet meer los.

De nieuwkomer is het tweede deel van een serie, geschreven door Martine Kamphuis. Dankzij haar werk als psychiater, heeft ze veel kennis van het vak. Dit gebruikt ze dan ook op een prettige manier in deze serie van de kliniek. Daarvoor heeft ze al vele boeken geschreven voor zowel volwassenen als jongeren. De nieuwkomer is als standalone te lezen, maar het is prettig als het eerste deel gelezen is, zodat de meeste personages al bekend zijn.

Sanne werkt nog steeds in de tbs-kliniek, ondanks de heftige ervaringen in haar werk. Wanneer ze een nieuwe leidinggevende krijgt, moet ze erg wennen. Ze mist haar vorige teamleider, Karel, enorm en is dan ook blij als hij nog wat cliënten begeleid. Echter heeft ze hem al een tijdje niet gezien en gaat ze op onderzoek uit. Ondertussen loopt het ook niet helemaal lekker in haar nieuwe relatie met David en moet ze voornamelijk alleen de medische dienst draaien omdat een collega voor langere tijd afwezig is. 

Martine Kamphuis begint wederom met een spannende proloog. Hierin is al snel duidelijk dat er iets gaat gebeuren en met wie. Gedurende het verhaal leeft de lezer toe naar dit hoogtepunt. Zoals ook in het vorige deel, is ook dit verhaal geschreven vanuit Sanne. We krijgen haar spanningen mee, maar ook haar leven buiten het werk om. Ze heeft een goede vriend David die ze wel erg leuk vindt. Al snel krijgen ze een relatie, wat met ups en downs gaat. Door zijn kijk op haar werk, voelt ze zich nog kwetsbaarder en is ze soms afgeleid. Hierdoor dreigt haar eigen leven in gevaar te komen. 

Doordat er opgebouwd wordt naar hetgeen er in de proloog al beschreven staat, is het jammer dat wanneer dit afspeelt, er al snel een oplossing is. Hierdoor lijkt het verhaal afgelopen, maar dat is het niet. Er wordt toegewerkt naar een nieuw hoogtepunt. Die komt wel als een verrassing, maar is wederom snel voorbij. Hierdoor is de spanning minder voelbaar dan in de kliniek. Echter heeft het verhaal wel wat meer diepgang omdat alle puzzelstukjes op het eind samen komen. Hierdoor komt het verhaal wel realistisch over en zit het goed in elkaar.

De relatie tussen David en Sanne verloopt af en toe stroef. Hij doet onverwachte dingen, waardoor Sanne onzeker wordt. Dit neemt ze logischer wijs ook mee naar haar werk, waardoor ze slordiger wordt. En laat dit nu net niet handig zijn in een tbs-kliniek. De cliënten die er wonen zijn geen lieverdjes. Sanne is dan ook erg op haar hoede en achterdochtig. Past ze hierdoor goed op zichzelf? Of zorgt ze ervoor dat de cliënten haar interessanter vinden?

Martine Kamphuis heeft met De nieuwkomer een mooi vervolg geschreven op De kliniek, waarbij de spanning helaas maar met vlagen gevoeld wordt. Desondanks zit het verhaal wel goed in elkaar en krijgt de lezer een kijkje achter de deuren van een tbs-kliniek waar het nooit saai is.