Een concert van Stromae, daar begint het boek mee, twee broers staan tegenover elkaar en de een loopt weg terwijl de ander blijft liggen. Een onderzoek volgt waarin Lexi Callier het voortouw neemt. Zij is bekend uit het eerste deel van deze serie en naast haar werk heeft ze in haar privéleven ook de nodige perikelen. Het onderzoek laat al gelijk wat gaten zien die Lexi snel doorheeft en als haar dochter naar het internaat is heeft zij alle ruimte om op onderzoek uit te gaan. 

In het begin wordt er geschakeld tussen de verschillende personages en gebeurtenissen. Het is even wennen aan de schrijfstijl van Nijs. Er wordt ook gedacht dat er een vergissing is gemaakt met de namen maar dan komt de lezer erachter hoe alles zit en wie er achter de moord zit op welke persoon. Een mooie ontdekkingstocht, dat wel. Het is wel aan te raden om de serie vanaf deel één te gaan lezen vanwege overkoepelende verhaallijnen. 

Hoewel de muziekteksten van Stromae wel genoemd worden, is er verder weinig verband met de muzikant zelf. De schrijfstijl is bijzonder omdat veel uitgelegd wordt vanuit de gedachten van de verschillende personen. Daardoor worden soms acties gemist en moet er soms opnieuw gelezen worden. Door ruimte te geven aan mensen met een beperking of mensen die anders zijn, geeft Nijs ruimte aan veel mensen om begrip en herkenning te tonen voor de personages in het boek. Hoe heerlijk om te lezen dat tienerdochters altijd een eigen wil hebben en zich niet tegen laten houden door hun blindheid. En dat iedereen er mag zijn. Aan de andere kant is het schrijnend dat kinderen vast willen blijven houden aan wat er was, ook al is dat voor de ouders echt niet meer mogelijk. Het geeft verdieping in de personages en een extra laag aan het verhaal. 

Maar het is een thriller. Een vrouwenthriller. En zoals het in een thriller verwacht wordt, is het een boek waarin de spanning goed opgebouwd wordt ondanks de persoonlijke zijsporen.