Lege handen is een mooi en helder verhaal en de huiselijke taferelen doen tot de verbeelding spreken. Maar een echte thriller vind ik het niet. De loop van het verhaal wordt al snel weggegeven, en ook de identiteit van de dader laat niet lang op zich wachten. Storend is dit niet echt; de boeiende manier van schrijven van van Santen maakt veel goed. Valerie wordt goed beschreven, haar emoties en vastberadenheid zijn erg herkenbaar, vooral voor lezeressen met kinderen. Ook een zekere mate van spanning is aanwezig: in schuingedrukte gedeeltes komt een andere vrouwelijke hoofdpersoon aan het woord. Door de ik-vorm waarin dit geschreven is, krijg je als lezer een kijkje in de gedachten van deze persoon. Hoewel een thriller-achtige spanning dus achterwege blijft, en de ontknoping niet echt onverwacht is, is dit boek het zeker wel waard om te lezen. Het boeiende verhaal is op een heel beeldende manier geschreven, en het onthutsende gevoel bekruipt je dat dit een ieder van ons kan overkomen.