Zij loopt er recht in.

Wat begint als een geheime, verslavende liefde, verandert in een web van leugens, halve waarheden en gevaarlijke stiltes.

Grenzen vervagen.
Wat waar lijkt, voelt als een leugen.

Liefde schuurt tegen verraad, en elke keuze die Mirjam maakt kan haar laatste zijn.

Hoeveel kun je geloven van een man die zijn verleden verborgen houdt? Hoeveel van jezelf durf je op te geven om te beschermen?

De Verkeerde is een psychologische thriller die je meesleept tot de laatste pagina - en je achterlaat met één brandende vraag: wat is jouw grens?

De verkeerde wordt voornamelijk verteld door Mirjam en af en toe door haar vriendin Iris. Het verhaal begint direct te rollen. Charlotte Swart hanteert een staccato schrijfstijl, dit waarschijnlijk om de situatie te benadrukken. Dit leest echter niet echt vloeiend en is een beetje hakkelend. De hoofdstukken zijn kort en het verhaal wordt langzaam opgebouwd. Er komen veel herhalingen in voor, net als veel vergelijkingen. Sommige woorden komen (te) veelvuldig voor. Bij een redigeerronde zouden de foutjes en taal technische zaken eruit gehaald kunnen worden. Jammer, want het verhaal op zich leent zich wel voor een psychologische thriller. De onderwerpen vertrouwen, wantrouwen en onvoorwaardelijke liefde zijn hiervoor uitermate geschikt. 

De personages blijven vlak, ondanks dat bijvoorbeeld Mirjam veel aan het woord is. Beetje bij beetje onthult Swart hoe het verleden van Vincenzo eruitzag en waarom hij handelt zoals hij doet. De verkeerde had zeker de potentie om een gelaagde thriller te zijn gezien de onderwerpen die Charlotte Swart aanstipt. Want waar ligt de grens? Hoever gaat iemand voordat de liefde omslaat in iets anders? In hoeverre is iemand te vertrouwen? Dit zijn allemaal interessante vragen en geschikt om er een spannend psychologisch verhaal over te schrijven. In De verkeerde zit duidelijk een boodschap en een vraag die de lezer aan het denken zet.