Vijf tieners bereiden zich voor op een nacht kamperen in het bos vlak buiten hun kleine stadje. Lachend en bepakt met tenten en slaapzakken banen ze zich een weg richting de donkerste delen van het woud, ver weg van nieuwsgierige ogen. Maar wanneer de volgende dag de zon opkomt, zijn er nog maar vier vrienden over.

Leahs vrienden zijn er kapot van en zweren dat ze niks vreemd hebben gezien of gehoord. Haar beste vriendin kan nauwelijks door haar tranen heen praten wanneer ze de gebeurtenissen van die nacht omschrijft – dansen, marshmallows roosteren, bier drinken bij het kampvuur… Maar is dit echte rouw, of verbergt ze iets? En wat is er met Naomi gebeurd tijdens dat ene uur waarover niemand iets kan vertellen? Welk verontrustend verleden schuilt achter de perfecte manieren van de jongen die de kampeertrip organiseerde en wie is bereid te liegen, en meer, om zijn geheimen te bewaren?

Deze rugzak van Gina lijkt er door Kovach heel abrupt bij gehaald. Voor het gevoel is het zelfs veel te plotseling, maar het is wel een rode draad die al door alle voorgaande delen loopt. Sowieso staan er in Toen waren er vier regelmatig verwijzingen naar de vorige boeken in de reeks, dus het is raadzaam om de delen op volgorde te lezen. Kovach laat de lezer diep meevoelen in de angst van de tieners over de anonieme dreigementen die ze ontvangen. Een aantal hoofdstukken zijn verteld vanuit hun perspectief. Het is echter duidelijk dat er veel meer speelt, zaken die ze koste wat het kost geheim willen houden. 

Het politieonderzoek staat centraal in Toen waren er vier. Elke briefing is tot in detail beschreven, inclusief alle afspraken en de verdeling van de opdrachten aan de verschillende rechercheurs. Dit heeft tot gevolg dat veel al bekende voorvallen nogmaals nauwkeurig benoemd worden, hetgeen regelmatig een gevoel van ongeduld oproept. Kovachs stijl is hier en daar misschien wel iets te langdradig, maar toch ook meeslepend. Ze houdt haar lezer geboeid. De broeierige sfeer van de hete zomer is voelbaar, net als Gina’s eigen zorgen, die haar steeds meer benauwen. Op heel geraffineerde wijze zorgt Kovach bij dit laatste voor steeds meer vertraging in de tekst, zodat de lezer bijna van minuut tot minuut Gina’s angst voelt toenemen en daarmee haar onzekerheid over haar toekomst als rechercheur. Als zich meer slachtoffers aandienen raakt het verhaal in een stroomversnelling. Zelfs als de waarheid zichtbaar aan de horizon gloort, komt Kovach op meesterlijke wijze met een schokkende twist. De ontstellende, onverwachte plot kent eigenlijk alleen maar verliezers.