Frankie Elkin is gespecialiseerd in verdwijningszaken van lang geleden. Toch neemt ze in de snikhete straten van Tucson de

zaak van een nog vrij recente vermissing op zich. De vrouw die vermist wordt is Sabera Ahmadi, een jonge moeder met een oorlogstrauma. Haar man en de politie lijken niet bezorgd te zijn over haar verdwijning, maar Frankie weet hoe een trauma werkt, en dat dat nooit tot iets goeds leidt. Ze besluit dat de vrouw gevonden moet worden voor haar iets overkomt.

Een paar dagen later wordt Sabera gezien op camerabeelden: ze loopt weg van de plaats delict van een dubbele moord. Frankie realiseert zich dat Sabera niet zo onschuldig is als ze lijkt. Het antwoord op de vragen rond haar verdwijning moet worden gezocht in het verleden van Sabera, maar daarmee brengt Frankie hun beider levens in gevaar.

Ze heeft te veel gezien, nu is ze nergens meer veilig.

Frankie Elkin heeft een bijzondere hobby. Zij spoort lang vermiste mensen op, in wie bijna niemand geïnteresseerd lijkt te zijn. De Afghaanse Sabera Ahmadi is na de val van Kabul naar Amerika gevlucht. Frankie vermoedt dat de vrouw in gevaar is en ze besluit haar te gaan zoeken. Als Sabera wordt gezien bij een plaats delict, vraagt Frankie zich af of de vrouw zo onschuldig is als ze lijkt. Frankie komt terecht in Sebara’s Afghaanse geschiedenis en dat is niet zonder gevaar. 

Gardner vertelt Kus haar vaarwel in de ik-vorm, vanuit Frankie. Het heeft lange hoofdstukken, met tussendoor stukken uit Sebara’s dagboek, eveneens van behoorlijk formaat. Gardners schrijfstijl is niet echt aangenaam of pakkend. Misschien door de lange, woordelijk weergegeven dialogen, of door overbodig Frankie’s gedachtenflitsen te vermelden. Dat stoort, net als de vele gedachtepuntjes na een zin. De flardjes humor die Gardner erin stopt, werken jammer genoeg niet echt. Het is allemaal te veel, alsof de auteur niet alleen de lezer, maar ook zichzelf nog moet overtuigen. Gardner zoomt diep in op de val van Kabul en het vluchtelingenvraagstuk. De trauma’s van de vluchtelingen en de opvangproblematiek passeren uitgebreid de revue. Het zou allemaal niet misstaan als documentaire over dit onderwerp. Ook de omstandigheden in Frankies tijdelijke onderkomen krijgen pagina’s vol de ruimte. Men zou bijna vergeten dat er nog een vermissingszaak is. 

Desondanks blijft het raadsel boeien. Frankie’s ontdekkingen zetten aan tot verder lezen en de vriendelijke Afghanen met het lekkere Afghaanse eten winnen de sympathie. 

Frankie blijft in zekere zin een moeilijk te duiden personage. Ze komt over als voorzichtig, met soms kinderlijk enthousiasme, maar wel doortastend en met oog voor detail. Ze heeft te dealen met haar eigen demonen en met het bizarre, tijdelijke, luxe onderkomen, waar ze doodsbang is voor de slangen die ze moet verzorgen. Onverwachte boodschappen in code geven het verhaal weer een andere draai. Sebara komt ook goed uit de verf als een vrouw met bijzondere gaven. Via haar dagboek vertelt ze haar levensgeschiedenis en hierdoor komt de lezer meer te weten dan Frankie, hetgeen een leuke spanning oplevert. Men kan opveren als Kus haar vaarwel aankomt bij een bijzondere wending en een heel bloederige ontknoping, waarna Gardner nog een mooie twist in petto heeft. 

Kus haar vaarwel is in potentie een goed verhaal met goede opbouw en plot, waarin de gruwelijkheden die de Afghaanse vluchtelingen hebben moeten doorstaan diep doordringen. Als Lisa Gardner het less is more onder de knie krijgt en 300 pagina’s kan vullen met een spannende thriller zonder te veel af te dwalen, zal zij zeker kunnen gaan behoren tot de top van thrillerauteurs.