Jarenlang moest Inge haar dochtertjes missen, nadat haar ex haar tot het uiterste dreef. Eindelijk lijkt er weer een toekomst mogelijk en denkt Inge voorzichtig grip op haar leven te krijgen. Maar één ontmoeting met haar ex verandert alles. Door een verkeerde stap stort haar zorgvuldig opgebouwde bestaan als een kaartenhuis in elkaar. En dan komt het bericht dat haar kinderen verdwenen zijn...

Hoe ver ga je als moeder om je kinderen terug te vinden? Inge belandt in een nachtmerrie die haar diepste angsten waarmaakt.

In Onkruid vergaat niet heeft Inge jarenlang moeten leven met het hartverscheurende gemis van haar dochtertjes. Na een periode waarin haar ex-partner haar emotioneel tot het uiterste dreef, probeert ze voorzichtig haar leven weer op te bouwen. Er lijkt eindelijk ruimte voor hoop: een toekomst waarin ze haar kinderen terugziet en ze dus opnieuw grip krijgt op haar bestaan. Maar een toevallige ontmoeting met haar ex zet alles op losse schroeven. Een impulsieve, verkeerde beslissing brengt haar ogenschijnlijk herstelde leven aan het wankelen en dan verdwijnt ineens elke zekerheid wanneer ze bericht krijgt dat haar kinderen spoorloos zijn. Wat volgt is een nachtmerrie waarin ze geconfronteerd wordt met haar diepste angsten. 

Kleine laat de lezer voelen hoe angst een blik vernauwt en hoe liefde voor een ander tot onvoorstelbare keuzes kan dwingen. Ook hier laat ze weer haar ware kracht zien waarin emoties en motieven altijd geloofwaardig en gelaagd zijn. Kleine houdt haar zinnen strak, haar suspense consistent en haar tempo hoog. Vanaf de eerste bladzijde zit de lezer midden in Inges strijd en de opgebouwde spanning maakt wegleggen vrijwel onmogelijk. De twist die richting het einde wordt onthuld is origineel en komt niet meteen op de lezer af, maar blijkt achteraf subtiel voorbereid. 

Onkruid vergaat niet is een compacte, maar toch ijzersterke psychologische novelle die vanaf de eerste bladzijde vastgrijpt. Kleine weet met weinig woorden een wereld te schetsen waarin angst, wantrouwen en moederliefde elkaar voortdurend versterken en waarin niets is wat het lijkt.