Niets is moeilijker terug te vinden dan verloren vertrouwen.'

Sofie dacht dat ze alles had verloren – haar huwelijk, haar vrijheid, haar vertrouwen in de mensen om haar heen. Maar wanneer het verleden haar opnieuw inhaalt, blijkt dat de echte strijd pas begint. Een manipulatieve echtgenoot, een obsessieve minnaar en een mysterieuze saboteur sleuren haar mee in een web van intriges, waar niets is wat het lijkt. Terwijl Sofie vecht om haar leven terug te winnen, ontdekt ze dat de grootste verrader misschien wel haar eigen hart is. Een meeslepende psychologische thriller vol onverwachte wendingen, waarin de grens tussen liefde en wraak gevaarlijk vervaagt.

Onderhuids verraad wordt voornamelijk verteld vanuit het perspectief van Sofie. In de loop van het boek komen daar meerdere perspectieven bij. Hoewel dit bedoeld lijkt om extra diepgang te creëren, zorgt het juist voor onrust in het verhaal. De wisselingen maken het soms lastig om de verhaallijn goed te blijven volgen en halen de vaart uit de spanningsopbouw. Het begin van het boek kent een trage start, waardoor de spanning slechts mondjesmaat voelbaar is. De dreiging blijft lange tijd op de achtergrond, terwijl juist binnen een psychologische thriller de onderhuidse spanning een belangrijke rol speelt. Ook later in het verhaal blijven duidelijke spanningspieken grotendeels uit. Belangrijke gebeurtenissen worden soms afgerond zonder verdere uitwerking. Zo eindigt een hoofdstuk met een heftige situatie, waarna het volgende hoofdstuk begint met een moment waarin Sofie vrijwel hersteld is. Het overslaan van deze tussenliggende periode doet afbreuk aan de impact en laat de lezer met vragen achter. 

Sofie wordt neergezet als een kwetsbare hoofdpersoon die langzaam de controle over haar leven verliest. Haar gevoelens van onzekerheid en wantrouwen zijn zichtbaar aanwezig, maar haar ontwikkeling blijft beperkt. Sommige keuzes die zij maakt roepen weinig begrip op en voelen niet altijd logisch binnen de context van haar situatie. Hierdoor ontstaat afstand tussen personage en lezer, terwijl juist die emotionele verbondenheid essentieel is voor een overtuigende psychologische thriller. Daarnaast komen niet alle gebeurtenissen even geloofwaardig over. Bepaalde beschrijvingen, zoals het uitsmeren van tandpasta op een aanrecht, halen de lezer uit het verhaal. Ook blijven sommige verhaallijnen onaf of worden ze slechts summier uitgewerkt. 

Theunissen verwerkt thema's als loyaliteit, vertrouwen en verraad, thema's waar veel mensen mee worstelen. Binnen het genre blijft Onderhuids verraad echter achter bij vergelijkbare psychologische thrillers. Lezers die houden van een rustig tempo en relationele spanningen zullen dit boek waarschijnlijk meer waarderen dan lezers die op zoek zijn naar een strakke spanningsboog en onverwachte wendingen.

Onderhuids verraad heeft een interessant uitgangspunt en biedt een inkijk in complexe relaties, maar had op sommige momenten meer spanning en uitwerking kunnen gebruiken om volledig te overtuigen.