In 2013 hielden wij, in het kader van een initiatief van de CPNB en de BankGiro Loterij, een lezing in het Van Gogh Museum in Amsterdam. Na afloop toonde een van de conservators ons een oud, totaal verroest pistool. Dat wapen was in 1965 door een boer gevonden in een akker nabij Auvers-sur-Oise. Pas in 2012 bedacht een historicus dat het weleens het wapen kon zijn geweest waarmee Vincent van Gogh op zichzelf had geschoten. Niet veel later belandde het wapen in het Van Gogh Museum.

Er zouden sterke aanwijzingen zijn dat Vincent dat wapen had gebruikt. Het was gevonden in een korenveld waar hij vaak schilderde en het was afgevuurd vlak voordat het daar in de grond belandde. Het stond namelijk niet meer in de veiligheidsstand.

Als wij zo'n verhaal horen, slaan we onvermijdelijk aan het denken. Hoezo was dat pistool afgevuurd en direct in de grond beland? Het kon net zo goed mee naar huis zijn genomen en veel later pas in die akker zijn terechtgekomen. Het kon ook, nadat Vincent van Gogh wereldberoemd was geworden, bewust op die plek zijn begraven. Een vergezocht verzinsel? Toch niet. In 2019 is in Nederland, in Hollandscheveld, een identiek pistool, een Lefaucheux à broche, een zogenaamd penvuurwapen, in de grond gevonden. Het wapen was net zo verroest, stond niet in de veiligheidsstand en stamde uit dezelfde periode. Er zijn trouwens meerdere van deze wapens in Europa gevonden.

Al vanaf 2013 hielden dit pistool en Vincent van Gogh ons bezig. Er moest een boek in zitten. Dat is dus nu, twaalf jaar later, eindelijk voltooid.

Dit is het verhaal van Arthur Gustave Ravoux en Adeline Louise Touillet, de eigenaars van Auberge Ravoux in Auvers-sur-Oise, waar Vincent van Gogh de laatste twee maanden van zijn leven woonde; van Adeline Ravoux, hun dochter, van wie hij meerdere portretten schilderde en van haar vriendin Charlotte, die het pad van de beroemde schilder op zo'n dramatisch moment kruiste.