Hoe gaat het met je? Hoe heb je deze verkiezing ervaren? Heb je er veel van meegekregen en ben je druk geweest met de shortlist?
Met mij gaat het uitstekend, dank je! De verkiezing was opnieuw een spannende ervaring. Alleen al op de shortlist belanden, voelde als een eer. Hartverwarmend dat zoveel lezers de moeite namen om te stemmen. Dat ik daarnaast ook de jury wist te overtuigen, voelt als een dubbel compliment. Ik ben alle lezers oprecht dankbaar voor hun betrokkenheid en steun. Het blijft bijzonder om te merken dat een verhaal dat ik in mijn eentje op mijn zolderkamer heb geschreven, zoveel mensen weet aan te spreken.
Als je jouw boek Zwijgen is bitter in een paar zinnen zou moeten pitchen, hoe zou je dat doen?
Wanneer een vader en zijn zoontje spoorloos verdwijnen in een bos begint een race tegen de klok om hen terug te vinden. Inspecteur Olivia Leroy stuit op een web van leugens, verraad en een verleden waar niemand over wil praten. Als er een dode valt, beseft ze dat ze tegenover een bijzonder gewiekste dader staat. Zwijgen is bitter is een beklemmende misdaadroman over hoe diep mensen hun donkerste geheimen begraven en de prijs die ze daarvoor betalen.
Waar komt die interesse in vermiste personen vandaan?
Die interesse ontstond tijdens mijn tijd bij het Gentse Schrijverscollectief, toen we werkten aan een verhalenbundel rond verdwijningen. Voor een lezing nodigden we commissaris Alain Remue van de Cel Vermiste Personen uit. Zijn verhaal was zo indringend en beklijvend dat ik meteen wist: hier wil ik over schrijven. Het resultaat was Ik kan je redden, het eerste boek in de reeks. Zwijgen is bitter volgde een jaar later. Het doet me ook enorm plezier dat commissaris Remue mijn werk waardeert, hij noemde de boeken “spannend, meeslepend, onvoorspelbaar en vooral realistisch.” Daar word je als schrijver toch blij van.
Hoeveel delen komen er van deze serie?
Ik hoop tien.
Wat was het eerste wat je deed of wie was de eerste die je belde toen je hoorde dat je tweede was geworden?
Ik vertelde het eerst aan onze teckel Marvin. Hij reageerde met zijn typische enthousiasme, kwispelend en springend alsof hij zelf gewonnen had. Daarna belde ik mijn man. Zijn nuchtere reactie was: “Weer tweede.” Maar ’s avonds hebben we er toch op geklonken. Het blijft een deugddoende erkenning en ik ben er ontzettend trots op.
Deze maand is jouw nieuwste boek Niets gaat voorbij verschenen. Wil je hier wat meer over vertellen?
Niets gaat voorbij is een terugkeer naar mijn eerste liefde: het korte verhaal. Geen misdaadthriller deze keer, maar tien portretten van mannen en vrouwen op een kantelpunt in hun leven. Elk verhaal gaat op zoek naar het antwoord op de vraag: waarom verdwijnt iemand? Alain Remue schreef het voorwoord. Na dertig jaar aan het hoofd van de Cel Vermiste Personen weet hij als geen ander dat achter elke verdwijning een menselijk verhaal schuilt. Zijn betrokkenheid maakt dit boek voor mij extra bijzonder.
