Ik zal dat moment nooit vergeten! Verdiept in een spannend stuk van het script waar ik nu aan werk, hoorde ik een ‘ping’ op mijn pc. Een Messenger-bericht van Wendy. Ze schreef: ik wil je iets vragen, of nee, ik wil je iets zeggen. Toen ik verder las, kon ik mijn ogen niet geloven. ‘Dit kan toch niet,’ stamelde ik. Ik heb haar bericht wel tien keer gelezen voor het tot me doordrong dat het ‘echt’ was. Schim in de nacht, mijn eerste standalone, was verkozen tot de beste Nederlandse thriller van 2024. Onvoorstelbaar! Minutenlang heb ik voor me uitgestaard, niet in staat om iets anders te doen. Toen ik mijn gedachten en lichaam terug onder controle had, heb ik mijn uitgever een bericht gestuurd met de vraag of ze me dringend wilde bellen. Doordat ik zo erg ratelde en herhaaldelijk ‘O’ zei, dacht ze eerst dat er iets mis was met de PDF van Dodencel die intussen bij de drukker was. Ik zei: ‘Nee, Hilde, niks PDF, ik heb gewonnen! Ge-won-nen! Schim in de nacht heeft het gehaald …’ Ik ervoer een fantastisch, euforisch gevoel (en nog). Het voelde zo goed dat ik die dag geen letter meer heb geschreven. Geen zorgen, intussen ben ik weer op dreef 😊 

Ik had geen verwachtingen. Als debutant (dat was ik in ieder geval) had ik het gevoel dat ik rondliep als een hond in een kegelspel. Toen Mara in de boekhandels lag, had ik nog geen idee hoe het verder moest. Tijdens een wandeling bij Vrouwvliet wist ik wat het plot voor nummer 2 zou worden: Tirtha. En toen werd er een nieuwe serie geboren: de Rani Diaz-serie. Tweeëntwintig boeken, waarbij ik geen moment getwijfeld heb of ik wel met haar zou verder gaan. Of toch wel! Bij het schrijven van Doolhof van Verraad kwam er een nieuw personage het team versterken. Ik dacht: waarom doe ik dat? Het duurde niet lang voor ik het antwoord wist. 

 

Zoals ik hierboven schreef wist ik niet goed meer welke kant ik met Rani op moest gaan. Ze had al zoveel meegemaakt (mijn schuld 😊), en de connectie met haar was even zoek. Tenslotte moet het geloofwaardig blijven. Ik wist en weet dat ik niet zomaar een punt kan zetten achter de serie. Voor nu laat ik het even rusten. Op een dag komt het wel terug. Het broedde al een poos, maar ik wilde graag een standalone schrijven. Uiteindelijk, na ontelbare aanmoedigingen van anderen, begon ik aan Schim in de nacht. Ik was heel onzeker, maar toch wilde ik het verhaal over Lorie tot een goed eind brengen. Tijdens het schrijven heb ik zoveel emoties ervaren dat ik gaandeweg meer zelfvertrouwen kreeg. Als ik door het verhaal geraakt werd, zou het door de lezers goed onthaald worden, toch?  

Geloof in jezelf! Dat is het allerbelangrijkste. Denk goed na over de karakters van je personages. Eens je die goed in gedachten hebt, begin dan met een onderwerp dat jou diep raakt of heeft geraakt. Maakt niet uit of het actueel is of niet. Schrijf wat er in je opkomt. Wanneer ik aan een nieuw verhaal begin, weet ik helemaal niet hoe het zal evolueren. Soms heb ik maar één zin nodig (het onderwerp) en dat is voldoende. Geloof me: een verhaal schrijft zich voor een groot deel zelf. Telkens ik er een andere schwung aan wil geven, mislukt het en kan ik weer opnieuw beginnen. Vertrouw op je intuïtie, vertrouw op je kunnen, doe voldoende research en geef de moed nooit op. Nooit! Als je het echt graag wilt, maar echt héél graag, dan zal het je zeker lukken. Beloofd!  

Eerlijk? Ik was een beetje uitgeput in het verzinnen van bijzondere titels, maar toch was dat niet de enige reden. Hoe ik ook zocht, ik vond geen Sanskriet-titel die bij het verhaal zou passen. Ik kwam telkens terug bij Tot nooit meer en die is het dan geworden. Bij de volgende boeken heb ik er niet meer bij stilgestaan en zocht ik in de tekst naar een gepaste titel. 

Met Kia uit de Rani Diaz-reeks of met Erin De Donder (hoofdinspecteur van de nieuwe korte reeks).

Dit is het boek waarin ik Erin De Donder voor het eerst uitdiep en haar een mens van vlees en bloed maak. Erin is net zoals Rani hoofdinspecteur, maar ze is zachtaardiger en rustiger. En geloof het of niet, het doet deugd om een keer te kunnen schrijven over een personage dat niet bij het geringste uit haar krammen schiet. Misschien heeft het wel te maken met mijn leeftijd. 😊Ik ga niet té veel vertellen over het boek, wel wil ik meegeven hoe het plot is ontstaan. Jaren geleden had ik een gesprek met iemand die leed aan een bijzondere aandoening. Een paar maanden voor ik aan het script begon, ontmoette ik haar per toeval terug. Haar verhaal raakte me zo hard dat ik er moest over schrijven.  

Medio oktober verschijnt Dodencel. Ik ben erg benieuwd naar de reacties van de lezers. Ik heb het met heel veel liefde geschreven en heb er flink wat emoties in gestopt. Een actueel thema vermengd met de Egyptische symboliek. Laat jullie vooral niet afschrikken door de symboliek. Ik heb het duidelijk verwoord. Voorzichtig gesproken denk ik dat de lezers hier erg gaan van genieten, maar ook zakdoekjes zullen nodig hebben. We gaan het zien!

Ook voor 2026 staan er weer 2 boeken op de planning.