Lezer/schrijver – wat mij betreft zijn deze twee onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik lees en schrijf al zo lang als ik lezen en schrijven kan. Als ik een boek moet noemen dat grote indruk op me heeft gemaakt toen ik klein was: De mare van de Witte Toren van Alet Schouten. Dat wilde ik ook, dat soort boeken schrijven.

Optimist – Optimist tot in de kist, zo omschrijf ik me zelf wel eens. In het algemeen een goede eigenschap, maar soms keert het zich tegen je, maar ja, dan komt de optimist weer in me naar boven.
 

Historicus – Naast lezen was geschiedenis al van jongs af aan mijn grote liefhebberij. Ik heb geschiedenis gestudeerd in Leiden. Daar leer je onderzoek doen en verslag daarvan doen. Ik heb van mijn hobby mijn beroep gemaakt en maak al 35 jaar jubileumboeken voor bedrijven. Daar verdien ik mijn brood mee. 

Diesel – Ik ben een diesel, Ik kom langzaam op gang maar als ik eenmaal op stoom ben ga ik door tot ik iets af heb.

Wijnliefhebber – Ik ben gek op wijn. Om die reden sport ik ook zo vaak ik kan, vaak op de racefiets. Zo houd ik mijn gewicht op een verantwoord niveau en het verval voorlopig nog een beetje op afstand.

Dat moet ergens begin 2021 zijn geweest. De eerste versie schrijf ik altijd met de pen; de volgende versie op de computer. Halverwege 2021 was hij klaar, maar het heeft tot 2023 geduurd voordat ik een uitgever (Hartklopper in Heerenveen) vond die er wat in zag. In juni 2024 is het verschenen.

Zilt is de eerste roman die ik heb voltooid. Vóór Zilt heb ik wel veel korte verhalen geschreven, voornamelijk sciencefiction en fantasy. Zilt speelt zich af in het dorp Santpoort-Noord waar ik ben geboren en opgegroeid. De laatste jaren kwam ik daar wel weer eens – ik woon en werk al lange tijd in Noordwijk - en toen kwam ik op het idee een roman te schrijven met Santpoort (Spanjersberg in Zilt) als decor en daarin dan ook allerlei herinneringen te verwerken. Uiteindelijk is dat idee geëvolueerd tot een whodunit. Ik ben uitgegaan van het simpele feit: een ouder echtpaar wordt vermoord aangetroffen in hun huis. De recherche tast in het duister. En vervolgens heb ik de hele plot erbij bedacht, zelfs tijdens het schrijfproces nog. Er wordt wel eens gezegd, een boek schrijft zichzelf, en tot op zekere hoogte klopt dat ook.

Qua fictie lees ik veel sciencefiction en fantasy, Daarnaast ook historische romans en verder alles wat er per toeval op mijn pad komt. En dat kan zeer uiteenlopend zijn. Het boek dat nu op mijn nachtkastje ligt is Gespräche mit Goethe van Johann Peter Eckermann. Dat lijkt zware kost, maar dat valt reuze mee. Het leest als een trein. Vroeger was ik gek op de thrillers van Desmond Bagley; die boeken verslond ik. Zo wilde ik ook kunnen schrijven. Ik heb de afgelopen jaren ook alles van Karl Ove Knausgård gelezen. Prachtig! Atonement van Ian McEwan vind ik ook knap geschreven.

Ik ben blij om te horen dat je genoot van die terugblikken. Alles wat er in het heden gebeurt is geworteld in en te verklaren door het verleden. En soms liggen de oorzaken van een bepaalde gebeurtenis verborgen in een ver verleden. Dat beschrijven van het verleden geeft ook structuur aan een boek dat volgens mij prettig leest en vooral ook de karakters meer diepgang geeft. Bovendien kon ik daar allerlei jeugdherinneringen in kwijt. Dit voortdurend teruggrijpen op het verleden ging eigenlijk vanzelf, ik heb dat niet bedacht. Het hoort ook bij de plot.

Personages zijn heel belangrijk in een roman. Bijna alle namen in Zilt zijn wel gerelateerd aan namen van bestaande personen en veel personages in Zilt zijn vaak een amalgaam van verschillende personen. Door de personages een bepaalde, soms inderdaad wat aparte naam te geven, had ik meer houvast bij een karakter. Bij Jan de Vries heb ik gelijk een bepaald stereotype voor ogen, een breed spectrum aan personen. Bij Gerre-Juns Steyn weet ik direct wie ik voor me heb, hoe hij denkt, wie hij is, waar hij vandaan komt. Daar is er maar één van,

Allereerst, Zilt is mijn eerste roman, dus ik heb nog nooit de sensatie ondervonden dat er iemand op mijn werk reageert. Het is op zich al bijzonder dat er allerlei mensen die je niet kent reageren op je werk. Erg leuk. Gelukkig waren de reacties op Zilt vrijwel zonder uitzondering positief. Dat geeft de burger moed, want volgens mij is iedere schrijver diep in zijn hart onzeker over zijn kunnen en daar ben ik bepaald geen uitzondering op. 

Bijzonder vond ik de reactie van thriller-auteur Floris Kleijne die schreef: 'Zilt' smaakt naar meer, Jules Engelbert voegt iets moois en interessants toe aan het Nederlandse literaire misdaadlandschap.' Ik moet toegeven, zo’n opmerking geeft wel vertrouwen. Daarnaast was ik blij met reacties van vroegere schoolvriendjes die veel herkenden in Zilt. Zo zei iemand, ik parafraseer: Bij het lezen van je boek kon ik regelmatig een glimlach niet onderdrukken als je weer iets beschreef dat ik van vroeger nog ken. Mooi toch!

Daar moest ik even over nadenken. Een groepswandeling zou natuurlijk leuk zijn, alhoewel dat waarschijnlijk wel het nodige geruzie en misschien zelfs moord en doodslag zou opleveren. Als ik moet kiezen zou ik met Oda op stap gaan, de vrouw die in het begin van het boek haar opwachting maakt als lijk. Daarna komt ze echter weer tot leven als een in mijn ogen sympathiek personage. Ze is ook gek op wijn, net als ik. 

Op dit ogenblik ben ik bezig met het afronden van de kladversie van een volgende roman. Ik ben toevallig vandaag bezig geweest met het schrijven van het begin van een korte epiloog waarmee het boek eindigt. Deze roman met de werktitel De schedel speelt zich een paar weken na het einde van Zilt af. Ook nu krijgen de rechercheurs Tonne en Fidan een zaak op hun bord die ingewikkelder is dan het lijkt en zijn wortels heeft in het verleden. Ik gebruik daarbij een wat ongebruikelijke verteltechniek waarvan ik hoop dat hij wordt gewaardeerd. We zullen zien.