We hebben elkaar sinds Nadorst niet meer ‘gesproken’ en ik ben heel benieuwd hoe het met je is gegaan sinds januari 2024, sjonge, alweer bijna 2 jaar geleden!
Ha Diane, het was leuk je al te treffen tijdens de blogtour. Dank voor je – net als bij Nadorst - fijne recensie!
Je vertelde in het vorige interview al over Vreemd bloed, is het boek zo geworden zoals je van te voren had gedacht of zijn er zaken heel anders gelopen?
Ik geloof niet dat ik toen de tweede verhaallijn al in mijn hoofd had, dus is er nogal wat veranderd. Het nieuwe pad vroeg om extra achtergrondinformatie en ook om een ander plot.
En geldt dat ook voor het schrijfproces?
Dat is bij ieder boek hetzelfde: eerst vaststellen wat ik met het verhaal wil vertellen, dan de plot bedenken, schrijven en – vele malen – corrigeren.
Nadorst en Vreemd bloed zijn totaal andere boeken om te lezen, de een een thriller waarbij alcoholgebruik centraal staat en Vreemd bloed voelt meer als cosy crime. Waarom heb je ervoor gekozen een ander genre binnen het thrillergenre te schrijven?
Grappig: Nadorst draagt het label ‘cosy’, Vreemd bloed niet. Volgens mij is de scheidslijn tussen cosy en niet-cosy vaak dun. Ikzelf zal er ergens tussenin hangen.
In Vreemd bloed geeft Marle haar vakantiedagen eigenlijk aan een vakantieweek voor ouderen. Hoe ben je op dit idee gekomen?
Zo’n twintig jaar geleden deed ik, samen met een collega, eens zo’n week als vrijwilliger. Ik hield daar toen een dagboek van bij dat werd gepubliceerd in de Haagsche Courant. Daarvan had ik nu nog veel plezier.
Hoe breng je zelf graag jouw vrije dagen door? En heb je zelf ervaring met vrijwilligerswerk?
Schilderen, tennis, padel, lezen, spelen met Emma (3), tijd doorbrengen met mijn verloofde, kinderen, grote kleinkinderen, afspreken met vrienden, dicht- en boekleesclub, naar de film…
Ik heb tekenles gegeven aan schizofrene patiënten, nam interviews af voor het wijkkrantje, draai bardiensten etc.
De sfeer is heel natuurgetrouw geschreven (ik heb jaren in de ouderenzorg gewerkt) en ik herkende veel momenten, welk gedeelte van het boek komt uit jouw eigen leven? Is autobiografisch?
Naast de ervaring in het – toenmalige – Rode Kruishuis, heeft mijn moeder jarenlang in een verzorgings- en later verpleegtehuis gewoond.
De vorige keer vroeg ik wat je graag las, nu ben ik benieuwd naar welke muziek jij graag luistert en heb je muziek aan tijdens het schrijven?
De hele dag staat Radio 10 op. Tijdens het schilderen luister ik naar ‘zweefmuziek’: aanzwellende golven, tjilpende vogeltjes, exotische koren.
Stel het boek zou verfilmd worden, welk nummer zou je dan graag als titelsong willen hebben?
Lezers plaatsten op Instagram Strange blood van Sins of Godless Man en Stranger things van Kyle Dixon & Michael Stein. Daar zou ik zeker naar kijken, maar het nummer One van U2 – waar Mare naar luistert in de auto - zou waarschijnlijk toch winnen.
In het vorige interview noem je een andere thriller, Groepsreis minus 1, hoe staat het daarmee?
Dat project is een stille dood gestorven. Vorig jaar nam ik een leeg blocnote mee op een groepsreis naar Zuid-Indië. Het kwam net zo leeg terug. De reis viel tegen – het regende aan een stuk door - en er bleek onvoldoende ‘vlees’ aan het verhaal te zitten. Dat is wel het geval bij De wake, waarvoor ik nu aantekeningen maak.
