Hoi Sterre, ik las met kippenvel en veel plezier jouw boek Dodencel en heb nog een paar vragen voor je.
Leuk dat je kippenvel kreeg, Diane. 😊 Daar doe ik het voor. Dat lezers door een fragment uit mijn schrijfsels bibberen, lachen of huilen of gewoon genieten, raakt me. Weten dat ze meeleven met het leed of het geluk van de personages geeft me een fijn gevoel.
In 2025 werd jouw boek Schim in de nacht gekozen tot Vrouwenthriller van het jaar, hoe is het sindsdien met jou gegaan?
Ik vind het nog steeds een hele eer en wil jullie nogmaals hartelijk bedanken. Het gebeurde onverwachts en dat maakte het des te leuker. Hoe het sindsdien met me gaat? Goed. Zo lang ik productief blijf weet ik dat alles oké is. Ik ben volop en intens bezig met de redactie van boek 26.
Ik heb Dodencel gedeeltelijk geluisterd via Storytel omdat ik weg moest en niet wilde stoppen met lezen, ik heb een aantal fietsers laten schrikken met een gil toe ik de beschrijvingen hoorde in plaats van dat ik ze zelf las. Heb je het boek zelf ook geluisterd? En wat vond je ervan?
Haha, Diane, die arme fietsers 😊. Toegeven, ik heb nog nooit een boek beluisterd, zelfs mijn eigen boeken niet. Waarom niet? Ik denk, (maar dat is slechts een vermoeden), dat ik snel afgeleid zou zijn.
Je schreef in het vorige interview in 2025 dat je met Erin een ander, rustiger persoon wilde schrijven. Bevalt dat goed na twee delen? En schrijft dat anders?
Ik schrijf heel graag over Erin, maar dat was destijds niet anders met Rani. Toch hebben beide dames een andere impact op mij. Rani kon me soms zo opjagen. (In mijn hoofd dan). Erin geeft me meer rust. Ik vind het fijn dat ze niet het type is dat staat te roepen en te tieren. Ze weet heel goed wat ze wil en niet wil, maar is empathischer tijdens de verhoren en ook naar haar collega’s toe. Daardoor verloopt het schrijfproces serener, wat niet wil zeggen dat ik nooit meer over Rani zal schrijven.
Zouden Rani en Erin samen kunnen werken?
Ik weet niet of ze zouden kunnen samenwerken. Wat ik wel weet is dat in één van de volgende boeken hun wegen elkaar zullen kruisen. Hoe dat wil ik nog niet verklappen, maar ik denk dat de lezers van het verhaal zullen smullen.
Waar haalde je de inspiratie vandaan voor de onderwerpen in Dodencel?
Door de genocide in Gaza, de oorlog in Oekraïne en het feit dat ik zelf in Rwanda ben geweest. Ik dacht: die slachtoffers mogen absoluut niet vergeten worden.
Kun je al iets vertellen over vervolgdelen van deze serie?
In het voorjaar(april) verschijnt Erfenis van leugens. In dat boek gebruik ik maar twee tijdlijnen en het was een plezier om dit te mogen ervaren. (Meestal gebruik ik er 3). Het hoofdpersonage is Erin De Donder. Deze keer ga ik niet naar het verleden. Het onderwerp heeft niets te maken met wraak, eerder met macht en manipulatie. (Heel spannend 😉) Ik heb het met plezier geschreven, heb hard meegeleefd met de personages en ik ben tevreden over het resultaat. Nu de lezers nog! 😊
Stel, het wordt een televisieserie, wie zou Erin mogen spelen van jou en zou je dan nog iets veranderen aan het boek?
Ik weet niet eens wie Rani zou kunnen vertolken, laat staan Erin. Ik vind het bijzonder moeilijk. De lezer heeft een eigen beeld van de personages. Eigenlijk wil ik dat niet graag wegnemen.
Kan een auteur die bezig is met een boek op vakantie of gaan de personages uit de boeken altijd met je mee?
Eens ik aan een verhaal begin, blijven de personages dicht bij mij. Wanneer ik mijn laptop afsluit, trek ik het doek naar beneden. Zo lukt het me te kunnen ontspannen. Wanneer ik tijdens de dag met mijn hond op pad ga, dan hebben we ook het gezelschap van de personages. Het is zelfs zo erg dat ik mensen (kennissen) straal voorbijloop zonder ze te groeten. Ik heb dan totaal geen oog voor wat er rond mij gebeurd. Gelukkig nemen ze me niks kwalijk. Ze kennen me intussen.
Wat zijn jouw goede voornemens voor het nieuwe jaar?
Mensen op welke manier dan ook gelukkig te maken. Dat hoeft niet alleen met boeken. Een klein gebaar, een troostend woord, een luisterend oor betekent o zo veel. En voor mezelf: vooral dankbaar zijn …
